กฎเหล็กของคนเนี๊ยบ

“ถอยไปให้พ้นทางเลยน่า คุณธันวา!” เสียงหวีดหวิวของเครื่องเจาะปูนที่เพิ่งดับลงยังไม่ทันจางหาย พายก็ตวัดเสียงใสแจ๋วใส่ร่างสูงโปร่งที่ยืนกอดอกตีหน้ายักษ์อยู่กลางโถงรับแขกของไซต์งาน รีโนเวตตึกเก่า เธอยกมือขึ้นเสยผมปอยที่หลุดลุ่ยเปื้อนฝุ่นปูนลวกๆ ดวงตากลมโตฉายแววพยศดุดันไม่แพ้เสือสาว พร้อมจะข่วนทุกคนที่กล้ามาขวางทางความคิดสร้างสรรค์ของเธอ ธันวาถอนหายใจเฮือกใหญ่ แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงกวาดมองไปรอบห้องด้วยความรู้สึกปวดตับ แปลนกระดาษพิมพ์เขียวในมือถูกเขาม้วนแน่นจนยับยู่ยี่ “ผมไม่ได้จะขวางทางคุณพายครับ แต่ช่วยดูสิ่งที่พวกคุณรื้อออกไปนี่สิ นั่นมันผนังรับน้ำหนักนะเว้ย... เอ่อ หมายถึง ผนังรับน้ำหนักนะคับ” ธันวาเกือบหลุดคำหยาบออกไปเพราะความหัวเสีย แต่ยังดีที่เบรกทัน “ถ้าคุณทุบตรงนี้ออกอย่างไร้เหตุผลแบบนี้ อีกสามเดือนตึกนี้ได้ถล่มลงมาทับคนงานตายคาร้านกาแฟฮิปสเตอร์ของคุณแน่ๆ” “โอ๊ย! เพ้อเจ้อ!” พายก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปประชิดตัวร่างสูงโดยไม่เกรงกลัวส่วนสูงที่ต่างกันนับคืบ เธอเงยหน้าขึ้นจ้องตาเขม็ง “ตึกนี้สร้างมาก่อนที่คุณจะเกิดเสียอีกนะสถาปนิกโบราณคร่ำครึ! ฉันคำนวณโครงสร้างร่วมกับวิศวกรมาแล้ว การเปิดโล่งแบบ Industrial Loft ตรงนี้จะช่วยให้แสงธรรมชาติสาดส่องเข้ามาโดนเคาน์เตอร์บาร์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ มันคือ ‘เซฟโซน’ สำหรับคนรักศิลปะ ไม่ใช่กรงขังคอนกรีตทึบๆ แบบที่คุณพยายามจะยัดเยียดให้ฉัน!” “มันไม่ใช่ความอาร์ตครับคุณพาย มันคือความมักง่าย!” ธันวาโน้มใบหน้าลงมาหาเธอเล็กน้อยเพื่อกดดันด้วยส่วนสูงและแววตาที่จริงจังจนน่ากลัว “กฎเหล็กข้อแรกของผมในการทำงานร่วมกับคุณคือ ‘ความปลอดภัยต้องมาก่อนความสวยงาม’ ถ้าคุณยังดึงดันจะรื้อคานตัวนี้ออก ผมจะยกเลิกสัญญาโปรเจกต์นี้ซะเดี๋ยวนี้แหละ” บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบกริบลงทันที เสียงลมหายใจอุ่นๆ ของคนทั้งคู่แทบจะผสานเข้าหากันในระยะประชิด พายชะงักไปนิดเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความห่วงใยเจือความดุดัน หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งอย่างไม่รักดี เธอรีบเบือนหน้าหนีแล้วผลักอกแกร่งให้ออกจากพื้นที่ส่วนตัว “คุณมันก็เป็นได้แค่พวกโรคจิตเจ้าระเบียบ น่าเบื่อ และไร้ซึ่งหัวใจศิลปิน!” พายพ่นคำด่าใส่หน้าเขาอย่างเจ็บแสบ ก่อนจะหันหลังกลับไปสั่งงานคนงานต่อด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “พี่ชาติ! ตรงนั้นแหละ เลื่อยออกให้หมดเลย!” ธันวายืนกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン เขาเกลียดความวุ่นวาย เกลียดการนอกกรอบ และเกลียดที่สุดคือ... ผู้หญิงตรงหน้าที่ชอบทำให้ระบบระเบียบในสมองของเขาพังทลายลงทีละน้อยทุกครั้งที่เจอหน้า “เฮ้ย... ใครวะ อยู่แถวนี้ ออกมาซะดีๆ!” เสียงทุ้มต่ำห้าวจัดของชายแปลกหน้าตะโกนก้องมาจากมุมมืดหลังเสาปูน พร้อมกับเงาร่างมหึมาที่ทาบทับลงมาบนผนังปูนใกล้ตัวพวกเขานิดเดียว พายสะดุ้งสุดตัวเผลออุทานออกมาด้วยความตกใจ ร่างบางเซถลันเกือบจะล้มพับลงไปกองกับพื้นปูนซีเมนต์หยาบๆ ทว่าก่อนที่แผ่นหลังบอบบางจะได้กระแทกกับพื้น ธันวาก็พุ่งตัวเข้าไปคว้าเอวบางเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที แรงเหวี่ยงทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งลงไปนอนคลุกฝุ่นด้วยกันทั้งคู่ โดยมีร่างสูงของสถาปนิกหนุ่มทาบทับปกป้องอยู่เบื้องบน จังหวะนั้น... โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน ดวงตาคมกริบของธันวาประสานเข้ากับดวงตากลมโตที่เบิกกว้างด้วยความตกใจ ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูเด็กจากเส้นผมของหญิงสาวลอยเข้าจมูกปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างที่ธันวาพยายามกด “อะ...ไอ้บ้า มองอะไรเล่า ลุกขึ้นไปสิ!” พายหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอกำเสื้อเชิ้ตทำงานของเขาแน่นเพื่อระบายความเขินอายปนตกใจ “ถ้าไม่อยากตาย ก็อยู่นิ่งๆ ครับคุณพาย” ธันวากระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของเธอ ใบหน้าคมคายขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดโดยไม่รู้ตัว ปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รอมร่อ ความซึนเดระที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความคลั่งรักที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีดุๆ ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นจนน่าหมั่นไส้ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับแสงไฟฉายสว่างจ้าก็สาดส่องเข้ามาตรงจุดที่พวกเขานอนกอดกันอยู่ “เฮ้ย! พวกแกสองคนทำบ้าอะไรกันวะ... ในไซต์งานเนี่ยนะ!” เสียงทุ้มคุ้นหูของคีย์ เพื่อนสนิทตัวดีของธันวาเอמהขึ้น พร้อมกับเสียงปรบมือแปะๆ อย่างกวนประสาท ธันวาและพายรีบดีดตัวออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต ใบหน้าของทั้งคู่ร้อนผ่าวแข่งกับอุณหภูมิของแดดบ่าย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับความปากแข็งของตากล้องหนุ่มกับอินทีเรียนะครับ