ทริปกระทันหัน

“ผมให้เวลาจัดกระเป๋าอีกสิบนาทีครับคุณเพียงฟ้า ถ้าไม่อยากให้เอกสารสรุปโครงการรีสอร์ตเชียงใหม่ปลิวไปเป็นเศษกระดาษรีไซเคิลซะก่อน” เสียงทุ้มต่ำที่เจือความกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นผ่านสปีกเกอร์โฟนบนโต๊ะทำงาน ก่อนที่สายจะถูกตัดไปอย่างไร้เยื่อใย เพียงฟ้าสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอดเพื่อสะกดกลั้นความอยากจะทะยานไปกระชากคอเสื้อคนปลายสายให้ขาดเป็นวิ่น ๆ ประธานบริษัทบ้าอำนาจคนนั้นกำลังเล่นตลกอะไร ทริปตรวจงานสาขาภาคเหนือที่ถูกยกยอดไปเดือนหน้า จู่ ๆ ก็ถูกเลื่อนร่นมาเป็น ‘เดี๋ยวนี้’ ด้วยเหตุผลกวนประสาทที่ว่า *‘กลัวคุณจะลืมว่าใครเป็นเจ้านาย’* ร่างบางในชุดสูทเข้ารูปก้าวฉับ ๆ ออกจากห้องพักพนักงานด้วยความหงุดหงิดระคนฮึดฮัด กระเป๋าเดินทางล้อลากขนาด 20 นิ้วถูกกระชากตามแรงอารมณ์จนล้อแทบหลุด ปริญเพื่อนสนิทที่วิ่งถือแฟ้มเอกสารตามมาแทบไม่ทันทำได้เพียงอ้าปากค้าง “เฮ้ย ฟ้า! ตั้งสติ ตั้งสติ! นี่แกโดนท่านประธานแกงหม้อใหญ่เลยนะเว้ย ไปต่างจังหวัดกะทันหันแถมยังต้องไป2ต่อ2... นี่มันพล็อตนิยายวายเกรดบีชัด ๆ!” ปริญโวยวายพร้อมกับยัดซองวิตามินซีใส่มือเพื่อนรัก “เกรดบีอะไรล่ะปริญ นี่มันพล็อตฆาตกรรมอำพรางชัด ๆ!” เพียงฟ้ากัดฟันกรอด ดวงตากลมโตฉายแววพยศ “ตาบ้านั่นหาเรื่องแกล้งฉันชัด ๆ คิดว่าฉันไม่รู้ทันเหรอ หึ อยากจะลองดีนัก งั้นก็ไปวัดกันสักตั้ง ฉันไม่ใช่ลูกไก่ในกำมือเขาหรอกน่า!” สี่ชั่วโมงต่อมา ณ สนามบินดอนเมือง บรรยากาศภายในห้องรับรองพิเศษอบอวลไปด้วยความอึดอัดที่หนาแน่นเสียยิ่งกว่าคาร์บอนไดออกไซด์ คณินนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม สวมเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดโปนตามอารมณ์ ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับเทพบุตรตกสวรรค์กำลังก้มมองไอpadในมือ แต่หางตากลับเหลือบมองร่างบางที่นั่งหน้าบึ้งตึงอยู่โซฟาฝั่งตรงข้ามเป็นระยะ “หน้าบูดเป็นตูดลิงแบบนี้ ระวังกลับไปหน้าเหี่ยวนะครับคุณเพียงฟ้า” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ โดยไม่เงยหน้ามอง เพียงฟ้าแค่นجในลำคอเบา ๆ “ขอบคุณที่เป็นห่วงครับท่านประธาน แต่หน้าของผมจะเหี่ยวหรือจะสวย มันก็คงไม่สร้างความเดือดร้อนให้งบประมาณบริษัทหรอกมั้งครับ หรือว่าทางเรางบหมด จนต้องจ้างผมมานั่งฟังคนปากเสียเล่น ๆ บนเครื่องบินไฟล์ต์นี้ด้วย?” คณินชะงัก วางแท็บเล็ตในมือลงช้า ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตา นัยน์ตาสีเข้มคมกริบราวกับเหยี่ยวคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย มุมปากหยักยกยิ้มร้ายกาจที่ทำเอาหัวใจคนมองกระตุกวูบ “ปากดีแบบนี้... เก็บแรงไว้เถียงผมตอนถึงที่นู้นดีกว่าครับ เพราะทริปนี้ คุณไม่ได้นอนห้องวีไอพีหรูหราเหมือนทุกทีแน่” “หมายความว่ายังไง?” เพียงฟ้าขมวดคิ้วมุ่น ความระแวงพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที “ก็หมายความตามนั้นครับ... เชิญครับ ได้เวลาขึ้นเครื่องแล้ว” คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวผ่านร่างบางไปอย่างไร้รอยต่อ ทิ้งให้เพียงฟ้ายืนกำมือแน่นด้วยความคับแค้นใจ *ไอ้ประธานปีศาจ! นายต้องมีแผนชั่วอะไรแน่ ๆ!* การเดินทางหลายชั่วโมงสิ้นสุดลงเมื่อรถตู้หรูของบริษัทแลเลี้ยวเข้าสู่รีสอร์ตสไตล์โมเดิร์นลอฟท์กลางหุบเขา อากาศเย็นยะเยือกพัดปะทะผิวหน้าจนเพียงฟ้าต้องยกมือขึ้นูแขนตัวเองเบา ๆ ทว่าความหนาวของอากาศยังเทียบไม่ได้กับความหนาวเหน็บในใจ เมื่อพวกเขาเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องพักหมายเลข 404 พนักงานต้อนรับยิ้มเจื่อน ๆ พร้อมกับยื่นคีย์การ์ดเพียงใบเดียวให้คณิน “เอ่อ... ท่านประธานครับ ทำไมถึงมีคีย์การ์ดใบเดียวล่ะครับ?” เพียงฟ้าเอ่ยถามเสียงแข็ง เริ่มรู้สึกถึงลางไม่ดี คณินรับคีย์การ์ดมาถือไว้ หมุนเล่นไปมาอย่างสบายอารมณ์ “อ๋อ พอดีช่วงนี้ไฮซีซั่น นักท่องเที่ยวแน่นขนัด ห้องพักเต็มทุกห้องครับ... ทางรีสอร์ตเลยเหลือห้องสวีทห้องสุดท้ายพอดี” “งั้นผมไปนอนโซฟาข้างนอก หรือไม่ก็ห้องอื่น!” “ห้องอื่นไม่มี และโซฟาข้างนอก... อากาศติดลบตอนกลางคืน คุณอยากเป็นปอดบวมตายคาหน้าห้องผมหรือไงครับ?” คณินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความดื้อรั้นที่ยอมให้เถียงไม่ได้ ร่างสูงไม่รอช้า ใช้คีย์การ์ดแตะเปิดประตูแล้วดันร่างบางเข้าไปข้างในทันที “เฮ้ย! คุณคณิน! ปล่อยนะ! คุณจงใจชัด ๆ!” เพียงฟ้าโวยวายลั่นห้องเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องนอนกว้างขวาง ทว่าภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ลมหายใจสะดุด ภายในห้องมีขนาดใหญ่ก็จริง แต่มีปัญหาใหญ่อย่างเดียว... *เตียงนอนขนาดคิงไซส์ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องเพียงเตียงเดียว! ไม่มีโซฟา ไม่มีเตียงเสริม ไม่มีแม้กระทั่งระเบียงให้ออกไปยืนรับลมหนาว!* คณินปิดประตูห้องล็อกกลอนอย่างแน่นหนา เสียงกริ๊กเบา ๆ นั้นดังสะท้อนก้องในความเงียบ ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละก้าว บรรยากาศรอบตัวกดดันจนเพียงฟ้าต้องถอยหลังก้นชนขอบเตียง “จ...จะทำอะไร ถอยไปนะ!” เพียงฟ้าเหลอหลาเล็กน้อย แต่ยังคงเชิดหน้าสู้ สายตาคมกวาดมองคนตัวสูงกว่าที่โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน “ผมไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย...” คณินกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มพร่าต่ำจนชวนขนลุก มือหนายื่นไปค้ำยันขอบเตียงกักกันร่างบางไว้ในอ้อมแขน “ผมแค่จะแสดงความรับผิดชอบ... ในฐานะเจ้านายที่ดี” “เจ้านายบ้าบออะไร มีเตียงนอนเตียงเดียวเนี่ยนะ! คุณแกล้งผมชัด ๆ!” “รู้แล้วจะโวยวายทำไมล่ะครับ” คณินหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองใบเนียนใสที่ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธ (หรือความเขินกันแน่ เจ้าตัวก็ไม่อาจแน่ใจ) “หรือว่า... คุณกลัวว่าตัวเองจะอดใจไม่ไหวเวลานอนเตียงเดียวกับผมกันแน่ครับ เพียงฟ้า” “หลงตัวเองที่สุด! ใครจะไปพิศวาสคนปากเสียอย่างคุณ!” เพียงฟ้าผลอกอกแกร่งเต็มแรง แต่คนตัวโตกลับมั่นคงราวกับกำแพงหิน แถมยังฉวยโอกาสรวบเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มสาก “ปากเก่งจังนะครับ... งั้นคืนนี้เราคงต้องเคลียร์กันยาว ๆ แล้วล่ะ” คณินกระซิบชิดริมฝีปากหยัก ดวงตาพราวระยับด้วยประกายความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความกวนประสาท ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของเพียงฟ้าเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก และระยะห่างระหว่างริมฝีปากของทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตรนั้นเอง— *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะความเป็นความตาย ตามด้วยเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัวดังทะลุเข้ามา “พี่ณินคะ! เปิดประตูให้มินหน่อยค่ะ! ทำไมติดต่อพี่ณินไม่ได้เลยรู้ไหมคะว่ามินเป็นห่วงแทบแย่!” เพียงฟ้าเบิกตากว้างทันที เมือจำเสียงนั้นได้แม่นยำ— *มินตรา!* คู่หมั้นเก่าตัวแสบโผล่มาที่นี่ได้ยังไง! คณินสบถออกมาคำหนึ่งอย่างหัวเสีย ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นมาทันทีในพริบตา ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนป่วนของคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะครับ!