ดีลลับฉบับคนจนตรอก

"ถ้าคิดว่าเซ็นชื่อลงไปแล้วชีวิตคุณจะเป็นอิสระ บอกไว้ก่อนเลยนะครับว่าคุณกำลังคิดผิดมหันต์ เพียงฟ้า" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเยียบเย็นดังขึ้น ท่าىมกลางความเงียบงันของห้องทำงานเพנט์เฮาส์หรูชั้นบนสุด ปลายนิ้วเรียวของประธานหนุ่มเคาะลงบนแผ่นกระดาษสีขาวที่นอนนิ่งอยู่บนโต๊ะทำงานราคาแพงระยับ ราวกับมันคือกิโยตินที่รอเวลาสับลงมาตัดอนาคตของคนตรงหน้า เพียงฟ้าสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก ดวงตากลมโตจ้องมองเอกสารสัญญาจ้างพิเศษฉบับนั้นด้วยความรู้สึกที่ตีรวน ทั้งโกรธ ทั้งคับแคบ และจนตรอกในเวลาเดียวกัน "คุณคณิน มันไม่มากเกินไปหน่อยเหรอครับ สำหรับข้อผูกมัดบ้าๆ แบบนี้" คนตัวเล็กกว่าเชิดหน้าขึ้น สบตากับร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างมองลงมาด้วยแววตานิ่งสนิท ปากเรียวบางเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อไม่ให้ความอ่อนแอเล็ดลอดออกไป "นี่มันสัญญาจ้างทำงาน หรือสัญญาขายวิญญาณกันแน่" คณินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "จะเรียกว่าอะไรก็แล้วแต่ที่คุณสบายใจครับ เพียงฟ้า" ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจใบหน้าหวานที่ตอนนี้รั้นเสียจนน่าหมั่นไส้ "คุณไม่มีสิทธิมาต่อรองอะไรทั้งสิ้นในเมื่อสถานะทางการเงินของคุณตอนนี้... กำลังจะทำให้ครอบครัวคุณกลายเป็นคนไร้บ้านภายในสัปดาห์นี้ไม่ใช่หรือครับ" ราวกับถูกเข็มเล่มเล็กๆ นับร้อยทิ่มแทงเข้าที่กลางใจ เพียงฟ้ากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ตัวเลขหนี้สินก้อนโตที่พ่อเลี้ยงทิ้งไว้บวกกับค่ารักษาพยาบาลของแม่ ทำให้เขาไม่มีทางเลือกอื่นใดเลยจริงๆ บนโลกใบนี้ นอกจากการเดินเข้ามาติดกับดักที่ผู้ชายใจร้ายคนนี้จงใจขุดเอาไว้รอ "คุณมัน... เล่ห์เหลี่ยมจัด" "ขอบคุณที่ชมครับ" คณินตอบรับหน้าตาเฉย ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนโซฟา ระยะห่างที่ลดลงทำให้กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความกดดันจากตัวตนของประธานหนุ่มแผ่ซ่านจนเพียงฟ้าต้องเอนตัวหนีโดยสัญชาตญาณ "จำไว้ว่าคุณเป็นคนเดินเข้ามาหาผมเองนะ เพียงฟ้า... และคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในเกมนี้ ก็คือผม" เงื่อนไขในกระดาษแผ่นนั้นไม่ใช่แค่การทำงานใช้หนี้ธรรมดา แต่มันคือการย้ายเข้ามาอยู่ในความดูแลของเขาตลอด 24 ชั่วโมง พร้อมข้อห้ามสารพัดที่อ่านแล้วชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก คณินต้องการทั้งตัวและข้อจำกัดอิสรภาพของเขาไปเพื่ออะไรกันแน่? เพื่อแก้แค้นเรื่องเก่า หรือแค่ความสนุกที่ได้เห็นคนปากเก่งต้องยอมสยบแทบเท้า เพียงฟ้าตวัดสายตากลับไปมองอย่างไม่เกรงกลัว แม้ในใจจะหวาดหวั่นอยู่ไม่น้อย แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอจนยอมก้มหัวให้ง่ายๆ ไม่ได้ "ถ้าผมเซ็น... คุณสัญญาได้ไหมล่ะครับ ว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของผมเกินกว่าขอบเขตงาน" "ขอบเขตงาน?" คณินทวนคำ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นในลำคอ ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มใสจนเพียงฟ้าต้องกลั้นหายใจ "สำหรับผม... ทุกอย่างที่เป็นคุณ มันอยู่ในขอบเขตความสนใจของผมทั้งนั้นแหละครับ" สัมผัสใกล้ชิดที่รวดเร็วและจู่โจมทำเอาหัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เพียงฟ้าผลักอกแกร่งออกเบาๆ ด้วยความตกใจ แต่คณินกลับไวกว่า คว้าข้อมือบางเอาไว้แล้วดึงเข้ามาประชิดตัวยิ่งกว่าเดิม ปลายจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเถียงไม่ออกเมื่อถูกสายตาคู่คมคุกคามจนแทบละลาย ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิด ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยกระแสความรู้สึกแปลกประหลาดที่ร้อนรุ่มและสั่นไหว คณินมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดเมื่อครู่ด้วยแววตาลึกล้ำ ปากร้าย ใจแข็ง และชอบต่อปากต่อคำ... แต่ทำไมเวลาได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวอีกฝ่าย ถึงทำให้สติที่ควบคุมมาตลอดพังทลายลงได้ง่ายดายนัก เพียงฟ้ารู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นผิดเพี้ยน มือข้างที่ว่างกำชายเสื้อสูทราคาแพงของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดทอนออกซิเจนจนหายใจลำบาก "ว่าไงครับ... จะเซ็น หรือจะยอมให้ครอบครัวคุณพังคามือคุณเองตอนนี้เลย" น้ำเสียงกระซิบพร่าข้างใบหูทุ้มต่ำจนสั่นสะท้อนไปถึงขั้วหัวใจ เพียงฟ้าหลับตาลงชั่วขณะเพื่อยอมรับความพ่ายแพ้ มือเรียวสั่นเทราระ0บหยิบปากกาบนโต๊ะขึ้นมา ความเย็นของด้ามโลหะสะท้อนความจริงอันโหดร้ายว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้วจริงๆ จรดปลายปากกาลงบนกระดาษ... เสียงขีดเขียนแผ่วเบาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทว่า... ในวินาทีที่ปลายปากกาใกล้จะลากเส้นสุดท้ายเพื่อผูกมัดชีวิตตัวเองไว้กับปีศาจร้ายอย่างคณิน *ปัง!* เสียงประตูห้องทำงานถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างระหงของคุณหนูไฮโซในชุดแบรนด์เนมราคาแพงที่ก้าวฉับๆ เข้ามาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด "พี่ณิน! นี่มันหมายความว่ายังไงคะ! ทำไมยักษ์ใหญ่อย่างบริษัทพี่ถึงต้องเซ็นสัญญากับเด็กกะโปโลไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนี้ด้วย!" มินตราแผดเสียงลั่นห้อง ดวงตากลมโตจ้องมองเพียงฟ้าด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ เพียงฟ้าชะงักมือที่กำลังถือปากกา หันไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาว่างเปล่า ขณะที่คณินถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาอย่างหงุดหงิด ดวงตาคมกริบหันไปมองคู่หมั้นเก่าด้วยแววตาเย็นชาไร้เยื่อใย ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะครับ