ระเบิดเวลาความหึง

เสียงประตูกระแทกปิดเบาๆ ไล่หลังแรงลมที่พัดผ่านช่องว่างระหว่างร่างสูงใหญ่กับกรอบประตูห้องนอน คือสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงที่คณินไม่อาจเพิกเฉยได้อีกต่อไป "เพียงฟ้า! หยุดเดี๋ยวนี้" ร่างสูงก้าวฉับๆ เพียงสามก้าวก็ขวางหน้าประตูห้องนอนไว้ทัน ทอดสายตาดุคมมองคนตัวเล็กที่ตั้งท่าจะหมุนตัวหนี ปลายคางเชิดรั้นและดวงตากลมโตที่ฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัวทำให้หัวใจของประธานหนุ่มกระตุกวูบ "ทำไมคะ... อ้อ ลืมไป ฉันไม่ใช่ลูกน้องในโอการของท่านประธานนี่คะ จะได้ต้องคอยยืนฟังคำสั่งตลอดเวลา" เพียงฟ้าจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ท่านประธาน' ให้ระคายหู พร้อมส่งยิ้มหวานหยดที่ชวนให้คนมองอยากจะจับมาตี้นัก "หลีกทางด้วยค่ะ เพื่อนฉัน... พี่ปริญนัดฉันไปทานมื้อค่ำต่อข้างนอก ผู้ชายอบอุ่น ใส่ใจ และไม่เคยตะคอกใส่ฉันสักแอะกำลังรออยู่" เพล้ง! เหมือนมีกระจกใสบางๆ แตกกระจายในอกของคณิน ความหึงหวงพุ่งทะยานขึ้นสู่ขีดสุดจนเส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบๆ ผู้ชายคนอื่นอย่างนั้นเหรอ? กล้าดียังไงถึงเอาไอ้หน้าอ่อนที่ไหนก็ไม่รู้มาเปรียบเทียบกับเขาในบ้านหลังนี้ พรึบ! มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวบางของเพียงฟ้าโดยสัญชาตญาณ แรงบีบกระชับแน่นด้วยความโกรธปนหึงที่ตีรวนจนแยกไม่ออก แต่ทว่าดวงตาคมกริบกลับไหวระริกด้วยความเจ็บปวดลึกๆ ที่อีกฝ่ายจงใจกรีดแทง "โอ๊ย! เฮีย... เจ็บนะ ปล่อย!" เพียงฟ้าหน้าเผือดสีลงเล็กน้อยด้วยความเจ็บ แต่ริมฝีปากยังคงดื้อรั้น ไม่ยอมร้องขอความเห็นใจแถมยังตวัดสายตากลับมามองอย่างเอาเรื่อง "ทำไม? หวงก้างเหรอ หรือกลัวว่าของเล่นชิ้นนี้จะหลุดมือไปให้คนอื่นเขาดูแลแทน" "ปากดีนักนะเพียงฟ้า!" คณินกัดฟันกรอด เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้นปนคลั่งรัก "ใครอนุญาตให้เธอพูดถึงผู้ชายอื่นต่อหน้าฉัน หึ... อยากไปนักใช่ไหม อยากออกไปให้ไอ้หน้าไหนมันเชยชมรอยจูบของฉันนักใช่ไหม!" "คนบ้า! โรคจิต!" เพียงฟ้าหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันทีด้วยความโกรธและความอายเมื่อโดนคำพูดจาจาบจ้วงใส่ "ปล่อยนะ! ฉันจะไปกับใครมันก็เรื่องของฉัน คุณเป็นใคร ถึงมามีสิทธิ์บงการชีวิตฉัน!" "ฉันเป็นใครเหรอ..." คณินแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงก้าวล้ำเข้าไปใกล้อีกนิดจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับบานประตูกั้นทางหนี แขนแกร่งข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับกรอบประตู กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขาอย่างเบ็ดเสร็จ "อยากรู้จริงเหรอว่าฉันเป็นใคร... งั้นก็จำใส่สมองไว้ให้ดีว่าฉันคือ 'ผัว' ของเธอ!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ที่ยืนประจันหน้ากันในระยะประชิด เพียงฟ้าอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับคำพูดหน้าไม่อายแต่ทรงพลังนั้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง คณินก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกับแก้มใส กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านแผ่ซ่านความกดดันจนเพียงฟ้ารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง แต่กระนั้นศักดิ์ศรีและทิฐิก็ยังค้ำคอจนเธอต้องเชิดหน้าขึ้นสู้ "พูดจาทุเรศ..." "จะหาว่าฉันทุเรศก็ได้ แต่ถ้ากล้าก้าวขาออกจากห้องนี้ไปหาไอ้ปริญหรือผู้ชายหน้าไหนก็ตาม..." คณินกระซิบชิดริมหูบาง น้ำเสียงทุ้มต่ำเยือกเย็นแต่สั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ "เธอจะได้รู้ว่าบทลงโทษของคนที่ดื้อกับฉันมันเป็นยังไง เพียงฟ้า" นิ้วเรียวแกร่งไล้แตะเบาๆ ที่ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่ออย่างคุกกาม สัมผัสวาบหวามทำให้เพียงฟ้าย่นหัวคิ้วด้วยความไม่พอใจ เธอสะบัดหน้าหนีแต่คณินกลับล็อกปลายคางเธอไว้ให้รับรู้ถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความดุดันและ... ความโหยหาที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "ปล่อยฉันเถอะนะเฮีย..." น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงเสี้ยววินาทีเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมที่ฉายแววเจ็บปวดคู่นั้น เพียงฟ้าใจอ่อนยวบลงชั่วขณะ เธอเกลียดตัวเองเหลือเกินที่แพ้สายตาคู่นี้ทุกที "ไม่ปล่อย..." คณินกระซิบชิดกลีบปากนุ่ม ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มสาง "จนกว่าเธอจะยอมบอกว่าไอ้ผู้ชายคนนั้นมันเป็นใคร และ... สัญญาว่าจะไม่พูดคำว่าอยากไปจากปากเงาหัวนี่อีก" ก่อนที่เพียงฟ้าจะได้ตอบโต้อะไรกลับไป เสียงกริ่งหน้าห้องชุดหรูหราก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด กริ๊งงง! คณินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขายังไม่ยอมลดมือที่กักตัวเพียงฟ้าไว้ ขณะที่หญิงสาวทำท่าจะเอ่ยปากทักท้วง แต่เสียงเคาะประตูก็ตามมาติดๆ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกจากด้านนอกที่ทำให้เลือดในกายของคณินเย็นเฉียบ "พี่ณินคะ! เปิดประตูให้มินหน่อยค่ะ มินรู้ว่าพี่อยู่ในนั้น!" ร่างของเพียงฟ้าชะงักกึก ดวงตาคู่สวยหันกลับมามองหน้าคณินทันทีด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นความเย็นชาและเย้ยหยันในพริบตา ขณะที่คณินสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสียเมื่อตระหนักได้ว่า... งานเข้าแล้วจริงๆ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของนาโนบอทมาสเตอร์เสมอนะครับ