อรุณสวัสดิ์ความห่วงใย

เสียงก้นกระแทกประตูปิดดังปัง! จนผนังห้องสูทวีไอพีสะเทือนเลื่อนลั่น ไม่ได้เรียกสติของมินตราให้กลับเข้าร่าง ทว่ามันกลับจุดชนวนเพลิงโทสะในอกของเธอให้ลุกโชนยิ่งกว่าเก่า ดวงตาคู่สวยที่เคยฉาบไว้ด้วยความเย่อหยิ่งบิดเบี้ยวจนน่ากลัว ปลายนิ้วที่จิกเข้าหากระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพงสั่นระริกด้วยความเคียดแค้น ภาพเมื่อครู่… ภาพที่คณิน อดีตคู่หมั้นผู้ชายเย็นชาไร้หัวใจคนนั้น กำลังโอบกอดเพียงฟ้าไว้แนบอกอย่างปกป้อง มันกรีดแทะหัวใจของเธอทีละน้อยราวกับถูกมีดกรีด "นี่คุณกล้าไล่ฉันเหรอคะณิน! เพราะเด็กกะโปโลคนนี้เนี่ยนะ!" เสียงแหลมสูงหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีแดงเพลิงอย่างไม่เหลือมาดกุลสตรี ทว่าภายในห้องนอนกว้างขวาง บรรยากาศกลับถูกแช่แข็งให้ลดฮวบลงจนติดลบ คณินไม่ได้แม้แต่จะชายตามองแขกผู้ไม่ได้รับเชิญที่ยังยืนกรีดร้องอยู่หน้าห้อง สายตาคมกริบดั่งใบมีดตวัดมองบานประตูที่ปิดสนิท ก่อนจะเลื่อนกลับมาหยุดอยู่ที่ร่างบางบนเตียงนอน เพียงฟ้ากะพริบตาปริบๆ สมองที่เพิ่งตื่นจากห้วงนิทราประมวลผลเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างเชื่องช้า ความอุ่นวาบที่ยังหลงเหลืออยู่บนผิวเนื้อ และสัมผัสอ่อนโยนเมื่อครู่… *เดี๋ยวนะ* เมื่อกี้เขาไม่ได้ฝันไปใช่ไหม? ท่านประธานปากร้ายคนนี้เนี่ยนะที่เป็นคนห่มผ้าให้เขา? ชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยท่าทีนิ่งขรึมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าใบหูสีจัดที่ขึ้นสีแดงเรื่อนั้นกลับทรยศความรู้สึกภายในอย่างสิ้นเชิง "มองอะไรเล่า ตาตี่เป็นกุ้งยิงขึ้นมาฉันไม่รับผิดชอบหรอกนะ" คณินชิงตัดบทด้วยน้ำเสียงห้วนจัด กลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วนที่ตีตื้นขึ้นมาในอก "ผมไม่ได้มองซะหน่อย… แต่เมื่อกี้..." เพียงฟ้าลุกขึ้นนั่งช้าๆ ใช้หลังมือขยี้ตาแก้เก้อ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะเมื่อนึกถึงสัมผัสอบอุ่นก่อนหน้านี้ "เมื่อกี้ใครบางคนแถวนี้เพิ่งจะ… อื้อ! ทำตัวเป็นคนดีเกินคาดแฮะ" "พูดเพ้อเจ้ออะไรของนาย ตื่นแล้วก็ลุกไปล้างหน้า ลุกลี้ลุกลนน่ารำคาญฉิบหาย" คณินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มดุกลบเกลื่อนพิรุธได้อย่างแนบเนียน แต่ทว่าจังหวะการก้าวขาเดินเลี่ยงไปทางหน้าต่างห้องกลับดูรีบร้อนผิดวิสัยประธานหนุ่มผู้สุขุมนุ่มลึก เพียงฟ้าลอบเบ้ปากหมั่นไส้กับความปากแข็งระดับสิบแปดมงกุฎของคนตรงหน้า ปากบอกว่ารำคาญ แต่เมื่อคืนใครกันนะที่คอยสั่งให้คนจัดเตรียมโน่นนี่แถมยังมายืนเฝ้าไข้จนเผลอหลับคาโซฟา… เอ๊ะ หรือว่าเขาจำสลับกัน? "ครับๆ รู้แล้วครับท่านประธานผู้แสนดี เอ้ย! ผู้แสนเย็นชา" นายเอกหนุ่มจงใจเน้นเสียงคำว่าเย็นชาพร้อมกับส่งยิ้มกวนประสาทไปให้ ทว่าในใจกลับรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดอย่างห้ามไม่อยู่ "ถ้ายังมีแรงมาต่อปากต่อคำ แสดงว่าอาการไข้คงหายดีแล้วสินะ งั้นก็ดี… เซ็นเอกสารกองนี้ให้เรียบร้อยภายในเที่ยงนี้ ไม่งั้นนายได้เห็นดีแน่" คณินโยนแฟ้มเอกสารสีดำสนิทลงบนเตียงเสียงดังสนั่น ก่อนจะหมุนตัวเดินดุ่มๆ ออกไปจากห้องนอนเพื่อซ่อนรอยยิ้มมุมปากที่เผลอหลุดออกมา เพียงฟ้ายกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ มองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินลับหายออกไปอย่างเอือมระอา "ให้ตายเถอะ ผู้ชายอะไร ปากกับใจไม่เคยตรงกันเลยสักนิด" มือเรียวหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาเปิดดูคร่าวๆ ก่อนจะชะงักกึกเมื่อพบว่าเนื้อหาข้างในไม่ใช่เอกสารงานทั่วไป แต่มันคือสัญญาว่าจ้างพิเศษที่ระบุเงื่อนไขชวนอมยิ้มและชวนตีในเวลาเดียวกัน ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับ ความรู้สึกเหนื่อยล้าจากพิษไข้เมื่อคืนมลายหาย เสียงโทรศัพท์มือถือบนหัวเตียงแผדเสียงร้องเตือนขึ้นขัดจังหวะ เพียงฟ้ากดรับสายอย่างไม่ใส่ใจนัก ปลายสายคือปริญเพื่อนสนิทที่โทรมาด้วยน้ำเสียงร้อนรน [ไอ้ฟ้า! แกเป็นไงบ้างวะ ฉันเห็นข่าวดาราไฮโซหน้าเงินคนนั้นบุกไปที่โรงแรมแก ระวังตัวไว้หน่อยนะเว้ย ยัยนั่นมันร้ายลึกกว่าที่แกคิด] "ฉันสบายดีน่า ปลอดภัยดีแถมยังมีบอดี้กاردส่วนตัวปากเสียคอยดูแลอยู่ใกล้ๆ ด้วย" เพียงฟ้าตอบกลับกลั้วหัวเราะ สายตาเหลือบมองไปทางประตูห้องที่ปิดสนิท [หือ? บอดี้การ์ดปากเสียที่ไหนวะ หรือว่า...] ปริญลากเสียงยาวอย่างรู้ทัน "พอเลยแก รีบมาหาฉันที่นี่ดีกว่า ฉันมีเรื่องจะเม้าท์ให้ฟังเพียบ" เพียงฟ้าตัดสายเพื่อนสนิทก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเตรียมรับมือกับสงครามประสาทครั้งใหม่ที่กำลังจะมาถึง นอกห้องสูทตอนนี้ มินตราคงยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แน่ และคณินเองก็คงกำลังยืนตีหน้ายักษ์รออยู่ข้างนอกนั่นเหมือนกัน ทว่า… ในขณะที่เพียงฟหากำลังก้าวเท้าเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวเพื่อเข้าไปจัดการธุระส่วนตัวในห้องน้ำ เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับระเบียงห้องสูทชั้นบนสุดก็ดังขึ้นเบาๆ *ก๊อก ก๊อก* ร่างบางชะงักกึก หัวใจกระตุกวูบด้วยสัญชาตญาณอันตราย โรงแรมนี้อยู่ชั้นยี่สิบห้า! ไม่มีทางที่ใครจะเคาะประจุกระเบียงจากข้างนอกได้ นอกจากจะมีใครบางคน… หรือ *บางสิ่ง* กำลังยืนอยู่บนระเบียงแคบๆ นั้น เพียงฟ้าค่อยๆ หันขวาไปมองช้าๆ ผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาว ภาพเงาสลัวของใครบางคนทาบทับอยู่บนกระจก พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่ถูกแปะไว้ด้วยเทปกาว ด้านหน้ากระจก มีข้อความลายมือหวัดๆ เขียนด้วยหมึกสีดำสนิททิ้งไว้ว่า... *"ระวังตัวไว้ให้ดี ของเล่นชิ้นโปรดของณินกำลังจะถูกแย่งคืน"* เพียงฟ้ายืนนิ่งค้าง ความเย็นเยียบแล่นริ้วขึ้นจากฝ่าเท้าสู่สันหลังในเสี้ยววินาที ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้นะครับ