มือปลาหมึกกับปากแซ่บๆ

แก้วไวน์คริสตัลในมือเพียงฟ้าแทบจะร้าวคามือ เมื่อร่างสูงสง่าของคนที่เขาไม่อยากเจอหน้าที่สุดในสามโลก ก้าวผ่านซุ้มประตูเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงส่วนตัว แสงไฟสปอตไลท์ที่สาดส่องลงมาขับเน้นให้ใบหน้าคมคายไร้ที่ติของคณินดูโดดเด่นสะดุดตา ทว่ารอยยิ้มมุมปากที่ส่งตรงมายังเขานั้น... ช่างกวนประสาทและเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์เสียจนต่อมหมวกไตทำงานผิดปกติ พี่ชายต่างแม่ผู้กุมความลับเรื่องสัญญาแต่งงานปลอมๆ และคอยตามรังควานหัวใจเขาไม่เว้นแต่ละวัน! "อุ๊ย ตายจริง... แขกเซอร์ไพรส์ที่ท่านประธานพูดถึง คือคุณคณินหรอกเหรอคะเนี่ย เหมาะสมกันจังเลย" เสียงแหลมเล็กของมินตราดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน หล่อนก้าวเข้าไปเกาะแขนแกร่งของคณินด้วยท่าทางสนิทสนมเกินงาม สายตาก็จิกกัดส่งมาทางเพียงฟ้าอย่างไม่ปิดบัง เพียงฟ้าแค่นسเสียงหึในลำคอ ดวงตากลมโตตวัดมองภาพตรงด้วยความหมั่นไส้ *เหมาะสมกันตรงไหน... ตาถั่วหรือไงถึงมองว่าสองคนนี้เหมาะสมกัน* "ครับ พอดีผมได้ยินว่ามีคนแถวนี้คิดจะทำเรื่องสนุกๆ ลับหลังผม ก็เลยต้องรีบมาดูให้เห็นกับตาตัวเอง" คณินตอบรับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ แต่สายตาคมกริบกลับไม่ละไปจากใบหน้าหวานที่กำลังเชิดขึ้นอย่างท้าทายของเพียงฟ้าเลยแม้แต่น้อย ปริญที่ยืนอยู่ข้างๆ สะกิดแขนเพื่อนสนิทเบาๆ พร้อมกระซิบเสียงเบาหู "ฟ้า... เฮียแกมาโหมดนี้ สายตาพิฆาตชัดๆ แกเตรียมตัวรับมือดีๆ นะ" "รับมืออะไร ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย คนที่ควรต้องกลัวคือไอ้คนหน้าหนาที่ชอบเดินตามก้นชาวบ้านต่างหาก" เพียงฟ้าตอบกลับเสียงลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิด บรรยากาศในงานเลี้ยงเริ่มระอุขึ้นเมื่อแขกเริ่มซุบซิบคุยกัน ทุกสายตาจับจ้องมาที่สามคนตรงกลางห้องราวกับกำลังชมละครฉากใหญ่ มินตรายังคงทำหน้าที่คู่หมั้นเก่าที่แสนดี (และแสนน่ารำคาญ) หล่อนขยับตัวเข้าไปแนบชิดคณินมากขึ้น พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงดัดจริต "คุณณินคะ มิน่าล่ะช่วงนี้คุณณินดูยุ่งๆ ที่แท้ก็เป็นเพราะต้องคอยตามดูแลเด็กดื้อคนนี้นี่เอง น้องฟ้าคงสร้างความปวดหัวให้คุณณินไม่น้อยเลยใช่ไหมคะ" เพียงฟ้าเม้มปากแน่น ความอดทนที่มีจำกัดเริ่มเดินทางมาถึงขีดสุด กำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบตามสไตล์คนปากเกิร์ล ทว่า... พรึบ! จังหวะนั้นเอง คณินที่ยืนนิ่งฟังอยู่เงียบๆ กลับขยับตัวรวดเร็วกระชากแขนเรียวของมินโตราให้ออกห่างจากตัวอย่างไม่ไว้หน้า ก่อนที่ขายาวก้าวฉับๆ เข้าประชิดตัวเพียงฟ้าในระยะประชิด ชนิดที่คนตัวเล็กกว่าแทบจะจมหายไปในอ้อมอกแกร่ง "เฮ้ย! ทำบ้าอะไรเนี่ย!" เพียงฟ้าอุทานลั่นด้วยความตกใจ มือเล็กพยายามดันแผงอกแข็งแกร่งให้ออกห่าง แต่ทว่าอ้อมแขนของคณินกลับรัดแน่นราวกับคีมเหล็ก "อยู่เฉยๆ น่า... ถ้าไม่อยากให้ความลับเรื่องสัญญาของเราหลุดออกไปให้คนอื่นรู้" เสียงกระซิบพร่าทุ้มดังอยู่ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ปล่อยนะคุณณิน! ใครอนุญาตให้คุณมาแตะเนื้อต้องตัวผมในงานแบบนี้!" เพียงฟ้าดิ้นขลุกขลัก ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความโกรธ (และส่วนหนึ่งก็เพราะความใกล้ชิดที่มากจนเกินไป) แต่มือปลาหมึกของท่านประธานหนุ่มไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อย กลับยิ่งกระชับกอดให้แน่นขึ้นไปอีก จนแผ่นหลังบางแนบชิดติดกับอกแกร่งอย่างไร้ช่องว่าง คณินก้มหน้าลงมาเล็กน้อย ปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกับแก้มเนียน ท่าทางแสดงความเป็นเจ้าของอย่างโจ่งแจ้งทำเอาคนรอบข้างถึงกับอ้าปากค้าง มินตราหน้าเสีย สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและอับอาย หล่อนกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "คุณณินคะ ทำไมคุณถึงทำแบบนี้ล่ะ..." "เพราะเขาเป็นภรรยาผมครับ" คณินประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ กวาดสายตามองไปรอบห้องที่ตอนนี้เงียบกริบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ ประโยคสั้นๆ แต่ทรงพลังนั้นทำเอาเพียงฟ้าถึงกับชะงัก สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ *ไอ้... ไอ้บ้านี่! พูดอะไรออกมาหน้าด้านๆ วะ!* เพียงฟ้าเงยหน้าขึ้นมองคณินทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ อ้าปากพะงาบๆ เตรียมจะด่ากราดยาวเป็นชุดเพื่อแก้ตัว แต่มือหนากลับเลื่อนขึ้นมาปิดริมฝีปากแซ่บๆ ของคนตัวเล็กไว้ทันควัน นิ้วโป้งเรียวยาวลูบไล้ริมฝีปากอิ่มเบาๆ เชิงปราม ขณะที่ดวงตาคมกริบก้มลงมองสบตาเขาด้วยแววตาที่ลุ่มลึก เกินกว่าที่ใครจะคาดเดาความรู้สึกได้ "ชูวิสต์... ดื้อมากๆ ระวังผมจะลงโทษคุณด้วยวิธีอื่นต่อหน้าคนทั้งห้องนะครับ" เพียงฟ้าใจเต้นแรงระรัว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธ ความอาย หรือเพราะสัมผัสอุ่นร้อนจากมือของอีกฝ่ายกันแน่ ร่างกายแข็งทื่อ ขยับเขยื้อนไม่ได้ดั่งใจเมื่อปลายนิ้วนั้นยังคงคลอเคลียอยู่ริมฝีปาก ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่เพียงฟ้ากำลังจะใช้ฟันกัดมือนั้นให้หลุด คณินกลับโน้มใบหน้าลงมาแนบชิดริมฝีปากของเขามากขึ้นจนกระซิบติดริมฝีปากว่า... "หึ... อยากลองดีกับผมต่อไหมล่ะครับคุณภรรยา... เพราะคนที่คุณเพิ่งนัดเจอเมื่อกี้ กำลังเดินมาทางนี้แล้วนะ" ดวงตาของเพียงฟ้าเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อได้ยินคำเตือนนั้น หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งค้างไปในอ้อมกอดของประธานหนุ่ม ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมานะครับ