ความจริงที่ต้องเผชิญ

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาปึ้กถูกโยนลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น แรงกระแทกนั้นมากพอจะทำให้กาแฟดำในแก้วกระเซ็นออกมาเล็กน้อย หยดสีเข้มเปื้อนลงบนมุมกระดาษแผ่นบนสุด เปรียบเสมือนรอยเลือดที่บ่งบอกว่า สงครามประสาทครั้งนี้ได้เดินทางมาถึงจุดแตกหักแล้วจริงๆ “คุณกล้ามากนะธันวา” เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนผู้ดำรงตำแหน่งกรรมการผู้จัดการใหญ่ดังลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยวจ้องเขม็งมายังสถาปนิกหนุ่มผู้ยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้า คีย์ ธันวา ไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉย เย็นชา และฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันมุมปากที่ทรงพลังพอจะทำให้อีกฝ่ายเส้นเลือดในสมองปูดโปーンได้ไม่ยาก เขายกมือขึ้นปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนปกเสื้อสูทอย่างใจเย็น ก่อนจะปรายตามองเอกสารลับชุดนั้นด้วยหางตา “ถ้าผมไม่กล้าพอ โรงแรมห้าดาวโปรเจกต์ยักษ์นี้คงพังคามือพวกคุณไปนานแล้วครับท่านผู้อำนวยการ… และที่สำคัญ บนความโลภที่เอาชีวิตคนนับร้อยมาเดิมพันด้วย” “ปากดี!” กำปั้นหนาตบลงบนโต๊ะดังปังใหญ่ “เอกสารในมือนั่นมันคือความลับของบริษัท! คุณเอาเอกสารประเมินโครงสร้างที่แท้จริงนี่ไปให้สื่อได้ยังไง รู้ตัวไหมว่ากำลังทำลายความน่าเชื่อถือของพวกเรา!” “ผมไม่ได้ทำลายความน่าเชื่อถือครับ… ผมแค่กำลัง *สร้างมันขึ้นมาใหม่* บนความจริงที่พวกคุณพยายามซุกไว้ใต้พรมต่างหาก” คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราายใบมีดโกน “เหล็กเสริมคานรับน้ำหนักลดสเปกไปสามสิบเปอร์เซ็นต์ งบประมาณส่วนต่างเข้ากระเป๋าใครบ้าง ไม่ต้องให้ผมปริปากบอกหรอกมั้งครับ หรือจะให้ผมเปิดรายชื่อบัญชีม้าพวกนั้นบนจอโปรเจกต์ตอนนี้เลยดี” บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ตึงเครียดจนแทบจะตัดเฉือนได้ อากาศรอบตัวหนาทึบและร้อนรุ่ม แม้ระบบปรับอากาศจะทำงานเต็มกำลังก็ตาม ในวินาทีที่สถานการณ์กำลังดิ่งลงสู่จุดวิกฤต ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน ร่างเพรียวระหงของวิศวกรสาวก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและทรงพลัง ลินินไม่ได้มีท่าทีหวาดหวั่นต่อสายตานับสิบที่หันขวับมามอง เธอสวมสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม ผมยาวรวบตึงเผยให้เห็นกรอบหน้าคมคายและดวงตากลมโตที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวเกินร้อย “ไม่ต้องเสียเวลาหาหลักฐานเพิ่มหรอกค่ะท่าน เพราะฉันสำเนาส่งให้ทางวิศวกรรมสถานและ ป.ป.ช. เรียบร้อยแล้วตั้งแต่เมื่อคืน” เสียงใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันจนทุกคนในห้องสะดุ้งเฮือก ลินินเดินตรงเข้าไปยืนเคียงข้างคีย์อย่างองอาจ ไหล่บางแนบชิดกับแผ่นอกกว้างของสถาปนิกหนุ่ม ความอบอุ่นที่ส่งผ่านเนื้อผ้าทำให้คีย์เผลอผ่อนลมหายใจที่อั้นไว้ออกมาเล็กน้อย “คุณลินิน! คุณบ้าไปแล้วหรือไง!” ผู้บริหารอีกคนโพล่งขึ้นด้วยความตกใจ “ฉันไม่ได้บ้าค่ะ” ลินินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากของเธองดงามแต่ทรงพลัง “ฉันแค่อยากให้โรงแรมนี้เปิดให้บริการด้วยความภาคภูมิใจ ไม่ใช่เปิดบนซากปรักหักพังที่พร้อมจะถล่มลงมาทับคนบริสุทธิ์เมื่อไหร่ก็ได้… และถ้าพวกคุณคิดจะฟ้องร้องพวกเรา สัญญาจ้างและอีเมลสั่งการทั้งหมดที่ฉันเก็บไว้ จะทำให้พวกคุณได้ไปนอนกอดลูกกรงในคุกเร็วกว่าที่คิดแน่นอนค่ะ” คีย์เหลือบมองเสี้ยวหน้าของหญิงสาวที่ยืนหยัดสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเขา หัวใจที่เคยด้านชาและปิดตายมาตลอดเพราะความคาดหวังจอมปลอมของครอบครัว กลับรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด ความกล้าหาญและความฉลาดเป็นกรดของเธอมันช่าง... น่าหลงใหลเสียจนเขาเผลอยิ้มออกมาบางเบา “เก่งมากเด็กดื้อ” คีย์กระซิบเสียงเบาหวิวลอดไรฟัน ทว่าใกล้ชิดพอที่จะทำให้คนฟังรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหู “ฉันไม่ใช่เด็กนะคะคุณธันวา” ลินินกระซิบตอบเสียงเขียวโดยไม่ยอมละสายตาจากคู่กรณีตรงหน้า “แล้วก็เลิกทำหน้าเจ้าเล่ห์ในสถานการณ์คอขาดบาดตายแบบนี้ด้วย” “ใครเจ้าเล่ห์ ผมแค่วิจารณ์ตามเนื้อผ้า… ว่าภรรยา… อ้อ หมายถึงคู่หูในโปรเจกต์นี้ทำงานเข้าขาได้ดีเกินคาด” คีย์แกล้งเว้นจังหวะด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ทำเอาลินินเกือบจะหันไปหยิกสีข้างเขาให้รู้แล้วรู้รอด ถ้าติดว่าตอนนี้พวกเขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางดงเสือดงตะเข้ ทว่า ก่อนที่สงครามประสาทจะได้ดำเนินต่อไป เสียงปรบมือช้าๆ และกังวานก็ดังขึ้นจากมุมมืดบริเวณประตูทางเข้าด้านหลัง *แปะ… แปะ… แปะ…* ทุกสายตาหันขวับไปมองเป็นตาเดียว ร่างสูงโปรดของชายวัยดึกผู้กุมอำนาจสูงสุดที่แท้จริงของกลุ่มบริษัทก้าวออกมาจากเงาสลัว ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก แต่แววตากลับพิจารณาคีย์และลินินด้วยความสนใจใคร่รู้ระคนชื่นชม “เยี่ยม… กล้าหาญมาก สมกับที่เป็นลูกชายของฉัน และ… หุ้นส่วนคนสำคัญของโปรเจกต์นี้” คีย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าใครคือบุคคลที่ก้าวเข้ามาในห้องนี้ ส่วนลินินถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงันงงกับสถานการณ์ที่พลิกผันไปในเสี้ยววินาที “พ่อ…” คีย์พึมพำชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหวเล็กน้อย ซ่อนความประหลาดใจไว้ใต้ท่าทีนิ่งขรึม ชายสูงวัยหยุดยืนตรงหน้าคนทั้งคู่ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก ก่อนที่เขาจะยื่นซองเอกสารสีขาวสะอาดให้คีย์ “นายทำถูกแล้วธันวา… และนี่คือคำสั่งแต่งตั้งประธานกรรมการบริหารคนใหม่ ที่จะมาล้างบางคนกังฉินพวกนี้เสียที” คีย์รับซองเอกสารมาถือไว้ แต่นัยน์ตากลับไม่ได้มองมัน เขากลับมองลึกเข้าไปในดวงตาของลินินที่หันมาสบตากับเขาพอดี ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในห้องประชุม ประตูห้องลับด้านหลังประธานกรรมการก็เปิดผางออกอีกครั้ง พร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบหลายนายที่เดินก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว พร้อมหมายจับในมือที่จ่อตรงไปยังผู้บริหารระดับสูงที่นั่งหน้าซีดเผือดอยู่ปลายโต๊ะ เมทริกซ์ซีโร่ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ตัวละครของผมมาจนถึงวินาทีที่เข้มข้นที่สุดนี้ครับ