รุกหนักให้คนซึนรู้ตัว

"คุณคีย์! ถอยไปดูหน้าจอ! เส้นกราฟิกกำลังไหลหายไปเหมือนทรายในกำมือแล้ว!" เสียงของลินินดังแทรกความเงียบที่กดทับห้องทำงานสตูดิโอออกแบบ คีย์พุ่งตัวเข้าหาหน้าจอหลักด้วยความเร็วที่เหนือกว่าการประมวลผลของสมอง ดวงตาคมกริบกวาดมองโค้ดบรรทัดที่วิ่งสวนทางกันอย่างบ้าคลั่ง นิ้วของเขาแทบจะพิมพ์ดีดจนแทบไหม้บนคีย์บอร์ดเพื่อดึงไฟล์สำรองคืนกลับมา "อย่าเพิ่งโวยวาย ลินิน! ถ้าคุณอยากจะช่วย ก็ช่วยหุบปากแล้วไปดึงเซิร์ฟเวอร์สำรองที่ชั้นล่างขึ้นมาแทนระบบที่กำลังถูกแฮก เดี๋ยวนี้!" คีย์ตะคอกเสียงกร้าว แต่ในน้ำเสียงนั้นกลับแฝงความร้อนรนที่เขาพยายามปิดบัง ลินินกัดริมฝีปากแน่น เธอไม่ได้ถอยหนี แต่กลับก้าวเข้าไปยืนชิดหลังเขา มือเล็กคว้าเมาส์อีกตัวขึ้นมาควบคุมโปรโตคอลความปลอดภัยที่เขาลืมเปิดใช้งาน "คนอีโก้สูงอย่างคุณน่ะเลิกสั่งสักวินาทีได้ไหม! ฉันเปิดช่องทางเข้าถึงระดับรูท (Root) ให้แล้ว ยอมรับมาว่าคุณจัดการมันไม่ได้คนเดียว!" ความใกล้ชิดที่เกิดจากความกดดันทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ประชิดกัน คีย์สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ จากเส้นผมของหญิงสาวที่ระต้นคอเขา แต่นี่ไม่ใช่เวลามาหวั่นไหว ไฟล์โครงสร้างหลักของโปรเจกต์สกัดดาวรุ่งกำลังถูกฉีกกระชาก "ซ้าย! ลินิน... ล็อกอินคีย์ลัดที่ผมสร้างไว้ 0-8-9! เร็วเข้า!" คีย์กดคำสั่งสุดท้ายก่อนจะกระแทกแป้น Enter อย่างแรง หน้าจอที่เคยเป็นสีแดงฉานค่อยๆ กลับมาเป็นสีขาวนวลตามมาตรฐานแบบแปลน... ไฟล์ทั้งหมดหยุดนิ่ง และถูกสำรองข้อมูลเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์ลับทันที ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้งหลังจากพายุลูกใหญ่ผ่านไป คีย์ถอนหายใจยาว พิงแผ่นหลังเข้ากับพนักเก้าอี้หนังราคาแพง เขารู้สึกได้ถึงไออุ่นจากหญิงสาวที่ยืนซ้อนหลังอยู่ เธอไม่ได้ถอยออกไป แต่กลับโน้มตัวลงมามองหน้าจอใกล้ขึ้นจนปลายคางแทบจะเกยไหล่เขา "เราทำได้..." ลินินพึมพำ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงจนน่าใจหาย คีย์หันไปหมายจะตอกกลับตามสไตล์คนปากจัด แต่เมื่อหันไปสบตากับลินินในระยะประชิด คำพูดจิกกัดที่เตรียมไว้กลับติดอยู่ที่ลำคอ ลินินไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวหรือเกรงใจเหมือนที่เขาเคยชิน เธอจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา แววตานั้นมีความซุกซนและท้าทายอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน "คุณนี่นะ... ปากจัดเก่งนัก แต่เวลาคับขันดันตัวสั่นเป็นเจ้าเข้าเลยนะครับ คุณคีย์" ลินินแกล้งโน้มตัวเข้าหาอีกนิด มือข้างหนึ่งวางบนพนักเก้าอี้ของเขา กักตัวเขาไว้ในวงแขน คีย์กระตุกยิ้มมุมปาก พยายามดึงมาดนิ่งขรึมกลับมา "ถ้าผมไม่ปากจัด ผมคงไม่สามารถคุมคนรั้นๆ อย่างคุณได้หรอกครับ... ลินิน ถอยไปหน่อย ผมอึดอัด" "อึดอัดเหรอ?" ลินินเลิกคิ้ว แกล้งขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างของอีกฝ่าย "หรือว่าที่จริงแล้วคุณแค่กำลังตื่นเต้น เพราะไม่เคยมีใครรุกคุณหนักแบบนี้มาก่อน?" คีย์ชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของสถาปนิกหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเย็นชาเหมือนน้ำแข็งในช่องฟรีซเต้นผิดจังหวะจนเขากลัวว่าเธอจะได้ยิน ความร้อนพุ่งขึ้นมาที่ใบหน้าจนต้องเสมองไปทางอื่น "อย่าหลงตัวเองครับ ผมแค่ไม่ชินกับความไร้มารยาทของคุณ" "ปากแข็งจังเลยนะครับ" ลินินขยับเข้าไปกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นโทนอ่อนหวานที่ทรงพลังกว่าคำด่าใดๆ "งั้นถ้าฉันทำแบบนี้... คุณจะยังบอกว่าอึดอัดอยู่ไหม?" ลินินคว้าเนกไทของคีย์ไว้อย่างเบามือ แล้วออกแรงดึงให้เขาขยับเข้ามาใกล้จนริมฝีปากของทั้งคู่แทบจะสัมผัสกัน คีย์นิ่งค้างไปสนิท สมองที่เคยประมวลผลโครงสร้างอาคารที่ซับซ้อนที่สุดได้ กลับกลายเป็นว่างเปล่าในเสี้ยววินาที "ลินิน... คุณกำลังเล่นกับไฟนะครับ" คีย์พยายามเปล่งเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้แววตาของเขาจะไหวระริกด้วยความรู้สึกที่เขากดทับเอาไว้มาตลอด "งั้นไฟก็ช่วยเผาให้มันชัดเจนหน่อยสิคะ... ว่าคุณรู้สึกยังไงกันแน่" ลินินท้าทาย ดวงตาคู่สวยประกายวาววับ คีย์หลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่ลินินไม่คาดคิด เขาคว้าข้อมือของเธอที่จับเนกไทไว้ แล้วดึงรั้งเธอเข้ามาในอ้อมกอดจนร่างของลินินเซเข้ามาทับบนตักของเขา ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตทำให้ต่างฝ่ายต่างชะงัก "อยากรู้นักใช่ไหมครับ?" คีย์กระซิบเสียงต่ำ พลางโน้มหน้าไปชิดริมฝีปากของเธอ "ถ้าการ 'รุก' ของคุณมันคือการล้อเล่น ผมคงต้องสอนให้รู้ว่า... การรุกของจริงเขาทำกันยังไง" บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามของกันและกัน ความห่างเหินถูกทำลายลงด้วยสัมผัสที่คาดไม่ถึง ทว่าในจังหวะที่คีย์กำลังจะโน้มหน้าลงไปปิดปากคนช่างยั่ว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะอย่างกะทันหัน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "คุณคีย์ครับ! ขอโทษที่รบกวนครับ แต่ไฟล์ที่ถูกแฮกไปเมื่อกี้... มีการส่งสัญญาณแจ้งเตือนจากสำนักงานใหญ่ว่ามีคนเจาะรหัสผ่านเข้ามาในระบบส่วนตัวของคุณครับ!" ลินินผละตัวออกอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ ใบหน้าของเธอแดงก่ำไปถึงใบหู ส่วนคีย์รีบผลักตัวเองลุกจากเก้าอี้ด้วยความหงุดหงิดที่อารมณ์ค้างคา เขามองไปที่หน้าจออีกครั้งก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าต่างแชทลับของแฮกเกอร์ 'เกมนี้เพิ่งเริ่มต้นครับคุณสถาปนิก... และของขวัญชิ้นต่อไปของคุณ กำลังรออยู่ที่ล็อบบี้บริษัท' คีย์คว้าเสื้อสูทมาสวมด้วยท่าทางกระวนกระวาย เขามองลินินที่ยังคงยืนตัวแข็งอยู่ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเข้มงวด "งานของเรายังไม่จบ... และดูเหมือนว่าคนที่แฮกงานเรา จะไม่ใช่แค่คนธรรมดา แต่เป็นคนที่รู้จักเราดีเกินไป" เขาเดินไปที่ประตูแต่ชะงักฝีเท้าลง "ลินิน... เตรียมตัวให้พร้อม คืนนี้คุณอาจจะไม่ได้กลับบ้านง่ายๆ" คีย์เปิดประตูออกไปอย่างรวดเร็ว แต่ภาพที่เขาเห็นตรงหน้าล็อบบี้กลับทำให้เขาต้องหยุดชะงักกึก เมื่อร่างสูงสง่าของผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาทั้งเกลียดและคุ้นเคยยืนรออยู่พร้อมรอยยิ้มที่กรีดลึกถึงดวงตา "สวัสดีค่ะคีย์... ไม่เจอกันนานเลยนะ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามผลงานของเมทริกซ์ซีโร่นะครับ หวังว่าจะถูกใจความเข้มข้นในบทนี้ครับ!