จุดเปลี่ยนของงานสถาปัตย์

"หมายศาลยังไม่ทันมาถึงโต๊ะทำงาน แต่พวกคุณกลับใจร้อนส่งทนายความหน้าปลาจาระเม็ดมาขู่ผมถึงไซต์งาน... ช่างเป็นวิธีเรียกเรตติ้งที่สิ้นคิดดีแท้ครับ คุณากร" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความเย้ยหยันของคีย์ ธันวา ดังแทรกความเงียบงันในห้องประชุมชั่วคราวขึ้นทันที สถาปนิกหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนที่ท่อนแขน ปรายตามองเอกสารสีขาวในมือของทนายความหนุ่มด้วยหางตา เขารู้ดีว่าข้อกล่าวหายักยอกงบประมาณออกแบบโครงสร้างมูลค่าแปดหลักนี้เป็นเพียง 'ละครฉากใหญ่' ที่ถูกจัดฉากขึ้นเพื่อบีบให้พวกเขาสองคนยอมคายแบบแปลนเฟสแรกออกมาก่อนกำหนด แต่การเล่นนอกเกมด้วยการดึงเรื่องคดีความเข้ามาข่มขู่ มันล้ำเส้นความอดทนของเขาไปไกลลิบ "ปากเก่งให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะครับ คุณธันวา" ทนายความฝ่ายนั้นยิ้มเย็น "หลักฐานการโอนเงินเข้าบัญชีนอมินีถูกส่งให้ ป.ป.ช. เรียบร้อยแล้ว ถ้าไม่อยากให้ชื่อเสียงของบริษัทสถาปนิกดาวรุ่งพินาศคาอุ้งมือ ทางออกที่ดีที่สุดคือ..." "คือการเซ็นยอมรับความผิดแล้วก้มหัวให้พวกมันเชิดใส่สินะครับ" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังดังขัดขึ้น ลินินก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาประชิดโต๊ะประชุม ร่างบางในชุดสูทเข้ารูปไม่ได้ดูอ่อนแอแม้แต่น้อย นัยน์ตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธ เธอยื่นมือไปคว้าแฟ้มเอกสารจากมือทนายความหน้าเลือดคนนั้นหน้าตาเฉย เปิดผ่านแต่ละหน้าด้วยความเร็วที่ทำเอาอีกฝ่ายชะงัก "วิศวกรอย่างฉันไม่เคยกลัวตัวเลข และยิ่งไม่เคยกลัวคนขี้โกงที่ใช้กฎหมายเป็นเครื่องมือ" ลินินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดุราวกวางสาวจ้องทะลวงลึกเข้าไปในนัยน์ตาของทนายความ "บอกคุณากรของพวกคุณกลับไปซะ ว่าถ้าอยากได้แบบโครงสร้าง ก็ให้เอาสมองอันน้อยนิดมาคุยกับเราด้วยตัวเอง ไม่ใช่ส่งลูกน้องหางแถวมาเห่าหอนในพื้นที่ทำงานของฉัน!" ทนายความหน้าเสียอ้าปากพะงาบๆ จะเถียง แต่เมื่อเจอรัศมีความกดดันจากทั้งสถาปนิกหนุ่มปากร้ายและวิศวกรสาวปากกล้าแผ่เข้าใส่พร้อมกัน เขาก็ทำได้แค่เก็บเอกสารใส่กระเป๋าแล้วเดินหนีออกไปจากห้องราวกับสุนัขจนตรอก ประตูห้องประชุมปิดลงพร้อมกับความเงียบที่กลับมาปกคลุมอีกครั้ง คีย์ผ่อนลมหายใจยาวเหยียด เขาหันไปมองหญิงสาวที่ยืนหายใจกระฮืดกระฮอบอยู่ข้างกาย แววตาคมกริบฉายประกายความซับซ้อนบางอย่าง แม้ปากจะบอกว่าเธอชอบทำตัวเก่งเกินหน้าเกินตา แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเสี้ยววินาทีที่เธอก้าวขึ้นมาปกป้องโปรเจกต์นี้ หัวใจของเขากลับกระตุกวูบอย่างประหลาด "เก่งนักนะฃแม่วิศวกรปากกล้า" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ พยายามกลบเกลื่อนความหวั่นไหวในอกด้วยการพ่นคำพูดกวนประสาท "ถ้าเมื่อกี้หมอนั่นไม่ยอมถอย เธอคิดจะใช้สันหนังสือพิมพ์ฟาดหน้ามันจริงๆ ใช่ไหมครับ" "ถ้าฉันทำแล้วมันหยุดเห่าได้ ฉันทำไปนานแล้วค่ะ" ลินินสวนกลับทันควันโดยไม่ยอมลดละความดุดันในแววตา ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยอ่อน "แล้วตอนนี้เราจะทำยังไงกันดี คุณก็รู้ว่าถ้าข่าวเรื่องนี้หลุดออกไป บริษัทเราพังแน่... และฉันไม่อยากให้โปรเจกต์ที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจมาครึ่งค่อนปีต้องมาล่มเพราะเกมการเมืองไร้สาระพวกนี้" ความเงียบโรยตัวลงมาชั่วครู่ คีย์มองท่าทางที่เริ่มอ่อนลงของหญิงสาว ร่องรอยความเครียดที่ปรากฏบนหัวคิ้วเรียวสวยทำให้เขารู้สึกแปลกๆ ในอก มันไม่ใช่ความรู้สึกอยากเอาชนะเหมือนทุกที แต่เป็นความรู้สึก... อยากปกป้อง สถาปนิกหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ ดึงเก้าอี้อีกตัวมานั่งลงฝั่งตรงข้าม ร่างสูงโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาคมกริบมองตรงไปยังดวงตากลมโตคู่นั้น "ร่วมมือกันสhครับ" ลินินชะงัก เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ "คุณว่าอะไรนะ?" "ผมบอกว่า..." คีย์เว้นจังหวะ น้ำเสียงราบเรียบแต่จริงจังอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก "เราสองคนต้องร่วมมือกันแก้ปัญหาเฉพาะหน้าครั้งนี้ แบบที่เรียกว่าไม่มีทางเลือกอื่น... คุณทำในส่วนของโครงสร้างและการคำนวณความปลอดภัยให้แน่นหนาที่สุด ปิดช่องโหว่ทุกรูขุมขนที่พวกมันจะใช้เล่นงานเราได้ ส่วนเรื่องดีไซน์และการต่อรองกับบอร์ดบริหาร ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผม" หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ มองผู้ชายตรงหน้าที่ปกติมักจะมีแต่คำพูดประชดประชัน เธอวิเคราะห์ข้อเสนอในหัวอย่างรวดเร็ว "คุณยอมทำงานร่วมกับฉันแบบดีๆ แล้วเหรอคะ? นึกว่าคุณจะถืออีโก้สูงลิ่วแล้วลุยเดี่ยวซะอีก" "ผมเกลียดคนอีโก้สูงก็จริง..." คีย์มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ สายตาวาววับมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม "แต่ผมเกลียดพวกที่ชอบทำตัวอวดเก่งทั้งๆ ที่ใกล้จะร้องไห้มากกว่า... หน้าตาคุณตอนนี้มันฟ้องว่าต้องการความช่วยเหลือจากผมจะตายไปครับ ลินิน" "ใครร้องไห้กันคะ! พูดจาพล่อยๆ!" ลินินหน้าแดงก่ำด้วยความโมโห เธอยกมือขึ้นเตรียมจะหยิบแฟ้มปาใส่หน้าคนปากเสีย แต่ทว่า... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยผู้ช่วยหนุ่มของเขาเอง สีหน้าของเด็กหนุ่มตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด ลมหายใจหอบถี่ราวกับวิ่งหนีตายมาไกล "คุณคีย์ครับ! คุณลินิน! แย่แล้วครับ..." ผู้ช่วยหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ตอนนี้หน้าบริษัท... มีนักข่าวกลุ่มใหญ่แห่กันมาทำข่าวเรื่องคดีทุจริตของโปรเจกต์เราแล้วครับ และ... และ..." "และอะไรวะ พูดให้มันเคลียร์ๆ หน่อยสิครับ!" คีย์ขมวดคิ้วมุ่น ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก ผู้ช่วยหนุ่มมองหน้าทั้งสองคนสลับกันด้วยแววตาหวาดหวั่น ก่อนจะเอ่ยชื่อบุคคลที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม "และคนที่ยืนให้สัมภาษณ์อยู่หน้าบริษัทตอนนี้... คือ **คุณากร** ตัวจริงเสียงจริงครับ เขาบอกว่ามีหลักฐานเด็ดที่จะมาแฉความจริงทั้งหมดให้สื่อฟังเดี๋ยวนี้เลยครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมเสมอนะครับ