ไข้หวัดกับคนปากแข็ง

"ถ้าคิดจะมาเพื่อโชว์ความน่าสมเพชให้ฉันดูฟรีๆ ล่ะก็ เชิญเดินออกไปทางประตูที่คุณเพิ่งเดินเข้ามาเถอะครับ มินตรา... ประตูไม่ได้ลงกลอน" เสียงหวานใสที่เจือความแหบพร่าเล็กน้อยดังขึ้นตัดผ่านบรรยากาศตึงเครียดในห้องอาหาร VVIP เพียงฟ้ายืนหยัดอยู่ตรงนั้น แม้ร่างกายจะเริ่มส่งสัญญาณประท้วงด้วยพิษไข้ที่รุมเร้าจนขอบตาร้อนผ่าว แต่มุมปากกลับยกยิ้มหยันอย่างไม่เกรงกลัว สายตาคู่คมกวาดมองไฮโซสาวผู้มาเยือนตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเย้ยหยัน รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้าของมินตราแข็งค้างสนิท ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึงว่าเด็กเมื่อวานซืนจะกล้าต่อปากต่อคำในสถานการณ์เช่นนี้ ทว่าก่อนที่สงครามประสาทระหว่างสองสาวจะได้ปะทุเดือดไปมากกว่านั้น ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มของคณินก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งคู่ ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวตวัดมองมินตราด้วยแววตาเย็นเยียบไร้เยื่อใย ก่อนจะปรายหางตามาหยุดที่ร่างบางของเพียงฟ้าที่ยืนทรงตัวแทบไม่ไหว "มินตรา... กลับไปซะ และอย่ามาที่นี่อีกถ้าฉันไม่อนุญาต" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างไร้ความปรานี คณินไม่ได้สนใจใบหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจและอับอายของคุณหนูตระกูลดังแม้แต่น้อย เขากลับขมวดคิ้วมุ่นเมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างบนใบเนียนใสที่แดงก่ำและเม็ดเหงื่อผุดพรายตามไรผมของคนตรงหน้า เมื่อประตูปิดลงพร้อมกับการจากไปอย่างเสียหน้าของมินตรา ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมทันที เพียงฟ้าพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางปาก ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นเทาจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น พิษไข้ที่สะสมมาทั้งวันจู่โจมอย่างรุนแรงจนภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว สติสัมปชัญญะที่พยายามประคับประคองไว้กำลังจะหลุดลอย "อย่ามาสำอางแถวนี้ เด็กดื้อ" เสียงดุเข้มเอ่ยลอดไรฟันเมื่อเห็นร่างบางเซถลา คณินก้าวเข้าไปคว้าต้นแขนเล็กไว้ทันท่วงที สัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผดเผาผ่านเนื้อผ้า "ปล่อย... ฉันเดินเองได้" เพียงฟ้าพยายามปัดมือหนาออกด้วยแรงอันน้อยนิด ดวงตากลมโตตวัดมองคณินอย่างดื้อรั้น "คนปากแข็ง... ปล่อย!" "ดื้อด้านชะมัด ตัวร้อนเป็นไฟขนาดนี้ยังจะอวดเก่ง" คณินสบถเบาๆ อย่างหัวเสีย ความโกรธขึงที่อีกฝ่ายไม่ยอมดูแลตัวเองพุ่งพล่านขึ้นมากลบความรู้สึกอื่นๆ จนหมดสิ้น เขารวบเอวบางขึ้นอุ้มแนบอกในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดายท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตกใจของเพียงฟ้าที่พยายามทุบไหล่กว้างประท้วง "นี่คุณ! ปล่อยนะ ใครอนุญาตให้อุ้ม ลงไปนะ!" "ถ้าไม่อยากให้ฉันจูบปิดปากจนหายใจไม่ออก ก็อยู่นิ่งๆ ซะ เพียงฟ้า" คำขู่กึ่งคำรามนั้นได้ผลชะเด็ดขาด เพียงฟ้ายอมสงบปากสงบคำลงทันที แม้จะยังส่งค้อนวงใหญ่ให้ด้วยความหมั่นไส้ก็ตาม คณินก้าวฉับๆ พาคนป่วยมายังห้องนอนส่วนตัวบนชั้นสอง วางร่างบางลงบนเตียงนุ่มอย่างเบามือราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะบอบช้ำสลายหายไปต่อหน้าต่อตา ทั้งที่ปากบอกว่ารำคาญนักรำคาญหนา เวลาล่วงเลยเข้าสู่ยามดึก สงัดเงียบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ ภายในห้องกว้าง บนเตียงนอนขนาดคิงไซส์ เพียงฟ้านอนขดตัวซุกอยู่ใต้ผ้าห่มหนา ลมหายใจเข้าออกร้อนผ่าวและติดขัด อาการไข้ขึ้นสูงทำให้เธอละเมอเพ้อพออกมาเบาๆ ด้วยความทรมาน คณินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงมาหลายชั่วโมงโดยไม่ยอมขยับไปไหน ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เป็นรอบที่ร้อยของคืนนี้ ชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กลับต้องมานั่งถือผ้าขนหนูผืนเล็กกับกะละมังน้ำอุ่นในยามตีสองครึ่ง เพียงเพราะทนเห็นคนปากเก่งนอนทรมานไม่ได้ มือหนายื่นไปสัมผัสหน้าผากมนอย่างแผ่วเบา ความร้อนที่แผ่ออกมาทำให้เขาขมวดคิ้วเครียด คณินค่อยๆ ชายผ้าห่มออก เผยให้เห็นลำคอระหงและผิวเนียนที่แดงก่ำ เขาบิดผ้าขนหนูหมาดๆ แล้วบรรจงเช็ดไล่ตามกรอบหน้า ลำคอ และไหปลาร้าอย่างเบามือที่สุด ท่วงท่าที่เคยแข็งกร้าวแปรเปลี่ยนเป็นความทะนุถนอมอย่างไม่น่าเชื่อ สายตาคมกริบมองสำรวจใบยามที่ไร้ซึ่งฤทธิ์เดช มีเพียงความอ่อนแอที่ซ่อนอยู่ใต้ขนตางอนยาว "ทำไมต้องดื้อขนาดนี้วะ..." คณินพึมพำกับความเงียบ ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยพวงแก้มเนียนที่ร้อนผ่าวอย่างเผลอไผล ความรู้สึกบางอย่างที่อัดแน่นอยู่ในอกทำให้เขาหายใจไม่ทั่วท้อง มันไม่ใช่แค่ความสงสาร แต่มันคือความหวงแหนที่ระAออยู่ในขั้วหัวใจ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เด็กผู้หญิงคนนี้เข้ามามีอิทธิพลกับความรู้สึกของประธานหนุ่มผู้เยือกเย็นคนนี้ได้มากขนาดนี้ ในจังหวะที่คณินกำลังจะดึงมือกลับ เพียงฟ้าที่ละเมอพิษไข้กลับคว้าข้อมือหนาไว้แน่น ใบหน้าหวานซุกเข้ากับฝ่ามือของเขาโดยสัญชาตญาณราวกับเด็กน้อยที่กำลังหาที่พึ่งพิง เสียงกระซิบแหบพร่าเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผาก "อย่า... ไป... อย่าใจร้ายกับฉันนักเลย..." คำพูดตัดพ้อที่แฝงความเปราะบางนั้นกระแทกเข้ากลางใจคณินอย่างจัง ชายหนุ่มชะงักค้าง หัวใจกระตุกวูบไหวอย่างรุนแรง เขาขยับตัวขึ้นไปนั่งบนขอบเตียง ใช้มืออีกข้างรวบศีรษะเล็กให้ซบลงกับลาดไหล่กว้างของตนเอง ปลายนิ้วลูบเส้นผมนุ่มสลวยอย่างปลอบประโลม "ฉันไม่เคยใจร้ายกับเธอ... แค่เธอไม่ยอมฟังฉันต่างหากล่ะ ตัวแสบ" คณินกระซิบชิดขมับชื้นเหงื่อ เสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่ปกติไม่เคยแสดงให้ใครเห็น เขายอมนั่งกอดประคองร่างที่ร้อนรุ่มนี้ไว้ตลอดทั้งคืน โดยไม่คิดแม้แต่จะหลับตาลงสักนาทีเดียว ขอเพียงให้พิษไข้ในตัวเธอลดลง เขาก็ยอมแลกด้วยอะไรก็ได้ แสงสลัวยามรุ่งอรุณเริ่มสาดส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอนกว้าง เพียงฟ้ารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเบาสบายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อาการปวดหัวตุๆ ทุเลาลงไปมาก ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจคือ แขนแกร่งที่ทำหน้าที่เป็นต่างหมอนให้เธอหนุนนอนมาตลอดทั้งคืน และวงแขนแข็งแรงที่โอบกอดเอวเธอไว้แนบแน่นโดยมีใบหน้าคมคายของคณินฟุบหลับสนิทอยู่ข้างหมอน ลมหายใจสม่ำเสมอแสดงให้เห็นว่าเขาเพิ่งจะเคลิ้มหลับไปได้ไม่นาน เพียงฟ้ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะเมื่อตระหนักได้ว่าตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา ประธานหนุ่มปากร้ายคนนี้เป็นคนดูแลเช็ดตัวให้เธอไม่ห่าง แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่เธอกำลังจะขยับตัวถอยหนีเพื่อไม่ให้ปลุกอีกฝ่ายให้ตื่น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นก้องห้องนอน ตามมาด้วยเสียงไขกุญแจที่เปิดเข้ามาอย่างไร้มารยาท "เฮียณินคะ! มินตราซื้อโจ๊กมาฝาก... อุ๊ย!" มินตราที่ถือวิสาสะผลักประตูเข้ามาหยุดชะงักกึก ภาพบาดตาบาดใจตรงหน้าทำให้ใบหน้าสวยฉาบเครื่องสำอางบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองภาพนายเอกในอ้อมกอดของอดีตคู่หมั้นด้วยความริษยาจนแทบคลั่ง ขณะที่คณินสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันทีด้วยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดจัดที่ถูกขัดจังหวะ เขายันตัวขึ้นช้าๆ สายตาเยียบเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลกตวัดมองผู้บุกรุก ---------------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนลุ้นระทึกในตอนนี้นะครับ!