ความลับใต้พื้นปูน

“เก็บปากไว้กินข้าวเถอะพาย ถ้าไม่อยากให้ฉันหาอะไรมาอุด” ธันวาเอ่ยเสียงเย็นจัดพลางขยับตัวเข้าประชิด พายถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังปูนดิบที่ยังไม่ได้ฉาบ ฝุ่นผงจากการเจาะสกัดพื้นฟุ้งกระจายในอากาศ แต่สิ่งที่ทำให้อุณหภูมิในร่างกายพายพุ่งสูงขึ้นไม่ใช่ความร้อนจากไซต์งาน หากแต่เป็นสายตาคมปลาบที่จ้องลึกเข้ามาเหมือนจะควานหาความจริงบางอย่าง “คุณก็ดีแต่ขู่ธันวา คิดว่าฉันกลัวเหรอ?” พายเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก “ถ้าไม่อยากให้ฉันรู้ ก็บอกมาตรงๆ ว่าทำไมคุณต้องหน้าถอดสีตอนที่เห็นไอ้นั่น” ‘ไอ้นั่น’ ที่ว่า คือกล่องเหล็กสนิมเขรอะที่โผล่พ้นดินขึ้นมาจากการขุดหลุมวางฐานรากเมื่อครู่ คีย์ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ห่างๆ รีบเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างสองคนทันที บรรยากาศรอบข้างที่เคยร้อนระอุด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวของทั้งคู่กลับเย็นเยียบลงเมื่อเขาก้มลงมองวัตถุนั้น “ใจเย็นทั้งคู่ครับ” คีย์ปรามพลางใช้ปลายรองเท้าเขี่ยฝุ่นรอบๆ ออก “ธันวา นายรู้ใช่ไหมว่านี่ไม่ใช่แค่เศษเหล็กทิ้งงานเก่า” ธันวาไม่ตอบ เขาถอดถุงมือหนังออกแล้วทิ้งลงข้างตัว มือหนาสั่นเล็กน้อยขณะยื่นไปสัมผัสโลหะเย็นเฉียบนั้น “มันไม่ใช่แค่ขยะ แต่มันคือหลักฐาน” “หลักฐานเรื่องอะไร?” พายถาม เสียงที่เคยแข็งกร้าวเริ่มสั่นพร่า เธอไม่ใช่คนขี้กลัว แต่บรรยากาศที่กดดันจนหายใจไม่ออกในไซต์งานตอนหกโมงเย็นแบบนี้มันทำให้ขนลุกซู่ ธันวาหันกลับมามองพาย แววตาของเขาเปลี่ยนไป จากความเกรี้ยวกราดกลายเป็นความกังวลที่ปิดไม่มิด “เรื่องที่คนในบริษัทเก่าของฉันพยายามกลบฝังไปเมื่อสิบปีก่อน พาย... ถ้าเธอไม่อยากเอาตัวมาพัวพันกับเรื่องบ้าๆ นี่ ก็ออกไปรอที่รถซะ” “ฝันไปเถอะ!” พายตวาดกลับ “เราเป็นพาร์ทเนอร์กัน ถ้ามีเรื่องเน่าเฟะในไซต์งานนี้ ฉันก็ต้องรู้!” เธอก้มลงหยิบชะแลงเหล็กที่วางพิงเสาอยู่ แล้วปักมันลงไปข้างกล่องใบนั้นก่อนจะงัดสุดแรง ธันวาพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบที่ส่งผ่านจากฝ่ามือเขามันฟ้องถึงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากเย็นชา “พาย! อย่าทำตัวโง่ๆ ถ้าเปิดกล่องนี้ออกมา แล้วข้างในมันไม่ใช่แค่เอกสารล่ะ?” “แล้วถ้ามันใช่ล่ะ? ถ้ามันคือสิ่งที่พิสูจน์ว่าโปรเจกต์นี้ไม่ได้ถูกสาปแช่งเพราะเรื่องไสยศาสตร์ แต่เป็นเพราะฝีมือคน!” พายจ้องหน้าเขา ตาต่อตา ฟันต่อฟัน ความดื้อรั้นของเธอมักจะทำให้ธันวาไปไม่เป็นเสมอ คีย์ถอนหายใจยาว “เอาเถอะครับ ทั้งคู่หยุดทะเลาะกันก่อน กล่องนี้มันไม่ได้ถูกล็อกด้วยแม่กุญแจ แต่มันถูกเชื่อมปิดตาย... ธันวา นายมีเครื่องเจียรเล็กใช่ไหม?” ธันวาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปล่อยมือจากพายแล้วเดินไปหยิบอุปกรณ์ที่วางอยู่ใกล้ๆ ความเงียบงันเข้าปกคลุมไซต์งาน มีเพียงเสียงนกเค้าแมวแว่วมาจากพงหญ้ารอบข้าง ธันวาค่อยๆ จ่อหัวเจียรลงบนรอยเชื่อมสนิม ประกายไฟสีส้มวาบขึ้นท่ามกลางความมืด ทำให้ใบหน้าของธันวาดูเคร่งขรึมและมีเสน่ห์อย่างประหลาดในสายตาของพาย กลิ่นไหม้ของโลหะโชยแตะจมูก ในที่สุดฝาเหล็กก็เผยอออก ธันวาค่อยๆ แง้มฝาออกด้วยความระมัดระวัง ภายในไม่ได้บรรจุทองหรือของมีค่า แต่มันคือแฟ้มพลาสติกใสที่ยังคงสภาพดีอย่างน่าประหลาดใจ ข้างในนั้นมีรูปถ่ายใบหนึ่งที่ขอบเริ่มเหลืองกรอบ กับกุญแจดอกหนึ่งที่มีรอยเลือดแห้งติดอยู่ พายก้มลงมอง พลันนัยน์ตาเบิกกว้าง “นี่มัน... แบบแปลนอาคารชุดในเครือเดียวกับเรานี่?” ธันวาหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมา มือของเขาสั่นแรงกว่าเดิม “นี่คือแบบร่างต้นฉบับก่อนที่จะถูกสั่งระงับการก่อสร้างครั้งใหญ่เมื่อสิบปีก่อน คนที่ถือแบบนี้อยู่คือหุ้นส่วนที่หายตัวไป... พ่อของฉัน” ความเงียบเข้าจู่โจมฉับพลัน พายหันไปมองธันวาด้วยความตกตะลึง ในขณะที่คีย์ดูเหมือนจะคาดเดาเรื่องนี้ไว้อยู่แล้ว เขาจึงไม่ได้แสดงอาการประหลาดใจเท่าไหร่นัก “ธันวา... นายหมายความว่าความลับที่นายพยายามตามหามาตลอด คือเรื่องของพ่อตัวเองเหรอ?” พายถาม เสียงของเธอเบาหวิว “ไม่ใช่แค่ตามหาพาย แต่มันคือการพิสูจน์ว่าพ่อฉันไม่ได้โกงบริษัท!” ธันวาพ่นลมหายใจออกมาอย่างขมขื่น “และตอนนี้ เราเจอเข้ากับมันโดยไม่ตั้งใจ...” ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังบีบคั้นถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทั้งสามคนสะดุ้งสุดตัวหันขวับไปตามต้นเสียง แสงไฟฉายสว่างจ้าจากบุคคลลึกลับส่องตรงมาที่พวกเขาจนต้องยกมือขึ้นบังหน้า “ดูเหมือนพวกคุณจะเจอกล่องที่ผมตามหามานานเลยนะ...” เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาดดังขึ้นจากชายในชุดสูทสีเข้มที่เดินออกมาจากเงาเสา พร้อมด้วยลูกน้องอีกสองคนที่มีท่าทีคุกคาม ธันวารีบคว้าข้อมือพายแล้วดึงมาอยู่ด้านหลังทันที ขณะที่คีย์ก้าวออกไปขวางหน้าพวกเขาไว้ “ผู้จัดการโครงการ... คุณมาทำอะไรที่นี่ป่านนี้ครับ?” ชายคนนั้นแสยะยิ้มที่ทำให้พายรู้สึกเย็นสันหลังวาบ ก่อนจะเหลือบมองกล่องเหล็กในมือธันวาด้วยสายตาหิวกระหาย “ผมก็มาเอาของที่มันไม่ควรจะถูกขุดพบขึ้นมายังไงล่ะครับ... แล้วก็มาจัดการกับพวกที่รู้มากเกินไป” ธันวากระชับแฟ้มในมือแน่น พลางกระซิบกับพายเสียงเบา “วิ่งไปที่รถ แล้วสตาร์ทเครื่องรอ ฉันจะดึงความสนใจไว้เอง” “ไม่! ธันวา ฉันไม่ทิ้งคุณไว้กับพวกมาเฟียพวกนี้แน่!” พายเถียงกลับทั้งที่มือเย็นเฉียบ “เชื่อใจฉันสักครั้ง!” ธันวากดเสียงต่ำ สายตาของเขามุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวจนพายเผลอตัวพยักหน้าตามคำสั่งอย่างไม่ตั้งใจ ในจังหวะที่ชายชุดสูทก้าวเข้ามาใกล้ธันวาเพียงหนึ่งช่วงตัว ธันวาก็ซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าของมันอย่างจัง ท่ามกลางความตกใจของทุกคน พายรีบคว้าแฟ้มที่หลุดจากมือธันวาแล้วหันหลังวิ่งสุดชีวิตออกไปทางประตูทางออกไซต์งาน แต่ทว่า... ปัง! เสียงปืนดังสนั่นก้องไปทั่วบริเวณพงหญ้า พายหยุดชะงัก ร่างกายสั่นสะท้าน เธอหันกลับไปมองเบื้องหลังด้วยความหวาดกลัวสุดขีด พบว่าธันวากำลังล้มตัวลงกับพื้นโดยมีคีย์พยายามประคองไว้ ส่วนชายชุดสูทกำลังเดินตรงมาที่เธอด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม “ส่งแฟ้มนั่นมา... แล้วฉันจะยอมปล่อยพวกเธอไปคนหนึ่ง” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความลับใต้พื้นปูนในตอนนี้นะครับ นาโนบอทมาสเตอร์สัญญาว่าจะพาไปลุ้นต่อในตอนหน้าครับ!