เมื่อหัวหน้าห้องมาเจอนักเลงคีย์บอร์ด

“คนอย่างคุณเนี่ยนะที่เรียกตัวเองว่าสถาปนิก? ลายเซ็นบนเอกสารนั่นน่ะ มันลายเซ็นหรือรอยเท้าไก่เขี่ยครับคุณธันวา” เสียงพิมพ์คีย์บอร์ดดังรัวเหมือนเสียงปืนกลปืนกลเบา แต่สิ่งที่น่าหงุดหงิดกว่าคือเนื้อหาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เพิ่งเด้งขึ้นในเพจทางการของบริษัท พายกำลังใช้อวตารชื่อ ‘นักออกแบบหัวร้อน’ ถล่มคอมเมนต์ใต้โพสต์โครงการเรือนพฤกษาที่กำลังเป็นประเด็นดราม่าอยู่พอดี ธันวากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ เขาไม่ได้โกรธที่งานถูกวิจารณ์ แต่เขาโกรธที่ ‘คนใน’ กำลังใช้โซเชียลมีเดียทำลายความน่าเชื่อถือของบริษัทตัวเองในช่วงเวลาที่วิกฤตที่สุด “พาย! ออกมาจากห้องทำงานเดี๋ยวนี้!” ธันวาตะโกนข้ามโต๊ะทำงานที่กั้นกลางด้วยพาร์ทิชันเตี้ยๆ โดยไม่สนใจสายตาของทีมงานคนอื่นที่กำลังนั่งลุ้นระทึก เจ้าของชื่อลุกขึ้นยืนช้าๆ เธอจัดปกเสื้อเบลเซอร์สีจัดจ้านของตัวเองให้เข้าที่ ก่อนจะเดินนวยนาดออกมาเผชิญหน้ากับหัวหน้าห้องจอมเฮี๊ยบด้วยท่าทางยียวน ใบหน้าสวยคมนั้นเชิดขึ้นอย่างท้าทาย แววตาของเธอไม่มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย “ตะโกนทำไมคะคุณหัวหน้าห้อง? ออฟฟิศไม่ได้เก็บเสียงนะครับ ถ้าอยากคุยเรื่องงาน ก็เชิญในห้องประชุม หรือถ้าอยากคุยเรื่อง ‘สิทธิ’ ในการวิพากษ์วิจารณ์งานห่วยๆ ก็คุยตรงนี้แหละ สะดวกดี” “คุณใช้แอคเคาท์ออฟฟิศคอมเมนต์โจมตีโปรเจกต์ตัวเอง คุณเสียสติไปแล้วหรือไง?” ธันวาก้าวเข้าไปประชิดตัว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของพายปะทะจมูกจนเขารู้สึกปั่นป่วนในใจ แต่นั่นไม่ใช่เวลามาหวั่นไหว “หึ ฉันไม่ได้โจมตีโปรเจกต์ ฉันโจมตี ‘ความฉ้อฉล’ ในโปรเจกต์ต่างหาก” พายลดเสียงลงจนเหลือเพียงเสียงกระซิบที่ได้ยินกันแค่สองคน “ในขณะที่ทุกคนกำลังยิ้มระรื่นเตรียมตัดริบบิ้น นายไม่เห็นหรือไงว่าศาลสั่งระงับโครงการแล้ว? นายจะให้คนเขาด่าว่าเราเป็นสถาปนิกที่ทำตัวเป็นสมุนนักการเมืองเหรอธันวา?” ธันวาสะอึก คำพูดของพายแทงใจดำอย่างจัง เขาเองก็รู้ดีว่าบริษัทนี้กำลังถลำลึกไปสู่จุดที่น่ารังเกียจ แต่เขาก็มีภาระหน้าที่ที่ต้องแบกรับ “นั่นมันเรื่องบริหารจัดการ หน้าที่ของเราคือออกแบบให้จบ...” “หน้าที่ของสถาปนิกคือการสร้างสรรค์สิ่งที่มีคุณค่า ไม่ใช่สร้างกรงขังให้ธรรมชาติแล้วรับเงินสกปรก!” พายสวนกลับทันควัน ดวงตาที่เคยเป็นประกายซุกซนบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและดื้อรั้น “ถ้าคุณไม่กล้าไฟท์ ฉันก็จะไฟท์เอง คีย์บอร์ดนี่แหละอาวุธของฉัน” “พาย! ฟังนะ...” ธันวาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ เพื่อหยุดการก้าวเดินของเธอที่พยายามจะถอยหนี การสัมผัสกันทำให้บรรยากาศรอบข้างที่เคยร้อนระอุด้วยอารมณ์เปลี่ยนไปเป็นความเงียบงันที่บีบคั้น คีย์ เพื่อนสนิทของธันวาที่แอบมองเหตุการณ์อยู่มุมห้อง ถอนหายใจยาวก่อนจะเดินเข้ามาแทรกกลางด้วยท่าทางกวนประสาท “เอาล่ะๆ พอทีทั้งคู่ นี่บริษัทไม่ใช่สนามมวยพาย และธันวา... นายก็เลิกทำหน้าเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อน้องเขาได้แล้ว” คีย์หันมาขยิบตาให้ธันวา ก่อนจะโน้มตัวกระซิบข้างหูเพื่อน “อย่าลืมสิว่าวันนี้ตอนบ่ายสอง บอร์ดบริหารเรียกประชุมด่วน... และพายเองนั่นแหละคือคนที่ต้องเตรียมข้อมูลเรื่อง ‘ดีไซน์ทางเลือก’ เพราะถ้านายไม่เล่นเกมนี้ บริษัทเจ๊งทั้งกระดาน” ธันวาชะงัก สายตาหันกลับมามองพายที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าที่พายทำไปทั้งหมดนั้น ไม่ใช่เพื่อความสะใจ แต่มันคือ ‘กลยุทธ์’ “คุณ... ทำไปเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากเรื่องคดีความงั้นเหรอ?” ธันวาถามเสียงแผ่ว ความรู้สึกผิดแล่นเข้าจับหัวใจ เขาตัดสินเธอเร็วเกินไปอีกแล้ว พายสะบัดข้อมือออกจากการจับกุมของเขา เธอจัดปกเสื้อตัวเองอีกครั้งก่อนจะหันมายิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูอันตรายและทรงเสน่ห์จนธันวาแทบลืมหายใจ “แค่จะบอกว่า อย่าประเมินสติปัญญาของอินทีเรียสาวปากจัดคนนี้ต่ำเกินไปนัก” พายเดินไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธออีกครั้ง “เอาละหัวหน้าห้อง ถ้าจะให้ฉันหยุดพิมพ์ นายต้องทำอะไรสักอย่างที่ทำให้คนพวกนั้นเลิกสนใจคอมเมนต์ฉัน... เช่น การประกาศยกเลิกแบบก่อสร้างชุดเดิมทั้งหมดกลางที่ประชุมวันนี้” ธันวานิ่งงัน นี่มันคือการวางหมากที่เสี่ยงที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะอ้าปากตอบตกลง เสียงผลักประตูกระจกบานใหญ่ของห้องทำงานก็ดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว “ทุกคน หยุดทำงาน!” เสียงของกรรมการผู้จัดการใหญ่ที่ดูเกรี้ยวกราดดังขึ้น พร้อมกับเจ้าหน้าที่นอกเครื่องแบบสองคนที่เดินตามเข้ามาในออฟฟิศ “ธันวา... ตำรวจมีหมายค้นจากกรณีคดีรุกที่ป่าอนุรักษ์ ใครในที่นี้ที่เกี่ยวข้องกับแบบร่างชุดล่าสุด... เชิญตามเราไปที่สถานีเดี๋ยวนี้” ธันวามองไปที่พาย เห็นแววตาของเธอที่ตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก มือหนาของเขาเอื้อมไปคว้ามือเธอไว้อีกครั้งอย่างลืมตัว “อยู่ข้างหลังผม...” ธันวากระซิบเสียงเข้ม สายตาจดจ้องไปยังเจ้าหน้าที่ที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... ผมจะไม่ยอมให้ใครลากคุณไปเด็ดขาด” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของก๊วนสถาปนิกปากร้ายในตอนนี้ด้วยนะครับครับ