ระยะห่างที่หายไป

"ถ้าคุณยังยืนเกร็งแล้วทำหน้าเหมือนผมเป็นหนี้สิบแปดล้านอยู่แบบนี้ โซน B ของเราคงได้พังก่อนส่งมอบจริงแน่ครับ คุณพริมโรส" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความรำคาญใจเล็กน้อยดังขึ้น ท่ามกลางเสียงเครื่องมือช่างและฝุ่นผงจากการรีโนเวตระลอกสุดท้าย ธามยืนกอดอกพิงเสาปูนเปลือย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองร่างบางที่ยังคงยืนถือแท็บเล็ตแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด พริมโรสหันขวับมาทันที ดวงตากลมโตฉายแววพยศขึ้นมาทันควันตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัว เธอก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดร่างสูงที่สูงกว่าเธอเกือบหนึ่งคืบอย่างไร้ความเกรงกลัว "ฉันไม่ได้เกร็งค่ะคุณธาม... เอ้ย! ฉันไม่ได้เกร็งค่ะ... หมายถึง ฉันไม่ได้เกร็ง!" หญิงสาวเผลอหลุดปากเกือบเถียงด้วยสรรพนามและน้ำเสียงคุ้นชิน ก่อนจะรีบตวัดเสียงกลับมาให้แข็งกระด้างที่สุดเพื่อกลบเกลื่อนความเพลี่ยงพล้ำ "ฉันแค่กำลังใช้สมาธิวิเคราะห์ความเสียหายจากเหตุการณ์เมื่อวานต่างหากเล่า ใครจะไปใจเย็นเป็นหุ่นยนต์แบบคุณล่ะคะ" "หุ่นยนต์เหรอครับ?" ธามเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มหยันอย่างเหนือกว่า เขาก้าวเท้าเข้ามาหาอีกฝ่ายทีละน้อย บีบพื้นที่ระหว่างกันให้แคบลงจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นฝุ่นจางๆ ลอยเข้ามาชิดปลายจมูก "ถ้าผมเป็นหุ่นยนต์จริงๆ ป่านนี้ระบบคงรวนจนระเบิดไปตั้งแต่ที่คุณดันทุรังจะเปลี่ยนแบบผนังกระจกนั่นแล้วล่ะครับ... คุณมัณฑนากรตัวแสบ" "นั่นมันไอเดียที่ดีไซน์ออกมาเพื่อแก้ปัญหาพื้นที่ต่างหากคะ! ถ้าคุณยอมฟังฉันอธิบายตั้งแต่แรก เราก็ไม่ต้องมาติดแหง็กแก้ปัญหากันถึงเที่ยงคืนแบบนี้หรอก" พริมโรสเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาของเธอรั้นระคนท้าทาย ไม่มีทีท่าว่าจะยอมถอยให้เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ทว่าลึกๆ ในใจ หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นระรัวผิดจังหวะเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน ยิ่งเห็นแววตาคมกริบที่มักจะซ่อนความห่วงใยไว้ใต้คำพูดค่อนขอดนั่นแล้ว เธอก็ยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหวที่พร้อมจะร่วงหล่นลงไปได้ทุกเมื่อ ธามไม่ได้ถอยหนี เขากลับก้มหน้าลงมาเล็กน้อย สายตาคู่คมกวาดมองตั้งแต่ดวงตากลมโตที่กำลังไหวระริก ไล่ลงมาที่ริมฝีปากเม้มแน่นอย่างถือดี ปลายจมูกโด่งรั้นที่เชิดขึ้นด้วยความอวดดี บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดูดเสียงออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดกันในระยะประชิด ความโกรธเคืองและข้อพิพาทเรื่องงานเมื่อวานมลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยกระแสความร้อนบางอย่างที่แผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างเงียบเชียบ "ดื้อด้าน..." ธามพึมพำเบาๆ ออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมอย่างไม่น่าเชื่อ แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำที่ชวนให้ใจสั่นไหว "แต่ยอมรับก็ได้... ว่างานที่คุณแก้เมื่อคืน มันเข้าท่ากว่าที่ผมคิดไว้เยอะ" พริมโรสชะงักไป ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ นี่คือคำชมจากสถาปนิกปากแข็งผู้ไม่เคยยอมรับผลงานใครหน้าไหนง่ายๆ อย่างนั้นหรือ? "คุณ... พูดจริงเหรอเนี่ย?" เธอเผลอหลุดถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความแข็งกร้าวเมื่อครู่ละลายหายไปจนหมดสิ้น "ผมไม่เคยล้อเล่นกับเรื่องงานครับ... และก็ไม่เคยชมใครง่ายๆ ด้วย" ธามขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด มือหนายื่นออกไปราวกับจะปัดเศษฝุ่นที่ติดอยู่บนไหล่บางของเธอ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาพริมโรสสะعุ้งเล็กน้อย ขนลุกซู่ไปทั้งตัวราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งผ่าน ธามชะงักมือค้างไว้เมื่อรู้ตัวว่าเธอกำลังตื่นตระหนก เขากระแอมเบาๆ กลบเกลื่อนอาการประหม่าของตัวเอง ก่อนจะเบือนสายตาไปมองแผนผังบนแท็บเล็ตในมือเธอแทน "เอาล่ะ... ในเมื่อเราเห็นตรงกันแล้วว่าต้องรื้อโครงสร้างตรงนี้ใหม่ คุณจะเริ่มลุยกับผมตอนนี้เลย หรือจะรอให้ผมบ่นจนหูชาซะก่อน ถึงจะยอมทำงานร่วมกับผมดีครับ?" พริมโรสเม้มปากกลั้นยิ้ม เธอกลับมาตั้งสติได้แล้วเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อรักษาฟอร์ม แต่ประกายในดวงตากลับระAวไปด้วยรอยยิ้มซุกซน "ถ้าคุณสัญญาว่าจะไม่บ่นเหมือนคนแก่..." เธอก้าวถอยหลังเว้นระยะห่างที่พอดีอย่างปลอดภัย ดวงตาพราวระยับท้าทาย "ฉันก็พร้อมจะลุยกับสถาปนิกปากแข็งคนนี้แล้วค่ะ" ธามแค่นหัวเราะในลำคออย่างมันเขี้ยว เขาช He กำลังจะเอאปากโต้ตอบคำพูดกวนประสาทนั้นกลับไป ทว่า... *ปัง!* เสียงประตูกระจกโซน B ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกผนังปูนดังสนั่น ร่างสูงโปรดของ "กันต์" หุ้นส่วนหนุ่มหล่อของบริษัทก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก พร้อมกับแท็บเล็ตในมือที่ฉายหน้าจอข่าวซุบซิบวงการออกแบบตัวเบ้อเร่อ "ธาม! พริม! พวกนายรีบดูนี่ซะ... แบบแปลนลับของโปรเจกต์เรา ถูกเอาไปปล่อยประมูลในโลกออนไลน์แล้ว!" รอยยิ้มที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างคนทั้งคู่ค้างเติ่งในอากาศ ธามหันขวับไปมองหน้าจอนั้นทันที ดวงตาคมกริบหรี่ลงเป็นเส้นตรงด้วยความโกรธจัด ขณะที่พริมโรสหน้าซีดเผือดลงในเสี้ยววินาที ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะครับ