การตัดสินใจที่ยากลำบาก

"ถ้าคุณเซ็นชื่อลงไปในเอกสารฉบับนี้... ทุกอย่างที่คุณสร้างมาตลอดสิบปีจะมลายหายไปในพริบตาคีย์" เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบยังคงดังก้องอยู่ในหัวของคีย์ ธันวา แม้ว่าเขาจะเดินออกมาจากห้องประชุมที่อัดแน่นไปด้วยความกดอากาศมหาศาลนั้นนานแล้วก็ตาม บนโต๊ะไม้โอ๊กตัวเขื่อง แฟ้มเอกสารสีน้ำเงินเข้มวางนิ่งสนิท ข้างในนั้นระบุรายละเอียดการปรับเปลี่ยนโครงสร้างเหล็กในโครงการ 'ดิ เอเธอร์เรียล' โดยใช้เกรดวัสดุต่ำกว่ามาตรฐานเพื่อลดต้นทุนตามคำสั่งของบอร์ดบริหาร แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เงิน... ปัญหาคือ 'ลินิน' วิศวกรสาวที่เป็นคู่กัดตลอดกาลของเขา ตรวจพบช่องโหว่นี้เข้า และหากเขายังดันทุรังเพิกเฉย เธอจะนำเรื่องนี้ไปเปิดโปงต่อสาธารณะ ซึ่งนั่นหมายถึงการจบอนาคตวิศวกรที่เธอรักยิ่งกว่าชีวิต และหากเขาเลือกที่จะหยุดยั้งมัน ชื่อของ 'คีย์ ธันวา' ก็จะกลายเป็นคนทรยศต่อบริษัทที่เลี้ยงดูเขามา "ไง... นั่งเหม่อหาไอเดียโปรเจกต์ใหม่ หรือนั่งวางแผนทำลายล้างชื่อเสียงตัวเองอยู่ครับ" เสียงหวานที่คุ้นหูแต่แฝงไปด้วยความกวนประสาทดังขึ้น คีย์เงยหน้าขึ้นมองลินินที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานของเขาด้วยท่าทางมั่นใจ มือของเธอถือแท็บเล็ตแน่น ส้นสูงกระทบพื้นดังเป็นจังหวะที่ฟังดูเหมือนนาฬิกานับถอยหลังของระเบิดเวลา "คุณควรจะกลับไปทำงานของคุณ ลินิน" คีย์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสีเข้มจ้องมองใบหน้าใสซื่อที่ซ่อนความดื้อรั้นไว้ข้างในนั้น "อย่าหาเรื่องใส่ตัวในสิ่งที่ตัวเองคุมไม่ได้" ลินินวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง 'ปัง' เธอโน้มตัวลงมาประจันหน้า ระยะห่างระหว่างใบหน้าเพียงแค่คืบ จนคีย์สัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่แสนคุ้นเคยและชวนให้ใจสั่น "คนคุมไม่ได้น่ะมันคุณต่างหากคีย์" เธอกดเสียงต่ำ "คุณเป็นสถาปนิกที่ฉันเคยนับถือ แต่ถ้าวันนี้คุณเลือกจะนิ่งเฉยกับวัสดุเกรดต่ำพวกนั้น... คุณก็เป็นได้แค่สุนัขรับใช้ที่รอวันถูกทิ้ง อย่าคิดว่าความฉลาดของคุณจะบังมิดความผิดจรรยาบรรณพวกนี้ได้" คีย์กัดฟันแน่น สันกรามของเขานูนเด่นขึ้นจากการขบฟัน เขาอยากจะบอกเธอเหลือเกินว่าที่เขานิ่งเงียบไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะเขากำลังหาทางย้ายชื่อเธอออกจากโปรเจกต์นี้ก่อนที่พายุจะเข้า แต่ความซึนเดเระและทิฐิที่ค้ำคอทำให้เขาเลือกที่จะพูดประโยคที่ทำร้ายจิตใจเธออีกครั้ง "ถ้าอยากตายนักก็เชิญทำตามใจคุณ แต่จำไว้ว่าผมจะไม่ช่วยคุณสักนิดเดียว" ลินินนิ่งไป แววตาของเธอสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวอีกครั้ง "ฉันไม่เคยต้องการความช่วยเหลือจากคนอย่างคุณ... สิ่งที่ฉันต้องการคือความถูกต้อง" เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป แต่คีย์คว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงแต่หนักแน่นพอที่จะตรึงให้เธอหยุดอยู่กับที่ ลินินหันกลับมามองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและร่องรอยของความเสียใจ "ถ้าคุณไปยื่นเอกสารนั่น... บอร์ดบริหารจะจัดการคุณก่อนที่จะถึงมือสื่อ" คีย์พูดเสียงสั่นเครือเล็กน้อย "หยุดเดี๋ยวนี้ลินิน... ผมไม่อยากเห็นคุณพังเพราะความดื้อรั้นของตัวเอง" "เป็นห่วงฉันเหรอ?" ลินินถามพลางแค่นยิ้ม "ปากร้ายขนาดนี้ ยังมีมุมที่กลัวคนอื่นจะเสียอนาคตด้วยหรือไง" "ผมแค่ไม่อยากให้งานของผมต้องมามีมลทินเพราะวิศวกรโง่ๆ อย่างคุณ!" เขาตะคอกใส่เพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่พุ่งพล่านในอก ลินินแค่นหัวเราะ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน "ถ้ามันแค่เรื่องงาน... ทำไมมือคุณถึงสั่นล่ะคีย์?" คำถามนั้นราวกับสายฟ้าฟาด คีย์ชะงักไป ดวงตาคู่คมของเขาสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่กำลังจ้องมองลึกเข้ามาถึงก้นบึ้งของหัวใจ เขาไม่ใช่แค่ห่วงงาน เขาห่วงเธอ... ห่วงจนยอมแลกทุกอย่างที่มี แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะหลุดปากเผยความจริงบางอย่างออกไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ "คุณคีย์ครับ... ท่านประธานเรียกพบด่วนเรื่องเอกสารชุดใหม่ที่ยังไม่ได้รับลายเซ็นครับ" เสียงเลขาหน้าห้องทำให้ทั้งคู่ผละออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต คีย์มองไปที่แฟ้มสีน้ำเงินใบนั้นอีกครั้ง มันคือจุดตัดสินชะตาชีวิตของเขาและลินิน "ไปซะ ลินิน... ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจไม่ช่วยคุณ" คีย์กระซิบเสียงลอดไรฟัน ลินินมองเขาด้วยสายตาที่ซับซ้อน เธอหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา ก่อนจะหันมามองเขาเป็นครั้งสุดท้าย "ถ้าคุณเซ็น... เราจบกันจริงๆ นะคีย์" พูดจบเธอก็หันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้คีย์ยืนนิ่งอยู่กลางความเงียบงัน เขามองดูปากกาด้ามหรูในมือ นี่คือการเลือกครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต สถาปนิกผู้ทะนงตนในงานออกแบบ กำลังเผชิญกับบททดสอบที่แม้แต่พิมพ์เขียวที่ซับซ้อนที่สุดก็ยังหาทางออกไม่ได้ เขาก้าวเดินไปที่โต๊ะ คว้าแฟ้มนั้นขึ้นมาเปิดออก... ทว่าในหน้าสุดท้ายของสัญญา ไม่ใช่แค่รายละเอียดวัสดุ แต่มันคือคำสั่งย้ายลินินไปประจำไซต์งานที่ห่างไกลและอันตรายที่สุดในเครือ เพื่อกันไม่ให้เธอมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ คีย์ชะงัก มือที่ถือปากกาสั่นเทา หากเขาไม่เซ็น... ทั้งคู่พัง หากเขาเซ็น... เขาจะเสียเธอไปตลอดกาล ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานของเขาก็ถูกเปิดผลัวะเข้ามาโดยไม่มีการเคาะ คนที่ก้าวเข้ามาคือบุคคลที่เขาไม่อยากเจอที่สุดในเวลานี้... บิดาของเขา ผู้กุมอำนาจสูงสุดของบริษัท "เซ็นซะ คีย์... หรืออยากให้ฉันเป็นคนจัดการวิศวกรสาวคนนั้นเอง?" หัวใจของคีย์แทบหยุดเต้น เขาเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นลินินกำลังเดินก้าวลงบันไดไปที่ลานจอดรถ... อีกเพียงไม่กี่ก้าวเธอก็จะพ้นเขตตึกนี้ไปตลอดกาล และเขาก็จะกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดที่ไร้หัวใจไปตลอดกาลเช่นกัน เมทริกซ์ซีโร่ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ตัวละครของผมมาจนถึงวินาทีที่เข้มข้นที่สุดนี้ครับ