กฎเหล็ก 5 ข้อ

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดังปัง! จนเพียงฟ้าที่ยืนถือสมุดโน้ตเตรียมจดคำสั่งถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย แต่คนตัวเล็กกว่าก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยได้อย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตราวกับกวางตื่นตระหนกเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความท้าทายในเสี้ยววินาที "เปิดดูสิครับ... คุณเพียงฟ้า" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาของคณินเอ่ยขึ้น เจ้าของร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสمرก์ทูโทนราคาแพงระยับกำลังเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังทำงานอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบขนตานิ่งสนิทจ้องมองผู้ช่วยคนใหม่นิ่งงัน ราวกับกำลังประเมินเหยื่อที่เดินเข้าสู่กรงเสือด้วยความสมัครใจ เพียงฟ้าก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานตัวใหญ่ ขยับแว่นสายตาไร้กรอบเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดแฟ้มสีดำเล่มนั้นออก กระดาษเอสี่สีขาวสะอาดตาปรากฏข้อความตัวอักษรขนาดมาตรฐานที่ถูกพิมพ์ไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่ทว่า... เนื้อหาข้างในกลับทำให้คิ้วเรียวสวยของคนอ่านต้องกระตุกยิกๆ *“กฎเหล็กในการทำงานร่วมกับท่านประธาน (ฉบับปรับปรุงเฉพาะกิจ)”* ข้อที่ 1: ห้ามเข้าใกล้ระยะประชิดตัวของท่านประธานในรัศมีน้อยกว่าหนึ่งเมตร เว้นแต่ได้รับอนุญาต ข้อที่ 2: ห้ามสบตา คัดค้าน หรือแสดงความคิดเห็นใดๆ ที่ขัดแย้งกับคำสั่งของท่านประธานในที่ประชุมเด็ดขาด ข้อที่ 3: ห้ามใช้เสียงดัง หรือทำตัวเสียงดังรบกวนสมาธิอันล้ำค่าของท่านประธาน ข้อที่ 4: ทุกคำสั่งของท่านประธานคือประกาศิต ต้องปฏิบัติทันทีโดยไม่มีข้อแม้หรือข้ออ้างใดๆ ทั้งสิ้น และ... ข้อที่ 5: นอกเหนือจากเวลางาน ห้ามติดต่อหรือล่วงล้ำความเป็นส่วนตัวของท่านประธานโดยเด็ดขาด ยกเว้นกรณีฉุกเฉินระดับชาติ เพียงฟ้ากวาดสายตาอ่านจนครบทุกข้อ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากบางเฉียบอย่างอดไม่ได้ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับท่านประธานหนุ่มผู้แสนจะมั่นอกมั่นใจในตัวเองทันที โดยไม่มีความเกรงกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "อ่านจบแล้วเหรอครับ?" คณินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหนายกยิ้มเยาะอย่างเหนือกว่า "หวังว่าจะเข้าใจและจำใส่สมองอันปราดเปรื่องของคุณไว้นะครับ เพราะถ้าทำผิดกฎแม้แต่ข้อเดียว คุณจะได้ตั๋วเที่ยวเดียวกลับไปหางานใหม่ทำทันที" "โห... ท่านประธานครับ" เพียงฟ้าลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท แกล้งทำเป็นยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ ทั้งที่แววตาส่อประกายพยศอย่างชัดเจน "นี่ท่านรับผมมาเป็นเลขาฯ หรือรับผมมาเข้าค่ายดัดสันดานทหารเกณฑ์กันแน่ครับเนี่ย กฎระเบียบนี่ยิ่งใหญ่อลังการยิ่งกว่ากฎหมายรัฐธรรมนูญเสียอีก" คณินหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่อย่างน่ากลัว แต่เพียงฟ้ากลับยืนกอดอกเชิดหน้าท้าทาย ไม่มีความสะทกสะท้านให้เห็นเลยสักนิด "นี่คือมารยาทและกฎเกณฑ์พื้นฐานในการทำงานร่วมกับคนระดับผม ถ้าคุณทำไม่ได้ ก็เชิญเก็บของออกไปซะ ตั้งแต่ตอนนี้" คณินยื่นคำขาด น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบKาดราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "แหม... เสียดายจังครับ" เพียงฟ้าก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานมากขึ้นอีกนิด จงใจฝ่าฝืนกฎข้อที่หนึ่งอย่างโจ่งแจ้ง ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาดำสนิทของคนเป็นเจ้านายตรงๆ แบบไม่หลบตา "ผมอุตส่าห์สอบผ่านข้อเขียนสัมภาษณ์รอบสุดท้ายมาได้ด้วยคะแนนเต็ม เพราะฉะนั้น จะให้เดินออกไปเฉยๆ แบบผู้แพ้... ผมเสียดายค่ารถเมล์แย่เลยครับ" "คุณเพียงฟ้า!" คณินเผลอตวดยลั่นห้องด้วยความขัดแย้งในอก ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนโต๊ะทำงานแทบจะกลายเป็นสิ่งกีดขวางที่ไร้ความหมาย ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงเจือจางด้วยกลิ่นบุคลิกเฉพาะตัวสะอาดๆ ลอยเข้าแตะจมูกของคนตัวเล็กจนหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบไปชั่วขณะ แต่เพียงฟ้าก็คือเพียงฟ้า... ต่อให้ข้างในจะหวั่นไหวกับแรงกดดันมหาศาลแค่ไหน ภายนอกก็ยังคงปั้นหน้ากวนประสาทได้อย่างแนบเนียน "ครับผม? เรียกผมทำไมเหรอครับท่านประธาน หรือว่า... กำลังจะทบทวนกฎข้อที่หนึ่งใหม่ เพราะกลัวว่าผมจะยืนห่างจากคุณเกินไปจนคุยกันไม่รู้เรื่อง?" นายเอกของเราลอยหน้าลอยตาถาม ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนแทบจะรดรินอยู่บนปลายจมูกโด่งเป็นสันของอีกฝ่าย คณินชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ อย่างลืมตัว หัวใจในอกข้างซ้ายเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะจนน่าหงุดหงิด ผู้ชายบ้าอะไร... ทั้งดื้อ ทั้งปากเก่งแถมยังกล้าหาญชาญชัยจนเขาอยากจะจับมาตี้นักสติให้หลุดเสียให้เข็ด! "ถอยออกไปห่างๆ ครับ... คุณกำลังละเมิดกฎข้อที่หนึ่งอย่างตั้งใจ" คณินเค้นเสียงลอดไรฟัน ขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างที่ควรจะเป็น แต่แววตาที่มองเพียงฟ้ากลับไม่ได้ดุดันเหมือนคำพูดเลยสักนิด มันมีความระVายระวังและความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนไว้ลึกเกินกว่าจะเอ่ยปาก "อ้าว ก็ท่านประธานเล่นตั้งกฎซะน่าปวดหัวขนาดนั้น ผมก็แค่อยากจะพิสูจน์ให้เห็นว่า... กฎมีไว้แหกต่างหากล่ะครับ" เพียงฟ้าหัวเราะคิกคักในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาเป็นประกายวิบวับด้วยความสะใจที่ได้เห็นคนตัวโตกว่าเริ่มไปไม่เป็น "งั้นเหรอครับ..." คณินหรี่ตาลง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากหนาอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มแกล้งโน้มตัวลงต่ำกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูขาวสะอาดจนเพียงฟ้าขนลุกซู่ "ในเมื่อคุณชอบแหกกฎนัก... งั้นเรามาลองเริ่มบททดสอบพิเศษ 'นอกเหนือจากในเอกสาร' กันดูสักตั้งไหมล่ะครับ ว่าคุณจะปากเก่งได้สักกี่น้ำ" เพียงฟ้าชะงักกึก รอยยิ้มกวนประสาทค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวราวกองศึกเมื่อฝ่ามือหนาของประธานหนุ่มจู่ๆ ก็เอื้อมมาคว้าข้อมือเขาไว้แน่น พร้อมกับจังหวะนั้นเอง... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดภายในห้องทำงานส่วนตัวอย่างไม่รู้กาลเทศะ ก่อนที่บานประตูไม้เนื้อดีจะถูกผลักเปิดออกโดยฝีมือของบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะโผล่มาในเวลานี้ "พี่ณินคะ! มินตราเอาแฟ้มเอกสารโปรเจกต์ใหม่มาให้... อุ๊ย! ขอโทษค่ะ มินตราเข้ามารบกวนเวลาส่วนตัวหรือเปล่าคะเนี่ย" เสียงหวานหยดย้อยของมินตราดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมสีแดงเพลิงที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนกลางห้อง ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดตามองคนทั้งสองที่ยืนประชิดกันในระยะอันตรายด้วยแววตาไหวระริกและรอยยิ้มเคลือบยาพิษ เพียงฟ้าก้มมองมือตัวเองที่ยังถูกคณินกุมไว้แน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอดีตคู่หมั้นสาวแสนzาตจริตที่ส่งยิ้มหวานหยดมาให้... และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูอีกบานในหัวสมองของเพียงฟ้าก็ดีดผึงขึ้นมาทันที ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้ด้วยใจจริงนะครับ