แผนการแก้เกมครั้งสุดท้าย

"ถ้าคุณยังเดินหมากด้วยอารมณ์แบบนี้ โปรเจกต์นี้คงพังก่อนที่เราจะได้ยื่นซองประมูลรอบสุดท้ายเสียอีก คุณธันวา" แฟ้มเอกสารหนาปึกถูกกระแทกลงบนโต๊ะประชุมกระจกใสเสียงดังสนั่น ลินินยืนค้ำยันมือทั้งสองข้างลงกับพื้นโต๊ะ ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ ปลายคางเชิดขึ้นอย่างไม่ยอมก้มหัวให้ใคร เส้นผมสีดำสนิทที่รวบเป็นหางม้าตึงเปรี๊ยะสะบัดตามแรงอารมณ์ ขณะที่เจ้าตัวจ้องมองสถาปนิกหนุ่มรุ่นพี่ที่นั่งไขว่ห้างตีหน้าตายอยู่ฝั่งตรงข้าม คีย์ ธันวา ไม่ได้สะทกสะท้านกับแรงอารมณ์นั้นเลยแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นกอดอก เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้อย่างสบายอารมณ์ รอยยิ้มหยันที่มุมปากปรากฏขึ้นช้าๆ ชวนให้คนมองอยากจะคว้าไม้บรรทัดเหล็กมาฟาดหน้าผากสักที สองปีที่ร่วมงานกันมา ผู้ชายคนนี้ไม่เคยเปลี่ยน นิสัยปากเสียและอีโก้สูงเสียดฟ้ายิ่งกว่าตึกร้อยชั้นที่เขาออกแบบเสียอีก "ใช้อารมณ์เหรอครับ คุณวิศวกร" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ ทุ้มนุ่มแต่น่าหมั่นไส้เป็นที่สุด "ผมกำลังใช้ 'ความจริง' ต่างหาก ผู้มีอิทธิพลที่คุณอยากจะไปท้าชน เขากุมสัมปทานเหล็กเส้นและเครือข่ายอนุมัติแบบทั้งภูมิภาค คุณคิดว่าเดินดุ่มๆ เอาแปลitel สวยๆ ไปวางบนโต๊ะแล้วเขาจะก้มกราบขอโทษที่คุณเคยโดนกลั่นแกล้งหรือไงครับตื่นได้แล้ว ลินิน" "ฉันตื่นอยู่! และฉันก็ไม่ได้โง่พอจะเดินไปมือเปล่าเหมือนที่คุณคอยถากถางฉันทุกวัน!" ลินินก้าวเข้าประชิดโต๊ะ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นอายความเครียดลอยวนอยู่ในอากาศ "ที่เราต้องทำไม่ใช่การก้มหัวให้ไอ้พวกใช้อำนาจมืดนั่น แต่เราต้องขุดแผลเป็นเรื่องการทุจริตโครงสร้างฐานรากเมื่อห้าปีก่อนขึ้นมาแบล็กเมลต่างหาก... หรือว่าคุณกลัว? กลัวว่าถ้าขุดคุ้ยเรื่องนี้ขึ้นมา บริษัทรับเหมาของตระกูลคุณจะพลอยโดนหางเลขไปด้วย?" คำพูดนั้นทำให้ดวงตาคมกริบของคีย์วาวโรจน์ขึ้นมาวบหนึ่ง รอยยิ้มเยาะหายวับไปกับตา บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความกดดันและเย็นยะเยือกทันที เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงที่เหนือกว่าทำให้เขาต้องก้มลงมองหญิงสาวที่ยังคงเชิดหน้าท้าทายเขาอย่างไม่ลดละ มือหนายื่นออกไปอย่างรวดเร็ว คว้าข้อมือเรียวเล็กของเธอไว้ก่อนที่เธอจะทันได้ถอยหนี แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นพอที่จะตรึงให้เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ "อย่าเอาเรื่องครอบครัวผมมาพูดเล่น ลินิน" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความอึดอัดและซับซ้อนบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก "คุณไม่รู้หรอกว่าผมต้องแลกด้วยอะไรบ้างกว่าจะหลุดพ้นจากเงาบ้าๆ นั่นมาได้... และถ้าผมจะชนกับมัน ผมไม่ใช้วิธีสกปรกแบบที่คุณคิดหรอก" "แล้ววิธีของคุณคืออะไรล่ะ? นั่งเงียบๆ แล้วรอให้พวกมันฮุบโปรเจกต์ที่เราเหนื่อยกันมาเป็นปีงั้นเหรอ!" ลินินพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่ยิ่งดึงเขากยิ่งรั้งแน่นขึ้น จนร่างทั้งร่างแทบจะแนบชิดติดกับแผงอกกว้างของเขา ระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนเธอต้องเป็นฝ่ายชะงักและกักเก็บลมหายใจ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวอย่างไร้เหตุผล ไม่ใช่เพราะความโกรธ... แต่เป็นเพราะแววตาคู่คมที่กำลังมองเธอด้วยความรู้สึกบางอย่างที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทางปากร้าย ความห่วงใยที่ถูกห่อหุ้มด้วยคำพูดเชือดเฉือนเสมอมา คีย์ก้มลงมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของคนตรงหน้า ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอ่อนล้าและ... ความคลั่งรักที่เขาต้องอดกลั้นมาตลอด "แผนการแก้เกมครั้งสุดท้ายของผม..." คีย์กระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงทุ้มนุ่มพร่าสั่นเล็กน้อยจนคนฟังขนลุกซู่ "คือการเปิดโปงพวกมันด้วยหลักฐานทางกฎหมายทั้งหมด... และดึงคุณออกจากสมรภูไพรนี้ให้เร็วที่สุด ก่อนที่ผมจะทนเห็นคุณเจ็บเพราะไอ้พวกเวรนั่นไม่ได้อีกต่อไป" ลินินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความดื้อรั้นในแววตาสลายหายไป กลายเป็นความตื่นตะลึงระคนซาบซึ้งใจที่วิ่งพล่านเข้ามาในอก "คีย์... คุณ..." "ผมปากร้าย... ใช่ครับ ผมรู้ตัวดี" คีย์พูดต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างไม่น่าเชื่อ ปลายนิ้วโป้งเผลอยกขึ้นลูบข้อมือบางเบาๆ อย่างลืมตัว "แต่ผมไม่เคยยอมให้ใครมาทำลายความฝันของคุณ... และตัวคุณ... ได้เด็ดขาด" บรรยากาศในห้องประชุมเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงหัวใจที่เต้นรัวแข่งกัน เคมีระหว่างความซึนปากร้ายกับความดื้อรั้นทิฐิหลอมรวมเข้าด้วยกันจนแทบจะหลอมละลายกำแพงที่ทั้งคู่สร้างขึ้นมาตลอดหลายเดือน ลินินเม้มปากแน่น หัวใจพองโตจนคับอก เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา เม้มริมฝีปากเตรียมจะเอ่ยคำพูดบางอย่างที่เก็บไว้ในใจมานาน... แต่ทว่า... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ก่อนที่บานประตูห้องประชุมจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อินวิเตชันจากเจ้าของห้อง "ขอโทษทีครับท่านสถาปนิก... พอดีผมมี 'หลักฐานชิ้นใหม่' ที่คุณอาจจะอยากเห็น ก่อนจะเริ่มแผนการแก้เกมบ้าๆ นั่น" ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะกวนประสาท ใบหน้าที่คุ้นเคยดีทำให้คีย์และลินินต้องผละออกจากกันทันที ลมหายใจของคีย์สะดุดกึกเมื่อมองเห็นเอกสารในมือของแขกไม่ได้รับเชิญคนนั้น เมทริกซ์ซีโร่ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ตัวละครของผมมาจนถึงวินาทีที่เข้มข้นที่สุดนี้ครับ