วันแรกก็ซัดกันเลยสิครับ

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดัง *ปัง!* แรงกระแทกนั้นมากพอจะทำให้กระดาษแผ่นบนสุดเคลื่อนไหว แต่คนทำกลับไม่ได้สนใจไยดี เจ้าของร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสรีระตัดเย็บเนี้ยบกริบทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวหันมามองคนยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยรังสีความหงุดหงิดที่แผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา "จำไม่ได้หรือไงว่ากฎข้อแรกของการเป็น 'ผู้ช่วยส่วนตัว' ของผมคืออะไร... คุณเพียงฟ้า" เสียงทุ้มต่ำติดจะเยียบเย็นเอ่ยลอดไรฟัน คณินประสานมือเข้าหากันบนโต๊ะ ปลายคางเชิดขึ้นเล็กน้อยในท่าทางที่เต็มไปด้วยความถือดีและกดดัน คนถูกพาดพิงไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เพียงฟ้ายืนกอดอก รอยยิ้มบางเบาแต่แฝงความกวนประสาทประดับอยู่บนริมฝีปากอิ่ม เขากวาดสายตามองเอกสารหนาเตอะกองนั้นด้วยหางตา ก่อนจะตวัดกลับมาสบตาคนที่นั่งอยู่เหนือกว่าอย่างไม่เกรงกลัว "จำได้แม่นยิ่งกว่าสูตรคูณแม่สองเสียอีกครับ ท่านประธาน... กฎข้อแรกคือ 'ห้ามขัดคำสั่ง' และกฎข้อที่สองคือ 'ห้ามเถียง' แต่บังเอิญว่าสมองของผมถูกออกแบบมาให้ประมวลผลความถูกต้อง มากกว่าการเป็นหุ่นยนต์รับคำสั่งอย่างไร้สมองนะครับ" คันศรคิ้วเข้มของคณินกระตุกวูบ ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงทันที ความอดทนที่บางเบาอยู่แล้วขาดผึ่งลงในวินาทีนั้น เขาแค่นหัวเราะในลำคอ รุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนร่างสูงใหญ่กดดันคนตรงหน้าโดยอัตโนมัติ "ปากเก่งนักนะ บัณฑิตจบใหม่ป้ายแดงอย่างคุณเอาความมั่นใจแบบนี้มาจากไหน? หรือคิดว่ามีใครคอยหนุนหลังอยู่ข้างหลัง ถึงกล้ามาต่อปากต่อคำกับผมตั้งแต่วันแรกที่เหยียบเข้ามาทำงานในบริษัทนี้" "ผมไม่ต้องอาศัยใครหนุนหลังหลับหรอกครับ อาศัยแค่มันสมองและสองมือของตัวเองก็ถมถืดแล้ว... ไม่เหมือนใครบางคนที่เอาแต่อารมณ์เป็นใหญ่ ใช้ตำแหน่งหน้าที่มาข่มขู่คนอื่นอย่างไร้เหตุผล คนแบบนั้นเขาเรียกว่า 'ผู้บริหารขาดวุฒิภาวะ' ต่างหากล่ะครับ" เพียงฟ้าสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่คมกริบราวกับใบมีดที่อาบยาพิษ ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่มีทีท่าว่าจะหลบเลี่ยง เผชิญหน้ากับความดุดันของซีอีโอหนุ่มใหญ่ใจร้อนอย่างสมน้ำสมเนื้อ บรรยากาศในห้องทำงานกระจกใสชั้นบนสุดของตึกระฟ้าตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ทว่าอุณหภูมิความระอุกลับพุ่งสูงขึ้นจนน่าใจหาย ลูกน้องและพนักงานที่เดินผ่านไปมาบริเวณหน้าห้องเลขาฯ ต่างพากันชะלוฝีเท้าโดยมิได้นัดหมาย ทุกคนต่างเงี่ยหูฟังบทสนทนาอันดุเดือดผ่านกระจกใสที่เก็บเสียงไม่ค่อยจะดีนักด้วยความระทึกใจ บ้างก็แอบลุ้นจนตัวโก่งว่าผู้ช่วยคนใหม่จะรอดชีวิตผ่านพ้นวันแรกไปได้สักกี่น้ำ หรือจะโดนเฉดหัวออกจากบริษัทตั้งแต่ยังไม่ทันพักเที่ยง คณินก้าวเท้าเข้าหาช้าๆ ทว่ามั่นคง แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้พื้นที่รอบตัวเพียงฟ้าแคบลงถนัดตา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความกรุ่นโกรธจางๆ ลอยเข้ามาชิดจนสัมผัสได้ ทว่าคนตัวบางกลับไม่มีทีท่าจะถอยหลังหนี เขายังคงยืนหยัดเชิดหน้าสบตาอีกฝ่ายตรงๆ แม้หัวใจจะเต้นรัวเร็วด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่นไม่น้อย "กล้ามากนะ..." คณินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าที่อันตรายที่สุด "อยากลองดีกับผมมากใช่ไหม? งั้นวันนี้คุณจะได้รู้ว่านรกบนดินของจริงมันเป็นยังไง เอกสารกองนี้ รีพอร์ตการประชุมบอร์ดบริหารเมื่อเดือนก่อน และตารางนัดหมายทั้งหมด... จัดการให้เสร็จก่อนเที่ยง ไม่อย่างนั้น ผมจะไล่คุณออกตั้งแต่ยังไม่ทันได้เซ็นสัญญาจ้างงานถาวร" เพียงฟ้ากระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้คณินรู้สึกหมั่นไส้จนอยากจะหยิกปากดื้อๆ ให้รู้แล้วรู้รอด มือเรียวยื่นไปหยิบแฟ้มหนาเตอะขึ้นมาถือไว้ด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับมันเป็นแค่หนังสือนิตยสารเล่มบาง "แค่ก่อนเที่ยงเองเหรอครับ? นึกว่าจะยากกว่านี้เสียอีก... งั้นผมขอตัวไปทำงาน 'นรก' ของท่านประธานก่อนนะครับ กลัวว่าถ้าทำเสร็จเร็วเกินไป ท่านประธานจะหาว่าผมอู้งานอีก" พูดจบเพียงเอกสารก็สะบัดตัวหันหลังกลับอย่างไม่แยแส เดินนجدนตรงไปยังโต๊ะทำงานด้านนอกท่ามกลางสายตาอึ้งกึ่งทึ่งของเหล่าพนักงานที่แอบมองอยู่ คณินยืนกำหมัดแน่น มองตามแผ่นหลังบางที่เดินจากไปอย่างไม่สะทกสะท้าน หัวใจที่เคยสงบนิ่งกลับเต้นระรัวด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด เขาไม่เคยเจอใครกล้าท้าทายอำนาจของเขาได้หน้าตาเฉยขนาดนี้มาก่อน... ยัยเด็กนี่มันน่าจับมาตีให้ก้นลายเสียจริง! ทว่า ในขณะที่คณินกำลังจะหันหลังกลับเข้าห้องทำงาน ประตูลิฟต์ตัวใหญ่ที่เชื่อมต่อกับชั้นผู้บริหารโดยตรงก็เปิดออกพร้อมกับเสียงส้นสูงกระทบพื้นดัง *ก๊อก แกร๊ก* ร่างระหงของคุณหนูไฮโซชื่อดังในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงระยับก้าวออกมาด้วยรอยยิ้มมั่นใจ ใบหน้าแต่งแต้มประณีตเชิดขึ้นเล็กน้อยตามวิสัยคนตระกูลใหญ่ ดวงตาคู่คมกวาดมองหาเป้าหมายก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องทำงานของประธานหนุ่ม "พี่ณินคะ..." เสียงหวานหยาดเยิ้มเอ่ยเรียกพร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้ คณินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อเห็นว่าเป็นใคร "คุณมาทำไมที่นี่ มินตรา" คณินเอ่ยเสียงเรียบ ไร้เยื่อใย มินตราส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้ม เดินตรงเข้าไปหาคณินโดยไม่สนใจสายตาของใครหน้าไหนในแผนก พร้อมกับยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลลึกลับออกมาตรงหน้า "มินตราแค่นำของสำคัญมาให้พี่ณินค่ะ... เกี่ยวกับ 'แผนการลับ' ที่เราคุยกันไว้เมื่อคืนไงคะ" เพียงฟ้าที่กำลังก้มหน้าก้มตาเปิดแฟ้มเอกสารอยู่โต๊ะด้านนอก ชะงักมือทันทีเมื่อได้ยินประโยคดังกล่าว ดวงตากลมโตหันขวับกลับไปมองเหตุการณ์ชวนสงสัยภายในห้องผ่านกระจกใสทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ