ข้อพิสูจน์แห่งความเชื่อใจ

"ถ้าคุณยังยืนเกร็งแล้วทำหน้าเหมือนจะกลืนกินกระดาษแปลนแผ่นนี้เข้าไป ผมแนะนำให้ลาออกจากโปรเจกต์นี้แล้วกลับไปนั่งวาดรูปเล่นในห้องแอร์เย็นๆ ดีกว่าครับ คุณพริมโรส" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเยียบเย็นตามสไตล์ของสถาปนิกหนุ่มอัจฉริยะดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมใหญ่ กลิ่นอายความกดดันแผ่ซ่านจนแทบจะคว้าจับต้องได้ เอกสารการประเมินโครงการก่อสร้างตึกระฟ้าใจกลางเมืองมูลค่าหลายพันล้านถูกผลักมาตรงหน้าด้วยปลายนิ้วเรียวยาวที่ไร้ความปรานี ธามนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายๆ ทว่าแววตาหลังกรอบแว่นสายตากลับคมกริบราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังจ้องมองเหยื่อ พริมโรสสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนเกือบจะซัดแฟ้มเอกสารใส่หน้าหล่อเหลานั่น มัณฑนากรสาวเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มเยาะปรากฏที่มุมปากอย่างไม่ยอมแพ้ "ถ้าฉันถอนตัวตอนนี้ คนที่จะต้องนั่งแก้ปัญหาโครงสร้างอินทีเรียร์บ้าๆ ที่ตีกันกับงานระบบของคุณจนหัวฟู ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกค่ะ... ก็คุณธามจอมเผด็จการคนนี้นั่นแหละ" เธอกระแทกเสียงตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตจ้องตรงไปยังนัยน์ตาคู่คมที่ไหววูบไปชั่วขณะ ธามแค่นหัวเราะในลำคอ เสี้ยวหน้าคมคายหันไปมองกระดานไวท์บอร์ดที่เต็มไปด้วยลายเส้นและตัวเลขคำนวณที่พวกเขาช่วยกันแก้ไขมาตลอดสามสิบหั่วโมงเต็มอย่างไร้การพักผ่อน ความจริงแล้ว เขารู้ดีว่าผู้หญิงตรงหน้าเก่งกาจเพียงใด ตลอดสามวันที่ผ่านมา พริมโรสไม่เคยปริปากบ่นสักแอะแม้จะต้องอดนอนติดต่อกันเพื่อปรับแก้แบบแปลนให้รับกับโครงสร้างเสาเข็มที่เขาออกแบบไว้ได้อย่างไร้รอยต่อ ความดื้อรั้นและหัวรั้นนั่นแหละที่ทำให้หัวใจที่ด้านชาของสถาปนิกหนุ่มเกิดอาการปั่นป่วนแปลกๆ ทุกครั้งที่ได้ปะทะคารม "ปากเก่งไม่เปลี่ยน... แต่งานที่คุณเพิ่งแก้เมื่อชั่วโมงก่อน ผ่านเกณฑ์มาตรฐานความปลอดภัยขั้นสูงสุดของวิศวกรแล้วครับ" ธามยอมเอ่ยปากชมออกมาในที่สุด น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย แม้จะพยายามซ่อนความชื่นชมไว้ใต้มาดนิ่งขรึมก็ตาม พริมโรสชะงักไปนิด ดวงตาคู่สวยกะพริบปริบๆ ความตึงเครียดที่เกาะกุมหัวใจมาตลอดสัปดาห์มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความโล่งอกและความภูมิใจที่เอ่อล้นจนเกือบจะเก็บอาการไม่อยู่ "พูดแบบนี้หมายความว่า... เราผ่านวิกฤตบ้าๆ นี่แล้วใช่ไหมคะคุณสถาปนิก" "อย่าเพิ่งใจร้อนครับ เราแค่ผ่านด่านแรกไปได้เท่านั้น" ธามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ขาทั้งสองข้างก้าวเข้ามาจนพื้นที่ระหว่างเขากับพริมโรสแคบลงถนัดตา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟเข้มข้นลอยเข้าแตะจมูกจนมัณฑนากรสาวต้องผถะถอยหลังโดยอัตโนมัติ ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบ ธามใช้มือข้างหนึ่งท้าวขอบกระจกไว้ กักตัวเธอไว้ในอ้อมแขนโดยปริยาย แววตาที่มองลงมานั้นไม่ได้เย็นชาเหมือนก่อนหน้า หากแต่เต็มไปด้วยประกายความร้อนรุ่มที่ทำเอาคนถูกมองถึงกับหายใจติดขัด "คุณทำได้ดีมาก... พริมโรส" เสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนกระซิบอยู่ใกล้ใบหู จนเส้นขนอ่อนลุกชันไปทั่วร่าง ความใกล้ชิดที่กะทันหันทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองเพล ความซึนเดระเรย์ของพ่อหนุ่มสถาปนิกคนนี้มักจะมีวิธีทำให้เธอใจสั่นในยามเผลอตัวทุกที "ถ...ถอยไปเลยนะคุณธาม ใกล้เกินไปแล้ว" พริมโรสพยายามดันอกแกร่งเอาไว้ แต่มันกลับแน่นราวกับกำแพงหิน แถมเจ้าตัวยังไม่มีทีท่าว่าจะขยับหนีแต่อย่างใด รอยยิ้มเจ้าเลื้อยปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักสวยของชายหนุ่ม "ทำไมล่ะครับ กลัวหัวใจตัวเองเต้นดังเกินไปเหรอ" ธามแกล้งโน้มใบหน้าลงมาอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียนที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ บรรยากาศในห้องประชุมที่เคยตึงเครียด บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยเคมีอันร้อนแรงและแรงดึงดูดประหลาดที่ทั้งคู่ต่างปฏิเสธไม่ได้ ความสำเร็จจากงานชิ้นแรกเป็นเพียงข้ออ้าง แต่ความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากแข็งของทั้งสองต่างหากกำลังเรียกร้องหาคำตอบ ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของพริมโรสกำลังเต้นไม่เป็นจังหวะและเตรียมจะเอ่ยปากสวนกลับด้วยประโยคเจ็บๆ คันๆ เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายนั้นเอง— *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ก่อนที่บานประตูห้องประชุมจะถูกผลักเปิดออกผางโดยไม่รอให้อณุญาตจากเจ้าของห้อง "คุณธามคะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่ไซต์งานก่อสร้างโซน B แล้วค่ะ!" เสียงร้อนรนของเลขาหน้าห้องดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูจนย่อยยับ ธามผละออกจากตัวพริมโรสอย่างรวดเร็ว สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจังในเสี้ยววินาที ขณะที่พริมโรสรีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่พร้อมกับหัวใจที่กระดอนไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อได้ยินคำว่า "เกิดเรื่องใหญ่" ธามหันไปสบตากับมัณฑนากรสาวแวบหนึ่ง แววตาคมกริบฉายประกายความกังวลระคนหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ก่อนที่เขาจะหันไปตวาดถามเลขาเสียงเข้ม "เกิดอะไรขึ้นที่โซน B!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและติดตามเคมีที่ทั้งฟินและชวนใจเต้นรำนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!