คืนดาวล้อมเดือน

"ถ้ายังทำหน้าเหมือนคนท้องผูกแบบนั้นอีกวินาทีเดียว ผมจะหักเงินเดือนคุณข้อหาทำลายบรรยากาศหาดส่วนตัวของผมนะครับคุณเพียงฟ้า" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดจางๆ ดังขึ้นทำลายความเงียบของเกลียวคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาฝั่ง ปลายนิ้วเรียวยาวของคณินกำลังคีบกระป๋องเบียร์เย็นเฉียบขึ้นจรดริมฝีปาก ขณะที่ดวงตาคมกริบภายใต้เงาแสงจันทร์ยังคงจดจ้องมองคนตรงข้ามที่ไม่ยอมปริปากพูดอะไรเลยตั้งแต่เดินตามกันมา เพียงฟ้าตวัดสายตากลับไปมองคนตัวโตที่นั่งกอดอกพิงเก้าอี้ชายหาดด้วยท่าทีเอาแต่ใจ ร่างบางแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะยกกระป๋องเครื่องดื่มในมือขึ้นจิบบ้าง รสชาติขมปร่าบาดคอไม่ได้ทำให้ความรู้สึกอึดอัดลดลงไปเลยสักนิด ตรงกันข้าม... บรรยากาศเงียบสงบยามค่ำคืนที่มีเพียงเสียงลมทะเลและแสงดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้า กลับยิ่งทำให้กำแพงที่ทั้งคู่สร้างขึ้นมาตลอดสัปดาห์เริ่มสั่นคลอน "เฮียนี่มัน... ปากเสียไม่เคยเปลี่ยนเลยนะครับ" เพียงฟ้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตากลับไหววับสะท้อนเงาแสงจันทร์ "คนเขาอุส่าห์เงียบเพื่อให้เกียรติคนป่วยจิตตกแถวนี้ ยังจะมีแก่ใจมาหาเรื่องอีกเหรอครับ" "ใครจิตตก" คณินสวนกลับทันควัน ใบหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นมาทันทีราวกับถูกจี้ถูกจุด "ผมเป็นนักธุรกิจร้อยล้าน ไม่มีเวลามานั่งจิตตกกับเรื่องไร้สาระหรอกครับ โดยเฉพาะกับเรื่องของ..." ชายหนุ่มชะงักคำพูดไปกะทันหัน ดวงตาคมเข้มหลุบมองผิวน้ำทะเลสะท้อนแสงไฟจากรีสอร์ท ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างคนจนมุม ความเย่อหยิ่งถือดีที่มักจะสวมเกราะป้องกันไว้เสมอราวกับถูกถอดออกทีละชิ้นในค่ำคืนนี้ เพียงฟ้าสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้น ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มอย่างใช้ความคิด บรรยากาศการปะทะฝีปากแบบทุกทีเริ่มเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยคำถามที่ยังไม่ได้เอ่ย "ถ้าเหนื่อยนัก ก็ถอดหน้ากากประธานผู้แสนเย็นชาออกบ้างก็ได้นะครับเฮีย" เพียงฟ้าพูดขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงไม่ได้มีแววประชดประชันอย่างเคย หากแต่เจือความนุ่มนวลอย่างประหลาด "ไม่มีใครหักเงินเดือนคุณในยามวิกาลแบบนี้หรอกครับ" คณินหันขวับมามองคนพูด ดวงตาคู่นคมกริบกวาดสำรวจใบหน้าหวานที่ถูกอาบไล้ด้วยแสงนวลของดวงจันทร์ เพียงฟ้านั่งชันเข่าขึ้นมาแนบอก ปลายนิ้วเรียวหมุนกระป๋องเบียร์เล่นไปมาอย่างใช้ความคิด แววตาที่มักจะดื้อรั้นและพร้อมจะจิกกัดเขากลับทุกวินาที ในตอนนี้กลับฉายแววอ่อนโยนและ... เข้าอกเข้าใจอย่างลึกซึ้ง "คุณรู้อะไรเกี่ยวกับผมบ้าง เพียงฟ้า" เสียงของคณินแผ่วเบาลงจนแทบจะกลืนไปกับเสียงคลื่น มันไม่ใช่ประโยคคำสั่งหรือการคาดคั้น แต่มันคือคำถามที่หลุดออกมาจากส่วนลึกของหัวใจคนที่แบกรับภาระและปมในอดีตมาเนิ่นนาน "ผมรู้ว่าเฮียเป็นพวกปากแข็ง จอมบงการ แล้วก็ชอบทำเป็นเก่งทั้งที่ข้างใน..." เพียงฟ้าเว้นจังหวะ ปรายตาคมสบประสานกับดวงตาของอีกฝ่ายตรงๆ "...กลัวการสูญเสียใช่ไหมล่ะครับ" คำพูดนั้นราวกับมีค้อนเหล็กมาทุบลงกลางใจของคณิน ร่างสูงชะงักค้าง แววตาไหววับด้วยความตกใจที่ความลับดำมืดในใจถูกอ่านออกอย่างทะลุปรุโปร่ง อดีตที่เขาเคยผิดพลาด อดีตที่เขาไม่สามารถปกป้องคนที่รักไว้ได้ กลายเป็นโซ่ตรวนที่ล่ามเขาไว้กับความเย็นชาและความสมบูรณ์แบบมาหลายปี "คุณเด็กเกินไปที่จะเข้าใจ..." คณินแค่นยิ้มหยันให้ตัวเอง หลบสายตาหันกลับไปมองทะเลกว้าง "โลกธุรกิจมันไม่ได้สวยงาม คนที่เราไว้ใจที่สุด อาจจะเป็นคนแรกที่แทงข้างหลังเรา... เหมือนอย่างที่มินตราทำ หรือเหมือนอย่างที่ครอบครัวผมเคยแตกสลายในอดีต" เพียงฟ้าขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นอายความอบอุ่นจากตัวตนของร่างบางลอยละล่องปะทะกับสายลมทะเล คณินสัมผัสได้ถึงความใส่ใจที่อีกฝ่ายส่งผ่านมาโดยไม่ต้องเอื้อMคำหวานใดๆ "ผมอาจจะเด็กกว่า และอาจจะไม่ได้ร่ำรวยเท่าเฮีย..." เพียงฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบแต่มั่นคง ดวงตากลมโตเป็นประกายสะท้อนแสงดาวระยิบระยับ "แต่ผมก็รู้ว่าการแบกโลกไว้คนเดียวมันเหนื่อยแค่ไหน... เฮียไม่ต้องเก่งตลอดเวลาหรอกครับ ยิ่งกับผม... เฮียพักบ้างก็ได้" ประโยคนั้น... เรียบง่าย ทว่าทรงพลังราวกับเวทมนตร์ที่เข้าไปละลายน้ำแข็งในใจของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง คณินนิ่งงันไปเนิ่นนาน หัวใจที่เคยด้านชาและเต้นเป็นจังหวะกระด้างมาตลอด กลับไหววับด้วยความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านไปทั่วทรวงอก ความรู้สึกที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานนับปี ความรู้สึกที่เรียกว่า 'การถูกเข้าใจ' อย่างแท้จริง ท่ามกลางความเงียบงันและแสงดาวที่ทอประกายระยิบระยับเต็มผืนฟ้า มุมปากหยักลึกของคณินค่อยๆ ยกขึ้นช้าๆ รอยยิ้ม... ที่ไม่ใช่รอยยิ้มเยาะเย้ย ไม่ใช่รอยยิ้มทางการค้า และไม่ใช่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่มันคือรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่เพียงฟ้าเคยเห็นมาตั้งแต่รู้จักกับผู้ชายคนนี้ ดวงตาคมกริบทอดมองคนตรงด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง กำแพงที่เคยสร้างไว้พังทลายลงไม่เป็นท่า เหลือเพียงความจริงใจที่สะท้อนอยู่ในแววตาคู่คม "พูดจาแบบนี้... อยากให้ผมเปย์บริษัทเพิ่มให้อีกสักสาขาหรือไงครับคุณเพียงฟ้า" คณินเอ่ยแซwด้วยน้ำเสียงที่เจือความอ่อนโยนเอาไว้จนหมดสิ้นมาดเฮียณินจอมโหด "ผมไม่ได้หน้าเงินขนาดนั้นสักหน่อยครับเฮีย" เพียงฟ้าหัวเราะเบาๆ ออกมาอย่างโล่งใจ บรรยากาศตึงเครียดมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงเคมีหวานละมุนที่อบอวลอยู่รอบตัวคนทั้งคู่ ทั้งคู่นั่งเคียงข้างกัน ปล่อยให้เวลาเดินช้าลงท่ามกลางเสียงคลื่นและลมหนาวริมหาด ความสัมพันธ์ที่เคยเริ่มต้นจากดีลลับทางธุรกิจ ในตอนนี้กลับถูกถักทอด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำมานิยาม ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหอมหวานและหัวใจสองดวงกำลังขยับเข้ามาใกล้กันอีกนิด... "อุ๊ย! ตายจริง... ดิฉันไม่ได้ขัดจังหวะอะไรสำคัญอยู่ใช่ไหมคะเนี่ย?" เสียงแหลมสูงคุ้นหูที่ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทำลายช่วงเวลาอันแสนสงบลงในพริบตา คณินหันขวับไปมองตามเสียง ใบหน้าหล่อเหลาที่เพิ่งจะคลายความตึงเครียด กลับมาดำมืดสนิทและแผ่รังสีอำมหิตออกมาอีกครั้งทันทีเมื่อเห็นร่างระหงของแขกไม่ได้รับเชิญก้าวเข้ามาใกล้แสงไฟจากกองไฟริมหาด มินตราส่งยิ้มหวานหยดเยิ้มมาให้ พร้อมกับสายตาที่กวาดมองคนทั้งคู่ด้วยความรู้สึกหมั่นไส้แกมเยาะเย้ย "เธอมาทำอะไรที่นี่ มินตรา" คณินเอ่ยเสียงลอดไรฟันด้วยความกรุ่นโกรธ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ!