เกมการเมืองในวงการก่อสร้าง

ไมโครโฟนสีดำนับสิบตัวจ่อประชิดริมฝีปากของคุณากรราวกับฝูงแร้งที่รอคอยเศษเนื้อสดใหม่ แสงแฟลชจากสื่อทุกสำนักวาบสว่างจนลานจอดรถหน้าบริษัทสถาปัตยกรรมกลายเป็นสตูดิโอถ่ายทอดสดขนาดยักษ์ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนมุมปากของชายวัยกลางคนคนนั้นประกาศชัดเจนว่าเขามีเจตนาจะฝังกลบโปรเจกต์เรือธงของเราให้จมดินในคราวเดียว "สวัสดีครับพี่น้องสื่อมวลชนทุกท่าน..." คุณากรเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่เสแสร้งได้แนบเนียนจนน่าคลื่นไส้ "ผมในฐานะอดีตที่ปรึกษาโครงการ... จำเป็นต้องออกมาพูดความจริง เพราะทนเห็นความมักง่ายและความปลอดภัยที่ถูกละเลยไม่ได้ เอกสารในมือผมตอนนี้คือหลักฐานว่าโครงสร้างฐานรากของโปรเจกต์นี้กำลังจะพังทลายลงมาเป็นโดมิโน่!" ฝูงชนฮือฮา เสียงชัตเตอร์รัวเป็นชุดราวกับเสียงปืนกล ทว่า ในขณะที่คนทั้งบริษัทกำลังหน้าซีดเป็นไก่ต้ม ลินินกลับยืนกอดอกนิ่งอยู่หลังเสาหินอ่อน แววตาคมกริบของเธอกวาดมองเอกสารในมือของคุณากรผ่านเลนส์ซูมของโทรศัพท์มือถือ ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ "ปลอม..." เสียงทุ้มต่ำของคุณคีย์ ธันวา ดังขึ้นเหนือศีรษะ เธอไม่รู้ว่าเขาเดินมาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกที แผ่นอกกว้างในชุดสูทสีชาโคลก็ทาบอยู่ด้านหลัง และกลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมความเย็นยะเยือกของกาแฟดำก็ล้อมกรอบเธอไว้เสียแล้ว "ไอ้เอกสารปึกนั้น... เป็นแบบแปลนเวอร์ชันสามที่ถูกยกเลิกไปตั้งแต่เดือนก่อน ไอ้สารเลวนั่นกำลังเอาแบบโครงสร้างตึกสำนักงานเก่ามาสวมรอยเป็นคอนโดมิเนียมไฮไลต์ของเรา" "ฉันรู้แล้วน่า..." ลินินเอียงคอหลบเล็กน้อยเพื่อให้มีระยะหายใจ แต่ความใกล้ชิดนี้กลับทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด "แล้วคุณจะยืนเป็นพระเอกลิเกหล่อๆ อยู่ตรงนี้อีกนานไหม หรือจะให้ฉันเป็นคนเดินออกไปตบหน้ามันด้วยเอกสารฉบับจริงบนคลาวด์?" คีย์ขมวดคิ้วมุ่น นิ้วเรียวยาวเอื้อมมากระชากปกเสื้อแจ็คเก็ตของเธอให้เข้าที่ด้วยความเคยชินปากร้าย "ปากดีจริงนะวิศวกร... ถ้าเธอเดินออกไปเดี่ยวๆ มีหวังโดนสื่อรุมทึ้งจนกระดูกไม่เหลือสิครับ หน้าตาเธอยิ่งสวยๆ อยู่ด้วย เดี๋ยวคนจะหาว่าฉันใช้งานเธอจนสมองกลับ" "นี่คุณ!" ลินินตวัดสายตาค้อนใส่ "เวลานี้ยังจะมีอารมณ์มาแซว!" "ผมไม่ได้แซว ผมพูดความจริง" คีย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตานิ่งสนิทคู่นั้นฉายประกายดุดันที่ทรงพลังอย่างประหลาด "ตามผมมา... เราจะไปสอนให้หมามันรู้ว่าใครคือเจ้าของอาณาจักรนี้ตัวจริง" ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินนำออกไปอย่างมั่นคง ลินินมองแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความรู้สึกที่อธิบายยาก ปากก็บอกว่าเกียจความอีโก้สูงลิ่วของเขา แต่พอถึงยามวิกฤต ไหล่คู่นี้กลับเป็นที่พึ่งพาได้อย่างน่าประหลาดใจ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วก้าวตามหลังสถาปนิกหนุ่มฝีปากกล้าออกไปเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่ทันที "ขอแทรกหน่อยครับ!" เสียงทุ้มทรงอำนาจดังแทรกขึ้นท่ามกลางความโกลาหล ฝูงชนและนักข่าวชะงักกึก หันขวับไปมองต้นเสียง คีย์ ธันวา ก้าวผ่านวงล้อมของร็อกเกอร์สื่อด้วยท่าทีเยือกเย็นราวกับเดินอยู่บนรันเวย์แฟชั่น ปลดกระดุมสูทเม็ดบนออกด้วยท่าทางสบายๆ แต่แผ่รังสีความน่าเกรงขามจนทุกคนต้องถอยร่นโดยอัตโนมัติ คุณากรหน้าถอดสีทันทีที่เห็นหน้าพระเอกของเรา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แข็งค้างอยู่บนใบหน้า "อ้าว... คุณคีย์ สถาปนิกคนเก่ง โผล่หัวออกมาแล้วสินะครับ นึกว่าจะหลบอยู่แต่หลังห้องประชุมซะอีก" คุณากรพยายามตั้งสติแล้วสวนกลับด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย "ลูกน้องของคุณกำลังจะพาคนอื่นไปตายทั้งเป็น คุณจะแก้ตัวว่ายังไง!" คีย์หยุดยืนห่างจากคุณากรเพียงสองก้าว ดวงตาสีเข้มหรี่ลงมองเอกสารในมืออีกฝ่ายด้วยสายตาเหยียดหยามราวกับมองเศษขยะ "แก้ตัวเหรอครับคุณากร? คำนี้มันควรใช้กับคนที่กำลังดิ้นรนเพราะใกล้ล้มละลายมากกว่านะ... หนี้พนันที่บ่อนมาเก๊าเมื่อเดือนก่อน เคลียร์เรียบร้อยดีแล้วใช่ไหม ถึงได้วิ่งมาเห่าหอนรับจ้างเป็นเครื่องมือให้คู่แข่งการค้าแบบนี้" เสียงฮือฮาดังขึ้นระลอกใหญ่ บรรดานักข่าวหันกล้องพรึบมาที่คุณากรทันที ชายวัยกลางคนหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬแตกพลั่ก "แก... แกพูดบ้าอะไร! อย่ามาเบี่ยงเบนประเด็น เอกสารนี่มันฟ้องอยู่ว่าโครงสร้างตึกมีปัญหา!" คุณากรตะโกนเสียงหลง ยกกระดาษขึ้นโบกสะบัด "อ๋อ... เอกสารฉบับนั้นสินะครับ" เสียงใสทรงพลังของลินินดังแทรกขึ้นอย่างเหมาะเจาะ เธอ้าวเท้าก้าวเข้ามาเคียงข้างคีย์ มือเรียวถือแท็บเล็ตหน้าจอเปิดแปลนสามมิติฉบับสมบูรณ์ที่ผ่านการรับรองมาตรฐานสากลพร้อมลายเซ็นอิเล็กทรอนิกส์สดๆ ร้อนๆ "รบกวนนักข่าวทุกท่านซูมดูวันที่และเลขรหัสรีวิวนะคะ เอกสารที่คุณากรถืออยู่คือ 'Rev.03' ซึ่งถูกยกเลิกไปตั้งแต่วันที่สิบห้าเดือนก่อน เนื่องจากเราปรับเปลี่ยนการรับแรงแผ่นดินไหวให้สูงขึ้นสามสัปดาห์ถัดมา... พูดง่ายๆ คือ เอกสารที่คุณากรเอามาแฉเนี่ย มันคือแบบแปลนที่ตกรุ่นไปแล้วเหมือนสมองของคนถือล่ะค่ะ" เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นจากกลุ่มนักข่าวบางส่วน คุณากรหน้าเขียวคล้ำสลับขาว สติหลุดกระเจิง เงื้อมมือถือปึกกระดาษในมือหมายจะพุ่งเข้าใส่ลินินด้วยความโมโห แต่เร็วกว่าแสง คีย์คว้าข้อมือคุณากรไว้แน่นด้วยมือข้างเดียว แรงบีบมหาศาลทำให้ชายวัยกลางคนร้องโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บปวด ดวงตาคมกริบของคีย์วาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่ง "อย่าแม้แต่จะคิดแตะต้องคนของผม..." คีย์กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำตม ทว่าเย็นยะเยือกจนคนฟังขนลุกซู่ "จำไว้นะครับคุณากร... เกมการเมืองในวงการนี้ เขาสู้กันด้วยสมอง ไม่ใช่ด้วยการเห่าหอนข้างถนน ถ้าไม่อยากให้ผมขุดคุ้ยต่อจนบริษัทเก่าของคุณล้มละลายเป็นจุล ก็ไสหัวไปซะ... ก่อนที่ผมจะแจ้งข้อหาหมิ่นประมาทและพยายามทำลายชื่อเสียงทางธุรกิจ" คีย์สะบัดข้อมือออกอย่างไร้เยื่อใย จนคุณากรเซถอยหลังล้มไม่เป็นท่าท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ ก่อนที่อดีตที่ปรึกษาจอมLiarจะลนลานลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีหายไปกับฝูงชนอย่างน่าอนาถ บรรยากาศรอบตัวกลับมาเงียบกริบอีกครั้ง นักข่าวต่างพากันรุมยิงคำถามชื่นชมและขอสัมภาษณ์เพิ่มเติม แต่คีย์กลับยกมือขึ้นเป็นเชิงปฏิเสธ นัยน์ตาคมกริบหันมามองหญิงสาวข้างกายที่ยืนกอดอกมองเขาด้วยรอยยิ้มมุมปาก "เก่งมากนี่วิศวกร... ต่อปากต่อคำไม่เคยเป็นรองใครเลยนะ" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตากลับอ่อนลงจนแทบละลาย "คุณก็เหมือนกันแหละสถาปนิกปากจัด..." ลินินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทาย "ไม่นึกเลยว่าเวลาหึง... เอ๊ย เวลาปกป้องคนอื่น จะน่ากลัวขนาดนี้" คีย์ชะงักไปนิด ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงจางๆ อย่างรวดเร็ว แต่ปากเจ้ากรรมก็ยังไวตามนิสัย "ใครหึงเธอ... อย่ามโนครับวิศวกร ผมแค่รำคาญเสียงเห่าหอนมันหนวกหูต่างหาก" "ปากแข็งจริงนะ..." ลินินส่ายหัวเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ แต่ก่อนที่เธอจะได้เถียงอะไรกลับไป มือหนาก็เอื้อมมาคว้าข้อมือเธอแล้วดึงเข้าไปประชิดตัวอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายตานักข่าวที่ยังคงรุมล้อมอยู่ห่างๆ "กลับขึ้นไปทำงานบนตึกได้แล้วครับ... โปรเจกต์นี้ยังมีปัญหาอื่นรอให้เราเคลียร์อีกเยอะ" คีย์กระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอจนเธอสะท้านวาบ "โดยเฉพาะ... เรื่องที่เราสองคนยังเคลียร์กันไม่จบเมื่อวาน" ลินินเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวแรงยิ่งกว่าตอนยืนเผชิญหน้ากับสื่อมวลชนเสียอีก เธออ้าปากจะเอ่ยถาม แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียง ประตูลิฟท์กระจกใสเบื้องหน้าก็เปิดออกพร้อมกับร่างของใครบางคนที่ก้าวออกมา... ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพง ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่คีย์จำได้แม่นยำในฐานะคู่หมั้นที่ครอบครัวจัดหาให้... และเธอกำลังถือแฟ้มเอกสารบางอย่างพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงทันที "สวัสดีค่ะคุณคีย์... ไม่คิดเลยว่าจะเจอคุณอยู่กับ 'เด็กฝึกงาน' คนนี้ตรงนี้พอดี" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เมทริกซ์ซีโร่" เสมอมาครับ