ทฤษฎีความสัมพันธ์ที่ไม่สอดคล้อง

"คุณคีย์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ แบบแปลนโครงสร้างเฟสสองที่ส่งให้ทางผู้บริหารอนุมัติ... มีคนจงใจสลับไฟล์เอกสารครับ!" เสียงร้อนรนของเลขาหนุ่มดังทะลุประตูเข้ามา ก่อนที่ประตูห้องจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รออนุญาต เอกสารในมือของคีย์ ธันวา ร่วงลงกระทบพื้นโต๊ะทำงานเสียงดังทึบ สถาปนิกหนุ่มขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ดวงตาคมกริบฉายแววกรุ่นโกรธแต่นิ่งสงบอย่างน่ากลัว ผิดกับบรรยากาศรอบตัวที่อุณหภูมิลดฮวบลงจนน่าขนลุก "ใครเป็นคนแตะไฟล์นั้นล่าสุด" น้ำเสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาทีละคำ "เอ่อ... คือว่า..." เลขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เป็นฝั่งทีมวิศวกรโครงสร้างครับ และคนที่เซ็นอนุมัติรับช่วงต่อ... คือคุณลินินครับ" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ทว่านัยน์ตากลับไม่มีแววขบขันเลยแม้แต่น้อย เขารู้จักลินินดี หญิงสาวไม่ใช่คนสะเพร่าระดับที่จะทำพลาดเรื่องคอขาดบาดตายเช่นนี้ นี่ไม่ใช่ความผิดพลาด แต่มันคือ "การจงใจแทงข้างหลัง" จากใครบางคนในบริษัทที่ต้องการสกัดดาวรุ่งพุ่งแรงของโปรเจกต์นี้ และเป้าหมายแรกคือการทำลายความเชื่อใจระหว่างเขากับเธอ สิบนาทีต่อมา ประตูห้องประชุมใหญ่ถูกกระชากเปิดออกด้วยฝ่ามือเรียวบางของวิศวกรสาว ลินินก้าวฉับๆ เข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตากลมโตที่ปกติมักฉายแววเฉลียวฉลาดเวลานี้กลับลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ เธอปาแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าคีย์เสียงดังสนั่น "คุณหมายความว่ายังไง คุณคีย์! กล่าวหาว่าฉันเป็นคนเปลี่ยนไฟล์แปลนโครงสร้างเพื่อฮุบงบเนี่ยนะ สมองส่วนไหนของคุณคิดตื้นเขินขนาดนั้น!" คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตพับแขนก้าวเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวโดยอัตโนมัติ ความสูงที่ต่างกันทำให้เขาต้องก้มมองเธอด้วยสายตานิ่งสนิท ปากหนายกยิ้มหยันที่มุมปาก ชวนให้คนมองอยากจะคว้าเก้าอี้มาฟาดหน้าเขาสักที "แล้วคุณจะให้ผมคิดยังไง ลินิน ลายเซ็นบนใบบันทึกข้อความส่งต่อมันหราอยู่ทนโท่แบบนั้น หรือว่าคุณคิดว่าตัวเองฉลาดจนไม่มีใครกล้าแตะต้อง ถึงได้กล้าเล่นเกมสกปรกแบบนี้" "ฉันไม่ได้ทำ!" ลินินสวนกลับทันควัน เสียงหวานตวาดกร้าวอย่างเหลืออด เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ไม่มีทีท่าจะหลบสายตาดุดันนั้นแม้แต่น้อย "ฉันยึดความถูกต้องเป็นสรณะ คุณก็รู้! คนอย่างฉันไม่จำเป็นต้องใช้วิธีสกปรกเหยียบหัวใครเพื่อความก้าวหน้าหรอกค่ะ หรือถ้าสันดานคุณมันเคยมองคนอื่นในแง่ร้าย ก็อย่าเอามาตรฐานต่ำๆ ของคุณมาตัดสินฉัน!" วาจาเชือดเฉือนพุ่งเข้าใส่ราวกับลูกดอกอาบยาพิษ บรรยากาศในห้องประชุมอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เลขาหนุ่มที่ยืนอยู่มุมห้องรีบถอยกรูดออกไปเงียบๆ ปิดประตูทิ้งให้สองคนเผชิญหน้ากันลำพัง คีย์นิ่งงันไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะโกรธคำพูดเจ็บแสบของเธอ แต่เป็นเพราะกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนผมของหญิงสาวที่ลอยมาแตะจมูกยามที่เธอขยับตัวเข้ามาใกล้ ท่าทีพยศและดวงตาที่รั้นระคนน้อยใจนั้นกำลังสั่นคลอนความนิ่งสงบที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิตอย่างรุนแรง ให้ตายเถอะ... เขารู้ดีแก่ใจว่าเธอไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้ ผู้ชายปากร้ายอย่างเขาแค่พยายามพูดจายั่วโมโหเพื่อบีบให้เธอจนมุมและหาทางช่วยเธอเคลียร์ปัญหาต่างหาก แต่ทำไมพอคำพูดมันหลุดจากปาก ออกมาทีไรถึงกลายเป็นมีดกรีดใจเธอทุกที "ถ้าไม่ได้ทำ แล้วทำไมคุณถึงไม่เช็คไฟล์ก่อนส่งต่อให้ผู้บริหารเซ็น" เสียงของคีย์อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว แม้ใบหน้าจะยังคงความดื้อรั้นไว้ ลินินชะงักไปนิดเมื่อสัมผัสได้ถึงน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป เธอกลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นในลำคอลงไป ความแข็งกร้าวเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอน เมื่อความจริงใจในแววตาคู่คมนั้นสะท้อนความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้คำพูดร้ายกาจ "ฉัน... ฉันไว้ใจคนผิด" ลินินพึมพำเบาๆ เสียงสั่นเครือเล็กน้อย ความเข้มแข็งที่สร้างมาตลอดพังทลายลงในเสี้ยววินาทีเมื่อความเหนื่อยล้าถาโถม "ฉันคิดว่าเราทำงานร่วมกันได้ ฉันคิดว่า... คุณจะเชื่อใจฉันบ้าง" ประโยคสุดท้ายแทบจะกระซิบออกมา ลินินเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนหยาดน้ำใสที่รื้นขึ้นบริเวณขอบตา เธอเกลียดความอ่อนแอของตัวเองที่สุด ยิ่งต่อหน้าผู้ชายปากร้ายคนนี้ เธอยิ่งไม่อยากแสดงความพ่ายแพ้ให้เห็น คีย์ยืนมองเสี้ยวหน้าหวานที่กำลังพยายามกลั้นน้ำตา หัวใจไหววูบราวกับถูกค้อนทุบ ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจุกอก สัญชาตญาณความเป็นสุภาพบุรุษสั่งให้เขาทำอะไรสักอย่างเพื่อดึงเธอออกจากความรู้สึกดิ่งเหวนี้ มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อแขนเรียวเล็กไว้โดยไม่ทันคิด ลินินสะดุ้งสุดตัว หันขวับกลับมามองด้วยความตกใจ แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากต่อว่า แรงดึงมหาศาลก็ทำให้ร่างบางเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของสถาปนิกหนุ่มอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูก ลินินชะงักค้าง ปลายนิ้วของเธอแตะโดนกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาโดยบังเอิญ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบว่าใบหน้าคมคายอยู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน "ปล่อยนะ..." เธอพยายามขัดขืนด้วยเสียงกระซิบที่ไร้เรี่ยวแรง มือบางดันแผงอกเขาไว้ แต่ดูเหมือนมันจะไร้ความหมายเมื่อวงแขนแกร่งอีกข้างโอบกระชับเอวบางไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก "เงียบก่อน ลินิน" คีย์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำอบอุ่นจนน่าประหลาด "ผมไม่ได้ตั้งใจจะว่าคุณ... ผมแค่วิตกกังวล กลัวว่าคนพวกนั้นจะเล่นงานคุณจนบาดเจ็บ" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การป้องกันทำให้ลินินเบิกตากว้าง เธอนิ่งค้างไป ลืมแม้กระทั่งจะดิ้นรน ความสับสนตีรวนอยู่ในอก ทฤษฎีความสัมพันธ์ที่เธอเคยตั้งไว้ว่าสถาปนิกปากร้ายคนนี้คือศัตรูตัวฉกาจ พังทลายลงไม่เป็นท่าในอ้อมกอดนี้ ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองสบตาคนที่ก้มลงมามองเธอเช่นกัน ระยะห่างที่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ทำให้หัวใจสองดวงเต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างน่าอัศจรรย์ ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้องประชุม มีเพียงเสียงลมหายใจและจังหวะชีพจรที่เต้นโครมคราม คีย์ไล่สายมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างลังเล ความรู้สึกคลั่งรักที่สะกดกลั้นมานานเริ่มเหนือกว่าเหตุผล เขาก้มหน้าลงช้าๆ ปลายจมูกโด่งเกือบจะสัมผัสกับแก้มใส ขณะที่ลินินหลับตาลงอย่างเผลอไผล รอคอยสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของเลขาหนุ่มที่ผลักประตูพรวดเข้ามาอีกครั้งด้วยสีหน้าตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิม "คุณคีย์ครับ! แย่แล้วครับ... ทางประธานกรรมการบริษัทประกาศเรียกประชุมด่วนที่สุดตอนนี้เลยครับ และหัวข้อในวาระ... คือการปลดคุณออกจากตำแหน่งหัวหน้าสถาปนิกโปรเจกต์นี้ครับ!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ