คืนฝนตกกับบทสนทนาที่ไม่คาดฝัน

เสียงฟ้าร้องคำรามก้องสะเทือนกระจกบานใหญ่ของสำนักงานสถาปัตยกรรม เม็ดฝนฤดูมรสุมกระหน่ำซัดสาดใส่ตัวอาคารราวกับพยายามลบภาพความวุ่นวายภายนอกให้จางหาย ลินินยังคงยืนนิ่งค้าง ใบหน้าถอดสีเมื่อเงาของบุคคลที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้องประชุมส่วนตัวทาบทับลงบนโต๊ะทำงาน บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สายตาของคีย์ ธันวา หรี่แคบลงอย่างระแวดระวัง รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวสถาปนิกหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบ "คุณมาทำอะไรที่นี่..." เสียงทุ้มต่ำของคีย์เอ่ยลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังชายสูงวัยในชุดสูทเนี๊ยบที่ยืนกอดอกมองพวกเขาด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น ลินินลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอไม่คาดคิดเลยว่าบุคคลที่ปรากฏตัวขึ้นในค่ำคืนฝนตกพายุคะนองนี้ จะเป็น 'ท่านประธานธน ์' นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ผู้ทรงอิทธิพล และที่สำคัญที่สุด... เขาคือบิดาผู้ให้กำเนิดของคีย์ ธันวา ผู้ชายที่คีย์พยายามหนีห่างและตัดขาดมาตลอดหลายปี "ทำไม ฉันจะมาดูลูกชายกับ... ว่าที่ลูกสะใภ้ (หรือแค่พนักงานแก้ขัด?) ที่กำลังทำงานร่วมกันไม่ได้หรือไง" ท่านประธานธน ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ กวาดสายตามองเอกสารโมเดลโปรเจกต์สกัดดาวรุ่งบนโต๊ะด้วยความดูแคลน คีย์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น The Muscle นัยน์ตาคู่นั้นไหววูบด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธกรุ่นที่ถูกจุดขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาก้าวเท้าฉับๆ ไปยืนขวางหน้าลินินไว้โดยสัญชาตญาณ ราวกับต้องการปกป้องเธอจากสายตาคุกคามของผู้เป็นพ่อ "ที่นี่คือพื้นที่ทำงานของผม และโปรเจกต์นี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลธนากร ถ้าคุณว่างมากนักก็ควรกลับไปนั่งเซ็นเอกสารในห้องทำงานหรูๆ ของคุณซะ ไม่ใช่มาเดินสอดรู้สอดเห็นในโปรเจกต์ที่ผมสร้างมากับมือ" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความเย้ยหยันและดุดันอย่างไม่เกรงกลัวศักดิ์ศรี ท่านประธานธน ์หัวเราะในลำคอ สีหน้าไร้ซึ่งความสะทกสะท้าน "สร้างมากับมือ? แกอย่าลืมนะคีย์ ว่าถ้าไม่มีเงินทุนและนามสกุลธนากร ป่านนี้แกก็เป็นแค่สถาปนิกไส้แห้งคนหนึ่งที่วิ่งหาโปรเจกต์ไปวันๆ เท่านั้นแหละ" คำพูดนั้นบาดลึกราวกับใบมีด คีย์สะดุ้งเฮือกเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มฉายแววเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่ง ลินินที่ยืนอยู่ด้านหลังสังเกตเห็นมือหนาของชายหนุ่มที่กำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เธอรับรู้ได้ทันทีว่าปมในใจของคีย์ที่เกี่ยวกับครอบครัวนั้นหนักหนาและกัดกินความรู้สึกของเขามานานแค่ไหน ลินินตัดสินใจก้าวออกมาจากด้านหลังแผ่นหลังกว้างของสถาปนิกหนุ่ม เธอยืดอกขึ้นสบตากับท่านประธานธน ์ตรงๆ โดยไม่มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่น้อย "ท่านประธานคะ" น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่ทรงพลังของวิศวกรสาวดังขึ้นท่ามกลางเสียงฝน "ในฐานะวิศวกรควบคุมโครงสร้างของโปรเจกต์นี้ ฉันขอยืนยันตรงนี้เลยค่ะว่า ผลงานทุกชิ้นที่ผ่านมือคุณคีย์เกิดจากมันสมอง หยาดเหงื่อ และความทุ่มเทอย่างแท้จริง ไม่ได้อาศัยบุญเก่าหรือเงินทุนของใครทั้งสิ้น... และถ้าท่านจะกรุณา ช่วยให้เกียรติสถานที่และคนทำงานด้วยค่ะ" คีย์หันขวับมามองหน้าลินินด้วยความประหลาดใจ ดวงตาคู่นคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ไม่คิดว่าผู้หญิงปากเก่งคนนี้จะกล้าหาญยืนหยัดปกป้องเขาต่อหน้าผู้มีอิทธิพลระดับประเทศแบบนี้ ท่านประธานธน ์หรี่ตามองลินินอย่างพิจารณา ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ "ปากกล้าดีนี่... สมแล้วที่เป็นเด็กดื้อที่รับมือยากในไซต์งาน หวังว่าฝีปากคงจะเก่งเหมือนผลงานนะ แม่วิศวกร" พูดจบ ท่านก็สะบัดตัวหันหลังเดินกลับออกไปจากห้อง ปล่อยให้ความเงียบงันและเสียงฝนด้านนอกเข้ามาแทนที่บรรยากาศตึงเครียด ประตูห้องปิดลงแล้ว แต่ความอึดอัดยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ คีย์ยังคงยืนนิ่ง คล้ายคนสติหลุดไปชั่วขณะ ไหล่กว้างลู่ลงเล็กน้อยอย่างคนแบกรับภาระทางใจมาเนิ่นนาน ลินินมองท่าทางนั้นแล้วความรู้สึกต่อต้านในใจก็มลายหายไป เหลือเพียงความเห็นอกเห็นใจ เธอค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้เขาช้าๆ เอื้อมมือไปแตะที่แขนหนาเบาๆ "คุณคีย์... ไหวไหมคะ" น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลอย่างที่หาดูได้ยาก คีย์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสโดนตัว เขาก้มลงมองมือนุ่มที่วางอยู่บนแขนของตน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตากลมโตที่ฉายแววห่วงใยอย่างปิดไม่มิด "เธอ..." คีย์กลืนน้ำลายลงคอ เสียงแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด "เธอไม่น่าพูดแบบนั้นกับพ่อฉันเลย... เดี๋ยวเขาก็เล่นงานเธอหรอก" "ฉันไม่กลัวหรอกค่ะ" ลินินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก "คนอีโก้สูงแต่ไร้เหตุผล ฉันเจอมาเยอะแล้ว... แต่คุณน่ะสิ ปากบอกว่าเกลียดเขา แต่ทำไมพอเขาพูดจี้ใจดำทีไร คุณถึงทำหน้าเหมือนโลกจะแตกทุกทีล่ะคะ" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบหลุบมองพื้นห้องก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด ไอความเย็นชาเมื่อครู่เลือนหาย เหลือเพียงความเปราะบางที่ผู้ชายปากร้ายอย่างเขาไม่เคยเปิดเผยให้ใครเห็น "เธอไม่เข้าใจหรอกลินิน..." คีย์กระซิบเสียงแผ่วเบา หันมามองหน้าเธอตรงๆ แววตาคู่นั้นไหวระริก "สำหรับคนอื่น... ท่านคือประธานบริษัทอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่ แต่สำหรับฉัน... ท่านคือคนที่กำหนดทุกย่างก้าวในชีวิตฉัน ตั้งแต่เรื่องเรียน เรื่องงาน จนกระทั่ง... เรื่องหัวใจ" ลินินชะงัก หัวใจกระตุกวูบเมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิด ท่ามกลางเสียงฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดด้านนอก คีย์ขยับเข้ามาใกล้เธออีกนิด กลิ่นน้ำหอมผสมกับความอับชื้นของละอองฝนจางๆ ลอยเข้า จมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศระหว่างเขากับเธอกลายเป็นสนามอารมณ์ที่อบอวลไปด้วยความเสน่หาและความลับที่เก็บงำมานาน "เรื่องหัวใจเหรอคะ?" ลินินถามเสียงแผ่ว พยายามรักษาอาการนิ่งสงบแม้หัวใจจะเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ คีย์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ มือหนายื่นออกไปปอยผมที่เปียกชื้นเล็กน้อยทัดหูให้เธออย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาวิศวกรสาวถึงกับลมหายใจสะดุด "ใช่..." คีย์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกจนคนฟังแทบละลาย "เพราะผู้หญิงคนเดียวที่ฉันยอมแหกกฎทุกอย่างของท่าน... และเป็นคนเดียวที่ทำให้ฉันยอมก้มหัวให้... ก็คือเธอยังไงล่ะ ลินิน" ลินินเบิกตากว้าง หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก สมองขาวโพลนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว เคมีที่พุ่งพล่านระหว่างคนทั้งคู่ระเบิดออกในพื้นที่แคบๆ นี้ ทว่า... ในจังหวะที่ใบหน้าของคีย์โน้มต่ำลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน และริมฝีปากของเขากำลังจะเอื้อiนเอ่ยคำสารภาพที่ซ่อนเร้นมานาน... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาของ 'ปกรณ์' ผู้ช่วยหนุ่มที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ "คุณคีย์ครับ! แย่แล้วครับ! แบบโมเดลหลักในระบบคลาวด์กำลังถูกแฮก และตอนนี้ไฟล์งานทั้งหมดของโปรเจกต์กำลังหายไปต่อหน้าต่อตาครับ!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "เมทริกซ์ซีโร่" นะครับ