เมื่อกำแพงเริ่มพังทลาย

รังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ของคีย์ ธันวา ไม่ได้ทำให้ลินินถอยร่นแม้แต่ก้าวเดียว หญิงสาวตวัดตามองสถาปนิกหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความปากร้ายและอีโก้สูงลิ่วด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความท้าทาย เอกสารแปลนโครงสร้างในมือถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น สะท้อนความหงุดหงิดที่สะสมมาตลอดทั้งวัน "ถ้าคุณยังใช้สายตาแบบนี้มองฉันเพราะเรื่องงานแก้ไขฐานรากตึกบี ฉันแนะนำให้ไปกินพาราเซตามولแล้วนอนซะนะคุณธันวา" ลินินเปิดฉากด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม ทันคน และไม่คิดจะก้มหัวให้ความกดดันใดๆ ทั้งสิ้น คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "ปากเก่งไม่เปลี่ยน... นึกว่าเจอแรงกดดันระดับนี้เข้าไปแล้วจะยอมหุบปากแล้วก้มหน้าแก้แบบเงียบๆ ซะอีก" "ฉันไม่ใช่ลูกน้องในโอวาทที่คุณจะสั่งซ้ายหันขวาหันได้ตามใจชอบ และที่สำคัญ... งานนี้ฉันคือน과의วิศวกรโครงสร้าง ไม่ใช่เบ๊ที่คุณจะมาเหวี่ยงใส่อารมณ์ใส่ได้ตลอดเวลา!" ลินินสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องตรงไปยังนัยน์ตาสีเข้มราวกับจะค้นหาบางสิ่งที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังท่าทีเย่อหยิ่งนั้น ห้องทำงานส่วนตัวยามค่ำคืนที่เหลือเพียงแสงไฟจากโคมไฟบนโต๊ะทำงานและแสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าภายนอก เงียบงันลงทันทีเมื่อไม่มีใครยอมใคร คีย์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงาน ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันโดยอัตโนมัติ แต่ลินินกลับเชิดหน้าขึ้นสู้ ไม่ยอมหลบตา ทว่า... ท่าทีเกรี้ยวกราดเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่น่าอึดอัด เมื่อสายตาของคีย์บังเอิญกวาดไปเห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่ข้อมือด้านซ้ายของหญิงสาว ซึ่งโผล่พ้นชายเสื้อสูทขึ้นมาวูบหนึ่ง ขณะที่เธอยกมือขึ้นกอดอก ดวงตาสีเข้มของสถาปนิกหนุ่มไหววูบไปชั่วขณะ ความเกรี้ยวกราดในแววตาดุดันเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเงียบงันที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะคาดเดา "มองอะไร... โรคจิตหรือไงที่ชอบจ้องข้อมือคนอื่น" ลินินรีบดึงแขนเสื้อลงปกปิดรอยแผลนั้นทันที สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเย็นชาและตั้งกำแพงสูงลิ่วขึ้นมาอีกครั้ง คีย์ถอนหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่ง ความซึนเดระที่เคยพกลงสนามรบทุกครั้งหล่นหายไปอย่างไร้ร่องรอย เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างหมดแรง ก่อนจะเสมองออกไปนอกกระจกใสที่สะท้อนภาพเมืองหลวงยามค่ำคืน "รอยนั่น..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ต่างจากโทนเสียงกระแทกกระทั้นเมื่อครู่ลิบลับ "มันไม่ได้เกิดจากอุบัติเหตุหน้างานก่อสร้าง... ใช่ไหม" ลินินชะงักไป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ เธอมองหน้าชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าปากร้ายที่สุดในวงการสถาปัตยกรรม แต่เวลานี้แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยร่องรอยความเจ็บปวดบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความสมบูรณ์แบบ "มันเรื่องของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มาล่วงเกินเรื่องส่วนตัว" ลินินพยายามรักษาเกราะป้องกันของตัวเองไว้ แต่น้ำเสียงกลับสั่นไหวเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด "ผมก็ไม่ได้อยากจะก้าวก่ายชีวิตคุณนักหรอก..." คีย์แค่นยิ้มขื่นๆ ให้กับตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง "แต่คนที่มีแผลเป็นในที่ที่มองเห็นได้ง่ายที่สุด... มักจะมีกำแพงในใจที่สูงที่สุดไม่ใช่หรือไง" คำพูดนั้นราวกับมีค้อนเหล็กมาทุบลงกลางใจของลินิน กำแพงที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องความรู้สึกตลอดหลายปีพังทลายลงมาครึ่งหนึ่งในชั่วพริบตา เธอนิ่งอึ้งไป มองลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มที่มักจะวิจารณ์งานของเธออย่างไร้ความปรานี แต่ในตอนนี้เขากลับกำลังมองเธอด้วยความเข้าใจอย่างประหลาด "แล้วคุณล่ะ..." ลินินตัดสินใจสวนกลับด้วยคำถามที่ซ่อนความเจ็บปวดของเขาเองบ้าง "คนที่ต้องการความสมบูรณ์แบบในทุกๆ เส้นสาย ทุกๆ องศาของตึก... เป็นเพราะกลัวว่าถ้ามันพลาดแม้แต่นิดเดียว คนที่บ้านคุณจะเหยียบยละคุณให้จมดิน... ใช่ไหมล่ะ ธันวา" ร่างสูงของคีย์ชะงักกึก รอยยิ้มหยันบนใบหน้าหายวับไป กลายเป็นความนิ่งงันที่น่ากลัว บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง เขากำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン ความจริงที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาโดยวิศวกรสาวปากเก่งคนนี้ คือปมด้อยในวัยเด็กที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ใต้กองแบบแปลนและผลงานรางวัลระดับประเทศ ไม่มีใครกล้าพูดเรื่องนี้กับเขาตรงๆ มานานแค่ไหนแล้ว? นานจนเขาเกือบจะลืมไปแล้วว่าแผลเป็นในใจของตัวเองมันเจ็บปวดแค่ไหน "คุณไม่มีสิทธิ์..." คีย์เค้นเสียงลอดไรฟันออกมาเบาๆ แต่นัยน์ตากลับแดงก่ำขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ฉันมีสิทธิ์เท่าที่คุณมีสิทธิ์จะมาล่วงเกินเรื่องรอยแผลบนข้อมือฉันนั่นแหละ" ลินินตอบกลับเสียงนิ่ง แม้ว่าหัวใจจะเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นไม่แพ้กัน เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขาอีกนิด มองลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยรอยร้าว "เราต่างก็มีแผลเป็นที่พยายามซ่อนไว้หลังความดื้อรั้น... จะยอมรับความจริงกันสักตั้งไหมล่ะ สถาปนิกผู้ไร้ที่ติ" คีย์จ้องมองหญิงสาวตรงหน้า เนิ่นนาน... จนกระทั่งความเกรี้ยวกราดทั้งหมดแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนล้า เขาหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข แต่กลับเต็มไปด้วยความยอมจำนน "คุณนี่มัน... ร้ายกาจเป็นบ้าเลยนะ ลินิน" เขากล่าวพึมพำด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมหลายเท่าตัว ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น เคมีที่คุกกรุ่นด้วยความไม่กินเส้นเมื่อครู่ กลับถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ ลินินเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อรู้ตัวว่าตอนนี้พวกเขากำลังเข้าใกล้กันเกินไปแล้ว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความอบอุ่นจากตัวเขา ทำให้เธอลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ มือหนาของคีย์ค่อยๆ เคลื่อนขึ้นมาอย่างช้าๆ ราวกับต้องการจะเอื้อมไปแตะที่ข้อมือข้างนั้นของเธอ แต่แล้ว... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ทำลายบรรยากาศที่กำลังเปราะบางและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดนั้นลงในพริบตา "คุณคีย์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ แบบแปลนโครงสร้างเฟสสองที่ส่งให้ทางผู้บริหารอนุมัติ... มีคนจงใจสลับไฟล์เอกสารครับ!" เสียงร้อนรนของเลขาหนุ่มดังทะลุประตูเข้ามา ก่อนที่ประตูห้องจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รออนุญาต! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ