ชัยชนะและการสูญเสีย

"เซ็นชื่อตรงนี้ครับ คุณธันวา... ถ้าคุณยังอยากให้โปรเจกต์นี้มีลมหายใจต่อ" เสียงประกาศิตจากบอร์ดบริหารอาวุโสไม่ได้ทำให้มือที่ถือปากกาหมึกซึมราคาแพงของคีย์ ธันวา สั่นไหวแม้แต่น้อย สถาปนิกหนุ่มปริมณฑลความสมบูรณ์แบบขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มคมกริบกวาดมองเอกสารสัญญาฉบับสุดท้ายที่เต็มไปด้วยเงื่อนไขผูกมัดราวกับโซ่ตรวน ความกดดันจากห้องประชุมใหญ่ระลอกแล้วระลอกเล่าถาโถมเข้าใส่จนบรรยากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นสุญญากาศ ทว่าสิ่งที่เด่นชัดที่สุดในเวลานี้ไม่ใช่ความหวาดกลัวต่อความล้มเหลว แต่เป็นความอึดอัดที่ต้องแลกมาด้วยความจริงอันแสนเจ็บปวด งานชิ้นเอกของพวกเขากำลังจะเสร็จสมบูรณ์แบบ... แต่ตัวตนของพวกเขาเกือบจะถูกกลืนกินหายไปในระบบทุนนิยมอันเย็นชา คีย์แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่แห้งผากและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ปากหนาเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมบาดลึก "พวกคุณต้องการตึกที่สวยที่สุดในย่านธุรกิจ หรือต้องการแค่หุ่นเชิดที่เซ็นชื่อรับผิดชอบความซวยแทนพวกคุณกันแน่ครับ?" "คุณธันวา!" เสียงทุบโต๊ะดังสนั่นจากประธานกรรมการ ทำเอาผู้บริหารคนอื่นถึงกับหน้าถอดสี แต่คีย์หาได้ใส่ใจไม่ เขาวางปากกาลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง *ปัง* สะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุม ปลายคางเชิดขึ้นเล็กน้อยด้วยความถือดีตามประสาคนอีโก้สูง ทว่า ก่อนที่บรรยากาศจะระเบิดไปมากกว่านั้น แรงกดเบาๆ ที่ข้อศอกก็ทำให้คีย์ชะงัก ลินิน ก้าวเข้ามาเผชิญหน้ากับบอร์ดบริหารด้วยท่าทีนิ่งสงบ รอยยิ้มบางเบาที่ประดับอยู่บนเรียวปากไม่ได้บ่งบอกถึงความกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันคือรอยยิ้มของวิศวกรสาวผู้ถือไพ่เหนือกว่าในมือ "ท่านประธานคะ" ลินินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงใสกังวานแต่หนักแน่นราวกับตอกเสาเข็ม "โครงสร้างหลักผ่านการทดสอบรับแรงแผ่นดินไหวระดับเก้าตามมาตรฐานสากลเรียบร้อยแล้ว และในส่วนของแบบสถาปัตยกรรม... ทีมของเราส่งมอบงานครบถ้วนตามทีโออาร์ทุกประการ หากทางคณะกรรมการยังมีข้อกังขาเรื่องเงื่อนไขปลีกย่อยที่เพิ่งงอกเงยขึ้นมาเมื่อวานนี้ เกรงว่าเราคงต้องใช้เวลายาวนานในการตีความข้อกฎหมายผ่านทนายความส่วนตัวของพวกเราแทนที่จะเป็นห้องประชุมนี้นะคะ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมทันที บอร์ดบริหารมองหน้ากันเลิกลั่ก ไม่มีใครกล้าต่อปากต่อคำกับวิศวกรสาวปากเก่งคนนี้ เพราะต่างรู้ดีว่าหากโปรเจกต์นี้สะดุดหยุดลงตอนนี้ ข้อมูลลับเรื่องการลดต้นทุนวัสดุที่พวกเขาแอบทำลับหลังจะกลายเป็นข่าวหน้าหนึ่งในวันพรุ่งนี้ทันที "ตกลงตามนี้... เซ็นสัญญาได้" ประธานกรรมการจำใจเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคืองแค้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ สัญญามูลค่าหลายพันล้านถูกจรดปากกาเซ็นจนลุล่วง ทว่าทันทีที่ประตูห้องประชุมปิดลงและความวุ่นวายภายนอกจางหายไป ความเหนื่อยล้านับร้อยกิโลกรัมก็โถมทับลงบนบ่าของคนทั้งคู่ในทันที คีย์ทรุดตัวลงพิงกับผนังกระจกใสของระเบียงชั้นบนสุด มองวิวเมืองกรุงเทพฯ ยามเย็นที่ทอประกายระยิบระยับ เขายกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ ความเครียดสะสมตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาทำให้เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ "เก่งมากนี่ครับ... แม่คุณทัศนคติเป็นพิษ" คีย์เอ่ยแซะขึ้นมาเบาๆ ทั้งที่ในใจอยากจะดึงร่างบางตรงหน้าเข้ามากอดแน่นๆ เพื่อระบายความโล่งใจ ลินินที่ยืนพิงราวระเบียงอยู่ข้างกันหันมามองคอยด้วยหางตา เธอแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอทันที "ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะคะคุณสถาปนิก ฉันช่วยชีวิตคุณไว้จากปากเหยือกปากกาแท้ๆ ยังจะมีหน้ามาเหน็บแนมอีกเหรอคะ" "ผมไม่ได้ขอให้คุณช่วยสักหน่อย" คีย์สวนกลับตามนิสัยปากไม่ตรงกับใจ ร่างสูงขยับเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นอายความเหนื่อยอ่อนจางๆ ลอยเข้าแตะจมูก "ผมแค่รำคาญที่เห็นคุณทำหน้าเป็นปลาทูแม่กลองอยู่ในห้องประชุมต่างหาก" "ปลาทูแม่กลองอะไรกันคะ!" ลินินหันขวับมามอง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างไม่ยอมแพ้ "ฉันออกจะสวยและสง่างามขนาดนี้ ตาถั่วหรือไงคะคุณธันวา" "สวย... แต่ดุเป็นเสือสมิง" คีย์พึมพำเสียงเบา สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่มีหยาดเหงื่อบางๆ เกาะอยู่ตามกรอบหน้า ความรู้สึกบางอย่างที่พยายามกดทับไว้ตลอดการทำงานร่วมกันเริ่มปะทุขึ้นอีกครั้ง ความใกล้ชิดที่ระเหิดความโกรธเกลียดจนเหลือเพียงความผูกพันอันแน่นแฟ้น ลินินชะงักไปเมื่อเห็นสายตาที่เปลี่ยนไปของคนตรงหน้า รอยยิ้มยั่วเย้าเมื่อครู่เลือนหายไปจากเรียวปากอิ่ม เหลือเพียงความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงจนเหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่สอดประสานกัน "คีย์..." ลินินเอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบາลงกว่าเดิม ความดื้อรั้นในแววตาถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวอย่างปิดไม่มิด คีย์ไม่ตอบ เขาเอื้อมมือออกไปช้าๆ ปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่เส้นผมซึ่งหลุดลุ่ยลงมาปรกแก้มเนียนของหญิงสาวอย่างทะนุถนอม สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้ลินินสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้ถอยหนี ดวงตากลมโตช้อนขึ้นสบตากับนัยน์ตาสีเข้มที่เวลานี้เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายเกินกว่าจะเอื้อMเอ่ยออกมาเป็นคำพูด "รู้ไหม..." เสียงทุบของหัวใจดังแข่งกับเสียงรถราเบื้องล่าง คีย์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้ม "ตอนที่คุณเถียงกับพวกบอร์ดบริหารเมื่อกี้... หัวใจผมแทบจะหยุดเต้นไม่ใช่เพราะกลัวงานพังหรอกนะ" ลินินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล เธอมองริมฝีปากที่มักจะเอ่ยคำพูดกวนประสาทใส่เธอเสมอ แต่ตอนนี้มันกลับสั่นระริกคล้ายกำลังอดกลั้นบางอย่าง "แล้ว... เพราะอะไรล่ะคะ?" เธอกลั้นใจถามออกไป แม้เสียงจะสั่นพร่าเล็กน้อย คีย์หลุบตาลงมองเรียวปากอิ่มที่เผยอขึ้นนิดๆ ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเธอตรงๆ แววตาซึนเดระที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความคลั่งรักขั้นสุดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากแข็งมาตลอดหลายเดือน "เพราะผมกลัวว่า... ถ้าเราชนะคราวนี้ แต่ผมอาจจะต้องเสียคุณไปต่างหาก" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของสถาปนิกหนุ่มผู้รักศักดิ์ศรีเหนือสิ่งอื่นใดทำให้ลินินเบิกตากว้าง ความหน่วงหนอกที่สะสมมานานมลายหายไปในพริบตา ทว่า ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยคำตอบใดๆ ออกไปเพื่อทำลายกำแพงในใจของคนตรงหน้า... *กริ๊ง!* เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคีย์ดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ สถาปนิกหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดอย่างถึงที่สุด เขาผละตัวออกห่างจากลินินด้วยความเสียดายอย่างเห็นได้ชัด ควักโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยท่าทีฮึดฮัด "ว่าไง..." คีย์กรอกเสียงลงไปห้วนๆ ด้วยความหงุดหงิด แต่ทว่า... เพียงแค่ประโยคแรกที่ดังลอดออกมาจากปลายสาย สีหน้าของคีย์ก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ร่างสูงแข็งทื่อ นัยน์ตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงจนลินินต้องขมวดคิ้วสงสัย "คุณว่ายังไงนะ?... ใครอยู่ที่ไซต์งานนะ?!" คีย์ทวนซ้ำเสียงดังลั่น ลืมตัวตนมาดนิ่งไปเสียสนิท ลินินเห็นท่าไม่ดีจึงรีบขยับเข้าไปใกล้เพื่อฟังความ ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยชื่อบุคคลที่ทำให้โครงสร้างความสำเร็จทั้งหมดในวันนี้สั่นคลอนยิ่งกว่าแผ่นดินไหวระดับเก้า "คุณพ่อของคุณเองครับ... ท่านกำลังยืนรอคุณอยู่ที่หน้าไซต์งานหลักตอนนี้ พร้อมกับ... ข่าวใหญ่เรื่องการถอนทุนคืนทั้งหมด" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างความกดดันและหัวใจของพวกเขากันมาจนถึงวินาทีนี้ครับ เมทริกซ์ซีโร่