ความไว้ใจที่เริ่มก่อตัว

เสียงเหล็กข้ออ้อยขนาดใหญ่ที่หลุดร่วงจากสลิงเครนเหนือหัว ไม่ได้เป็นเพียงแค่เสียงกระทบกันของวัตถุหนัก แต่มันคือเสียงคำรามของความวิกฤตที่พุ่งตรงมายังจุดที่ลินินยืนอยู่พอดี สถานการณ์ในไซต์งานก่อสร้างโซน B บีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก ท่ามกลางฝุ่นปูนที่ตลบอบอวลและความชุลมุนของคนงานที่ส่งเสียงตะโกนโกลาหล สมองของวิศวกรสาวยังคงประมวลผลด้วยความรวดเร็ว แต่ร่างกายที่เหนื่อยล้ามาตลอดทั้งวันกลับตอบสนองไม่ทันต่อแรงโน้มถ่วงที่ดึงท่อนเหล็กน้ำหนักหลายร้อยกิโลกรัมให้ดิ่งพสุธาลงมา “ระวัง!” เสียงทุ้มต่ำที่ตะโกนก้องแข่งกับเสียงเครื่องจักรดังขึ้นพร้อมกับแรงกระชากอย่างรุนแรงที่เอว ลินินถูกเหวี่ยงจนร่างทั้งร่างเซถลาล้มกลิ้งไปกระแทกกับกองอิฐบล็อกด้านข้างอย่างแรง ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจากข้อศอก แต่เธอยังไม่ทันได้ร้องอุทาน ร่างหนาหนักของใครอีกคนก็พุ่งเข้ามาทาบทับ ปกป้องเธอไว้ใต้ร่างด้วยการกอดรัดแน่นจนฝังหน้าอกเข้ากับแผงอกกว้าง โคร้ม! แรงกระแทกมหาศาลของท่อนเหล็กที่ตกกระแทกพื้นคอนกรีตห่างจากจุดที่พวกเขานอนอยู่ไม่ถึงสองเมตร สะเก็ดปูนและฝุ่นควันกระเด็นเข้าใส่แผ่นหลังของคน2คนที่กำลังกอดก่ายกันอยู่บนพื้นดินเปื้อนฝุ่น กลิ่นอายเฉพาะตัวของฝุ่นคอนกรีตผสมกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ และเหงื่อจากการทำงานตีรวนขึ้นมาในจมูก ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจเต้นโครมครามราวกับจะหลุดออกมานอกอก เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบกับใบหน้าคมสันที่คุ้นเคย แววตาของคีย์ ธันวา ที่มักจะเรียบนิ่งและเต็มไปด้วยความหยิ่งผยองเมื่อยามอยู่ในห้องประชุม ตอนนี้กลับฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด แม้จะเพียงแค่เสี้ยววินาทีก่อนที่เขาจะรีบซ่อนมันไว้ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็นตามเคย “คุณ... บ้าหรือเปล่าเนี่ย!” ลินินเป็นฝ่ายเปิดฉากทำลายความเงียบ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความตกใจปนความกรุ่นโกรธที่ระคนอยู่ในอก “ถ้าเหล็กนั่นหล่นลงมาโดนคุณเต็มๆ รู้ไหมว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น!” “ถ้าผมไม่พุ่งมาดึงคุณออกไป ป่านนี้คุณคงกลายเป็นแผ่นแปะอยู่กับพื้นคอนกรีตไปแล้วครับคุณวิศวกรปากเก่ง” คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขากลั้วด้วยความหงุดหงิดที่ซ่อนความห่วงใยไว้ไม่มิด ดวงตาคมกริบกวาดสำรวจตามเนื้อตัวของเธออย่างรวดเร็ว “แล้วนี่... เจ็บตรงไหนหรือเปล่า สมองกระทบกระเทือนจนความฉลาดลดลงไปบ้างไหม” “ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะ!” ลินินผลักอกแกร่งเบาๆ เพื่อดันตัวเองให้ลุกขึ้น แต่เพราะความเจ็บที่ข้อศอกและแรงกอดรัดที่ยังไม่ยอมคลาย ทำให้เธอกลับต้องเซเข้าไปซบกับลาดไหล่ของเขาอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้ ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรดอยู่บนพวงแก้มทำให้บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงจนเงียบงัน คีย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสสีเข้มจ้องมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างขัดใจของหญิงสาว ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับเอาไว้ภายใต้กรอบของความเป็นมืออาชีพและอีโก้ระดับสิบ กำลังตีรวนขึ้นมาจนยากจะควบคุม มือหนาที่ยังคงโอบเอวบางเอาไว้เผลอกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว สัมผัสได้ถึงส่วนเว้าส่วนโค้งภายใต้เสื้อเซฟตี้สีส้ม และอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วไม่แพ้กันของคนในอ้อมแขน “ปล่อยได้แล้วค่ะ” ลินินกระซิบเสียงเบา ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวเนียนอย่างห้ามไม่อยู่ เธอยกมือขึ้นดันแผงอกเขาอีกครั้ง คราวนี้คยอมยอมคลายอ้อมแขนออกช้าๆ แต่สายตายังคงไม่ละไปไหน บรรยากาศรอบข้างเริ่มกลับมาวุ่นวายอีกครั้งเมื่อเหล่าหัวหน้าคนงานและทีมงานวิ่งกรูเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก “คุณคีย์! คุณลินิน! เป็นอะไรไหมครับ พระเจ้าช่วย... เกือบไปแล้วไหมล่ะ!” ผู้รับเหมาประจำโซนวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับปาดเหงื่อบนหน้าผาก “ทำไมสลิงถึงขาดได้ล่ะเนี่ย ผมตรวจเช็กความปลอดภัยไปแล้วแท้ๆ!” คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าลวกๆ ก่อนที่แววตาจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและคมก్రిบราวกับใบมีด ความโกรธเกรี้ยวที่ถูกระงับไว้เมื่อครู่ถูกปลดปล่อยออกมาผ่านน้ำเสียงที่ทรงพลังจนทุกคนรอบข้างต้องเงียบกริบ “ตรวจเช็กแล้วอย่างนั้นเหรอครับ?” คีย์ย้อนถาม เสียงทุ้มต่ำแต่กดดันจนผู้รับเหมากลืนน้ำลายไม่ลงคอ “สลิงเส้นนี้มีรอยร้าวจากการใช้งานเกินกำหนดมานานแล้ว ถ้าคุณใส่ใจกับการตรวจสอบหน้างานสักนิด ไม่ใช่แค่เซ็นชื่อส่งๆ ในรายงาน ทีมงานของผมก็ไม่ต้องมาเสี่ยงชีวิตแบบนี้” ลินินลุกขึ้นยืนตามโดยมีมือเรียวปัดก้าวเศษฝุ่นออก เธอประสานสายตากับคีย์โดยอัตโนมัติ และในเสี้ยววินาทีนั้น เธอก็สัมผัสได้ถึงรังสีความห่วงใยที่แฝงอยู่ภายใต้คำพูดดุดันของสถาปนิกหนุ่ม เขาไม่ได้แค่โมโหเรื่องมาตรฐานความปลอดภัย แต่เขาโมโหเพราะ *เธอ*เกือบจะได้รับอันตราย “จริงอย่างที่คุณคีย์ว่าค่ะ” ลินินเสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง ทันคน และไม่ยอมก้มหัวให้ใครเช่นเคย “และอุบัติเหตุครั้งนี้... ฉันคิดว่ามันไม่ใช่ความประมาทธรรมดาแน่ๆ สลิงเส้นนี้เพิ่งถูกเปลี่ยนเมื่อสัปดาห์ก่อน ไม่มีทางที่จะสึกหรอจนขาดสะบั้นได้ง่ายขนาดนี้ เว้นเสียแต่ว่า...” เธอเว้นจังหวะ ปรายตามองไปยังกลุ่มผู้รับเหมาและตัวแทนจากบริษัทคู่แข่งที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่ไม่ไกล “เว้นเสียแต่ว่าจะมีใครจงใจทำให้มันเสียหาย เพื่อหวังจะดึงความคืบหน้าของโปรเจกต์นี้ให้สะดุดลง” คำพูดของลินินทำให้บรรยากาศในไซต์งานเย็นเยียบลงทันตาเห็น ผู้รับเหมาหน้าถอดสีอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก ขณะที่คีย์หันมามองหญิงสาวข้างกายด้วยแววตาที่ฉายแววชื่นชมอย่างปิดไม่มิด รอยยิ้มมุมปากที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสัน “เก่งนี่ครับ วิศวกรปากเก่ง คิดตรงกับผมพอดี” คีย์เอ่ยเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน ท่าทีที่เปลี่ยนจากความเย็นชามาเป็นความอบอุ่นกะทันหันทำเอาลินินต้องเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอายที่พยายามกลบเกลื่อน “ฉันแค่ใช้เหตุผลต่างหากล่ะค่ะ ไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองเหมือนใครบางคน” เธอกระแทกเสียงใส่เบาๆ ก่อนจะหันไปจัดการเรื่องรายงานอุบัติเหตุต่อ ทว่า ในขณะที่สถานการณ์ในไซต์งานกำลังจะคลี่คลาย และทุกคนกำลังก้มหน้าก้มตาเคลียร์พื้นที่ เสียปรบมือเบาๆ แต่ก้องกังวานก็ดังขึ้นจากทางด้านทางเข้าโซน B แปะ... แปะ... แปะ... ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัวของโครงสร้างเหล็ก ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่ลินินและคีย์จดจำได้เป็นอย่างดี— *กรณ์* คู่แข่งทางธุรกิจผู้ซ่อนเล็บคมไว้ภายใต้รอยยิ้มสุภาพชน “ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ ครับ สถาปนิกหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบ ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องวิศวกรสาวคนสำคัญ...” กรณ์ก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับกวาดสายตามองทั้งคู่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง “แต่... น่าเสียดายนะครับที่โปรเจกต์นี้ต่อให้พยายามปกป้องแค่ไหน มันก็คงไปไม่ถึงฝíchฝันอยู่ดี เพราะเอกสารอนุมัติงบประมาณก้อนสุดท้าย... เพิ่งถูกยกเลิกไปเมื่อห้านาทีที่แล้วนี่เองครับ” หัวใจของลินินกระตุกวูบ ทันทีที่ได้ยินประโยคพิฆาตนั้น ขณะที่คีย์หรี่ตาลง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาทันทีที่รู้ว่าเกมนี้มีคนเล่นสกปรกเบื้องหลังลึกซึ้งยิ่งกว่าที่คิด! ...โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ...