ใบสมัครงานจากนรก

"ถ้าคุณคิดว่าการเดินเข้าห้องสัมภาษณ์ด้วยเรซูเม่เกรดเฉลี่ยสามจุดเก้าห้าจะทำให้ผมรู้สึกประทับใจจนต้องกราบกรานรับคุณเข้าทำงาน... คุณคงประเมินความไร้เดียงสาของตัวเองสูงเกินไปหน่อยแล้วล่ะครับ คุณเพียงฟ้า" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานเพนต์เฮาส์ชั้นสูงสุดยอดตึกระฟ้า กลิ่นอายความกดดันแผ่ซ่านจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟนีออนสีส้มสลัวจากตึกฝั่งตรงข้ามสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายของชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ คณินนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานีราคาแพงระยับ ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีจดจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยแววตาสมเพชแกมดูแคลน เพียงฟ้าเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง มือเรียวที่วางอยู่บนตักจิกเข้าหากางเกงสแล็คเนื้อดีเพื่อระงับความสั่นเทาของอารมณ์ เธอไม่ได้ตื่นกลัว แต่ความโกรธต่างหากที่กำลังแผดเผาอยู่ในอกจนแทบจะทะลักออกมาทางดวงตากลมโตคู่นั้น บัณฑิตจบใหม่หมาดๆ อย่างเธอไม่ได้เดินทางมาไกลนับสิบกิโลเมตรเพื่อให้นายจ้างโรคจิตนี่มานั่งเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเล่น หากไม่ใช่เพราะภาระหนี้สินก้อนโตที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า รวมถึงค่ารักษาพยาบาลของน้องชายที่โรงพยาบาลเอกชนทุกเดือน มีหรือที่คนอย่างเพียงฟ้าจะยอมก้มหัวให้ประธานปากเสียคนนี้ "ดิฉันไม่ได้คาดหวังให้ท่านประธานกราบกรานหรอกค่ะ เอ้ย... ขอประทานโทษค่ะ ดิฉันหมายถึง... ดิฉันไม่ได้คาดหวังความเมตตาปรานีจากคนที่มีทัศนคติคับแคบแบบท่านหรอกค่ะ" เพียงฟ้าสวนกลับทันควัน เสียงหวานใสแต่คมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง เธอเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ไม่มีหลบ คณินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มหยันที่มุมปากจางหายไปแทนที่ด้วยความประหลาดใจวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความขบขันระคนหมั่นไส้ ผู้หญิงส่วนใหญ่ที่ก้าวเข้ามาในห้องนี้มักจะตัวสั่นงันท่ามกลางรัศมีอำนาจของเขา บ้างก็ก้มหน้าก้มตาพยายามออดอ้อนเพื่อเอาใจ แต่ยายเด็กจบใหม่นี่กลับกล้าต่อปากต่อคำแถมยังจิกกัดเขากลับแบบไม่ไว้หน้า "ปากเก่งใช้ได้นี่..." คณินแค่นหัวเราะในลำคอ ขยับตัวโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย แขนแกร่งสองข้างประสานกันบนโต๊ะ "แต่ปากเก่งๆ แบบนี้ เอาไปใช้ชำระหนี้สินกองโตที่คุณแบกรับอยู่ไม่ได้หรอกนะ เพียงฟ้า... หนี้หกล้านบาทในระบบ กับอีกสี่ล้านนอกระบบที่คุณกำลังวิ่งโร่หาทางใช้อยู่ คิดว่าเงินเดือนเริ่มต้นของที่นี่จะช่วยให้คุณรอดพ้นจากพวกทวงหนี้โหดๆ ได้สักกี่น้ำกัน?" หัวใจของเพียงฟ้ากระตุกวูบ ข้อมูลส่วนตัวระดับลับสุดยอดนี้หลุดไปถึงหูเขาได้อย่างไร เธอกำมือแน่นขึ้นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความหวาดระแวงฉายชัดขึ้นในแววตาชั่วขณะหนึ่ง แต่เธอก็รีบเก็บซ่อนมันไว้อย่างรวดเร็วด้วยเกราะป้องกันแห่งความหยิ่งทะนง "เรื่องหนี้สินของดิฉัน มันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตำแหน่งเลขานุการส่วนตัวที่คุณเปิดรับสมัครเลยสักนิด หรือว่า... ท่านประธานใช้เวลาว่างจากการบริหารบริษัท ไปแอบสอดส่องเรื่องส่วนตัวของผู้สมัครทุกคนจนหมดเวลาทำงานเหรอคะ ถึงได้รู้ละเอียดละออขนาดนี้" "นี่คุณ!" คณินกระแทกเสียงต่ำด้วยความไม่พอใจ ดวงตาคมวาวโรจน์ขึ้นด้วยโทสะระคนทึ่ง ไม่เคยมีใครกล้าพูดจากวนประสาทใส่เขาแบบนี้มาก่อนในรอบสิบปี ยัยนี่ช่างกล้าหาญเสียจนน่าจับมาฟาดก้นสั่งสอนสักทีสองที "ทำไมคะ? ดิฉันพูดความจริงเกินไปเหรอ" เพียงฟ้าสวนกลับทันทีโดยไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวอำนาจมืดตรงหน้า เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี "ถ้าคุณคิดว่าฉันไม่มีคุณสมบัติมากพอที่จะทำงานนี้ ทำไมไม่ปฏิเสธตั้งแต่แรกที่เห็นเรซูเม่ล่ะคะ จะเรียกฉันมานั่งฟังคำดูถูกดูแคลนเล่นๆ ในห้องนี้ทำไม หรือว่า... ท่านประธานว่างมากจนไม่มีใครคุยด้วย?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด คณินจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่งและปากกล้า เขากลับมองเห็นประกายความเด็ดเดี่ยวและความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในดวงคู่นั้น มันเป็นสัญชาตญาณบางอย่างที่กระตุ้นความรู้สึกแปลกประหลาดในอกของเขาอย่างรุนแรง ผู้หญิงคนนี้... ไม่เหมือนคนอื่นๆ ที่เขาเคยพบเจอ "ตกลง" จู่ๆ คณินก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดลง เพียงฟ้าขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงันงก "ตกลงอะไรของคุณคะ?" "ผมรับคุณเข้าทำงาน" คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเพียงฟ้า ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มแผ่รัศมีกดดันจนหญิงสาวต้องเอนตัวถอยหลังโดยอัตโนมัติ "ในฐานะเลขานุการส่วนตัวของผม... เงินเดือนสามเท่าจากที่คุณเรียกมา พร้อมเบี้ยขยันและสวัสดิการพิเศษที่คุณคาดไม่ถึง" เพียงฟ้าอ้าปากค้างเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง สามเท่า? นั่นหมายความว่าเธอจะสามารถปลดหนี้ก้อนใหญ่และพาน้องชายรอดพ้นจากวิกฤตได้เร็วกว่าที่คาดไว้หลายเท่าตัว แต่มันจะมีเงื่อนไขปีศาจอะไรซ่อนอยู่อีกหรือเปล่า ของฟรีไม่มีในโลก โดยเฉพาะกับคนอย่างคณิน "ทำไมจู่ๆ ถึงใจดีขึ้นมาล่ะคะ? หรือว่าคุณมีแผนชั่วร้ายอะไรจะกลั่นแกล้งฉัน?" เพียงฟ้าหรี่ตามองเขาอย่างระแวง คณินโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นมี้ดอ่อนๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนใสของเธอ หัวใจของเพียงฟ้าเต้นระรัวราวกับกลองเพลโดยไม่รู้ตัว เธอพยายามจะถอยหนีแต่ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับพนักพิงเก้าอี้เสียแล้ว "แผนชั่วร้ายอะไรกัน..." คณินกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าเจือความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ "ผมแค่อยากรู้ว่า... ปากเก่งๆ ของคุณเวลาร้องขอชีวิตใต้ร่างผม มันจะยังสะดีดสะดิ้งได้สักกี่น้ำกันเชียว" "ไอ้คนทุเรศ!" เพียงฟ้าหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัดเงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าคนปากเสียสักฉาดใหญ่ แต่ทว่า... พรึบ! ข้อมือเรียวเล็กถูกคว้าเอาไว้ได้อย่างทันท่วงทีด้วยมือหนาเพียงข้างเดียวของคณิน แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่กลับตรึงเธอไว้ให้อยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ ใบหน้าของเขาทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างแนบแน่น เกิดกระแสไฟฟ้าสถิตแล่นพล่านไปทั่วผิวหนัง ก่อนที่เพียงฟ้าจะได้อ้าปากด่าทออะไรออกไปมากกว่านั้น ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยดังแทรกเข้ามาขัดจังหวะ "เฮียณินคะ! มินมารออยู่ข้างนอกตั้งนานทำไมไม่ให้เข้าไป... อุ๊ย!" มินตรา อดีตคู่หมั้นสาวไฮโซที่ก้าวเข้ามาในห้องหยุดชะงักกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจ ประธานหนุ่มผู้เย็นชาและไม่เคยชายตาดูกุลสตรีคนไหน กำลังโอบกอดผู้หญิงชุดนักศึกษาจบใหม่แนบชิดอยู่กับโต๊ะทำงานของตัวเอง เพียงฟ้าเบิกตากว้าง พยายามสะบัดข้อมือให้หลุดจากการเกาะกุม แต่มือหนากลับยิ่งกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับที่คณินหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งแห้ง บททดสอบแรกในนรกขุมนี้... กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้วครับ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของ "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมานะครับ