ความสัมพันธ์ที่ไร้ชื่อ

“ถ้าคุณยังเอาแต่กอดแฟ้มแบบนั้นทำหน้าเหมือนคนท้องผูก ผมคงต้องแนะนำให้คุณไปแผนกบุคคลเพื่อขอใบลาป่วยยาวสักสามเดือนนะครับ พริมโรส” เสียงทุ้มต่ำติดจะเยียบเย็นตามสไตล์สถาปนิกหัวหน้าโปรเจกต์ดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับปลายนิ้วเรียวยาวที่เคาะลงบนโต๊ะทำงานเสียง *ก๊อกๆ* สองครั้งเพื่อดึงสติ หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว รีบปล่อยมือจากแฟ้มกระดาษในมือจนเกือบทำมันร่วงลงพื้น โชคดีที่มือหนาของอีกฝ่ายยื่นเข้ามาคว้าสันแฟ้มไว้ได้ทัน ปลายนิ้วของทั้งคู่จึงเฉียดผ่านกันชั่วเสี้ยววินาที ราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตอ่อนๆ วิ่งพล่านผ่านผิวสัมผัสจนพริมโรสต้องรีบชักมือกลับราวกับโดนของร้อน นี่คือบรรยากาศในห้องทำงานของบริษัทสถาปัตยกรรมระดับแถวหน้าแห่งนี้... หลังจากเหตุการณ์เฉียดฉิวเกือบถูกลูกน้องคนสนิทจับได้คาหนังคาเขาเมื่อวานซืน สถานะระหว่างเธอกับธามก็กลายสภาพเป็น “สิ่งแปลกปลอม” ที่ไม่มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการ ไม่มีคำว่าแฟน ไม่มีคำว่าคนรัก ไม่มีแม้กระทั่งคำตกลงที่ชัดเจน มีเพียง “ข้อตกลงลับๆ” ที่ธามเป็นคนเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงห้วนๆ เมื่อวานนี้ว่า *‘เราลองมาคบกันแบบไม่เป็นทางการในที่ทำงานดูก็ได้... ถ้าคุณคิดว่าตัวเองมีความอดทนพอที่จะรับมือกับความปากร้ายของผมได้ตลอดรอดฝั่ง’* ปากร้ายพรรค์นี้นะหรือที่อยากจะคบด้วย! พริมโรสค้อนปะเหลือกอยู่ในใจ แต่กระนั้นริมฝีปากอิ่มกลับยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทายในแบบฉบับของเธอ “ฉันไม่ได้ท้องผูกค่ะ... เอ๊ย หมายถึง ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย คุณธามนั่นแหละค่ะที่ว่างงานมากจนต้องมาเดินตรวจโต๊ะคนอื่นเขาระหว่างวันทำงานแบบนี้หรือไงคะ หรือว่าคิดถึงฉันจนทำงานต่อไม่ได้แล้วล่ะ” พริมโรสสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเลื้อ.ต์อย่างปิดไม่มิด ธามหรี่ตามองคนปากเก่งที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขาในเวลาทำการ ร่างสูงโปรดในชุดสูทเข้ารูปสีชาร์โคลก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของมัณฑนากรสาวอีกนิด มือหนาสองข้างวางท่าวางโต๊ะค้ำยันลงกับขอบโต๊ะ ก้มตัวลงต่ำจนใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ เจือกลิ่นมินต์จางๆ ปะทะเข้ากับแก้มเนียนจนพริมโรสต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ “ปากเก่งให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะครับ พริมโรส” ธามกระซิบด้วยเสียงทุ้มต่ำที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน “จำไม่ได้หรือไงว่าเมื่อวานใครกันแน่ที่เกือบจะร้องไห้งอแงเพราะโดนผมจับกดจูบจนขาอ่อนแรงคาห้องประชุม” “คุณธาม!” ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยของพริมโรสแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู เธอยกมือขึ้นหมายจะตีแขนแกร่งสักที แต่ธามไวกว่า เขาคว้าข้อมือเรียวไว้ได้ทันด้วยมือเดียว ก่อนจะใช้นิ้วโป้งลูบไล้ผิวเนื้อนุ่มเบาๆ อย่างถือวิสาสะ นี่คือความน่ากลัวของธามในร่าง “คลั่งรักแบบไม่แสดงออก” เขาไม่ใช่ผู้ชายที่จะมาบอกรักหวานเลี่ยนหรือถือดอกไม้ช่อโตมาเซอร์ไพรส์กลางออฟฟิศ แต่เขาคือผู้ชายที่จะใช้ความใกล้ชิด ความดุดัน และสิทธิพิเศษในการเป็นหัวหน้างาน มากลั่นแกล้ง เอาเปรียบ และลอบแตะเนื้อต้องตัวเธอในมุมอับสายตาของออฟฟิศได้อย่างหน้าตาเฉย “ปล่อยนะคะ เดี๋ยวคนอื่นก็เห็นหรอก” พริมโรสพยายามบิดข้อมือออก แต่แรงบีบกระชับอบอุ่นนั้นกลับไม่ได้รุนแรง มีแต่จะทำให้เธอใจเต้นระส่ำหนักขึ้นเรื่อยๆ “ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอกครับ ถ้าผมยังไม่ได้เรียก” ธามเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตาคมกริบกลับพราวระยับด้วยประกายความเอ็นดูที่ซ่อนอยู่ใต้มาดนิ่ง “อีกอย่าง... นี่คือเวลาพักเที่ยง ทุกคนลงไปกินข้าวกันหมดแล้ว ยกเว้นคุณที่มัวแต่ก้มหน้าก้มตาแก้แบบแปลนอยู่คนเดียว” พริมโรสชะงัก เหลียวซ้ายแลขวา, เออ... จริงด้วย พื้นที่ส่วนโถงมัณฑนากรตอนนี้เงียบสนิท ปราศจากเงาของเพื่อนร่วมงานคนอื่นเนื่องจากเลยเวลาเที่ยงมาสิบนาทีแล้ว “ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยมือฉันได้แล้วค่ะ ฉันจะไปหาอะไรกินที่คาเฟ่ข้างล่าง” เธอกล่าวเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความวูบไหวในอก “ไม่ต้องลงไปหรอกครับ” ธามผละตัวออกยืนตรงเต็มความสูงอย่างสง่างาม ก่อนจะยกถุงกระดาษแบรนด์ร้านอาหารอิตาเลียนชื่อดังขึ้นมาวางโชว์บนโต๊ะทำงานของเธอ “ผมสั่งสลัดแซลมอนกับซุปทรัฟเฟิลที่คุณชอบมาเผื่อ... ถือว่าเป็นมื้อกลางวันของคนที่ตกลงจะ ‘คบหาแบบไม่เป็นทางการ’ ก็แล้วกัน” พริมโรสเบิกตากว้างเล็กน้อย มองถุงอาหารสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่ยังคงตีสีหน้านิ่งสนิทราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชายหนุ่มคนนี้ปากร้าย ใจดำ และเจ้าระเบียบเป็นที่หนึ่ง แต่กลับจำรายละเอียดปลีกย่อยเกี่ยวกับเธอได้แม่นยำทุกกระเบียดนิ้ว ไม่ว่าจะเป็นของกินที่ชอบ กาแฟที่ดื่ม หรือแม้แต่สีโทนโปรดในการแต่งห้อง “คุณซื้อมาฝากฉัน... หรือว่าแอบวางแผนจะมัดมือชกฉันตั้งแต่แรกอยู่แล้วกันแน่คะ คุณสถาปนิกจอมเจ้าเล่ห์” พริมโรสเลิกคิ้วถาม รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างอดไม่ได้ “ผมไม่ได้เจ้าเล่ห์ครับ ผมแค่รอบคอบ” ธามตอบหน้าตาย ก่อนจะลากเก้าอี้ล้อเลื่อนของโต๊ะข้างๆ มานั่งลงข้างเธอราวกับเป็นเจ้าของพื้นที่ “รีบทานซะสครับ เดี๋ยวช่วงบ่ายเราต้องเข้าประชุมร่วมกับทีมวิศวกรโครงสร้างอีก ถ้าคุณเป็นลมคากล้องโปรเจกต์ ผมคงต้องหักเงินเดือนคุณฐานไม่มีความรับผิดชอบต่อร่างกายตัวเอง” “ปากคอเราะร้ายแบบนี้ ระวังจะไม่มีใครเอาเป็นแฟนนะคะคุณธาม” “ก็มีคุณอยู่คนเดียวนี่ครับ ที่ทั้งดื้อ ทั้งปากเก่งแถมยังหน้าด้านพอที่จะทนฟังผมบ่นได้ทุกวัน” ธามสวนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้รอยยิ้ม แต่แววตาที่มองมากลับอบอุ่นจนละลายน้ำแข็งในอกของพริมโรสได้ราบคาบ บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด ความอึดอัดจากเหตุการณ์เกือบโป๊ะแตกเมื่อวานถูกแทนที่ด้วยความหวานอมเปรี้ยวของการเรียนรู้ที่จะขยับเข้าหา Cกันและกันทีละนิด ภายใต้กรอบของความเป็นมืออาชีพในที่ทำงาน พวกเขาแชร์มื้อกลางวันร่วมกัน มีการเถียงกันเรื่องดีไซน์กระเบื้องห้องน้ำบ้าง แย่งกันกินซุปทรัฟเฟิลบ้าง เป็นภาพความสัมพันธ์แบบลับๆ ที่ทั้งเร่าร้อนและชวนให้หัวใจเต้นแรงในทุกวินาที ทว่า... ความสุขมักจะอยู่กับคนเราได้ไม่นานนัก *กริ๊งงงงงง!* เสียงโทรศัพท์ภายในโต๊ะทำงานของพริมโรสดังขึ้นทำลายความเงียบสงบ หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปกดรับสาย “ค่ะ พริมโรสพูดค่ะ...” “คุณพริมโรสคะ! แย่แล้วค่ะ!” เสียงปลายสายเป็นของเลขาหน้าห้องของประธานบริษัท ที่หอบหายใจรัวด้วยความตื่นตระหนก “ตอนนี้ท่านประธานกับ... เอ่อ... คุณกวิน ลูกชายท่าน ประธานบริษัทพาร์ทเนอร์รายใหญ่กำลังเดินตรวจงานอยู่ที่ชั้นล่างค่ะ แล้วท่านกำลังจะขึ้นมาที่แผนกเรา!” ธามที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ ชะงักกึก สีหน้าหล่อเหลาที่เคยผ่อนคลายกลับมาเคร่งขรึมและเย็นชาขึ้นในทันที ดวงตาคมกริบฉายแววไม่สบอารมณ์อย่างชัดเจนเมื่อได้ยินชื่อของ “คุณกวิน” พริมโรสหน้าซีดเผือดลงเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะกลัวท่านประธาน แต่เป็นเพราะ “คุณกวิน” หรือ กวินท์ ทายาทนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์หมื่นล้านคนนั้น... คืออดีตคู่จีบตัวฉกาจที่มักจะส่งดอกไม้ช่อโตมาให้เธอที่ออฟฟิศอยู่บ่อยครั้ง และเป็นคนที่ธามมักจะแสดงอาการหึงหวงแบบไม่ยอมรับออกมาตรงๆ เสมอ *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ยังไม่ทันที่พริมโรสจะได้ตั้งสติ ประตูห้องทำงานกระจกใสก็ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรอให้อذنอนุญาต ร่างสูงโปรดในชุดสูทเนี๊ยบของกวินท์ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ และช่อดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่ในมือ ขณะที่ท่านประธานบริษัทเดินตามเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “สวัสดีครับทุกคน... อ้าว ธาม อยู่ด้วยหรอครับเนี่ย พอดีเลย ผมแวะเอาดอกไม้มาฝากคุณพริมโรสคนเก่งของบริษัทเราเสียหน่อย พอดีผ่านมาแถวนี้พอดีน่ะครับ” กวินท์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเป็นกันเอง สายตาเจ้าชู้กวาดมองไปที่พริมโรสและธามที่นั่งติดกันบนเก้าอี้สำนักงานอย่างผิดสังเกต ธามค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงสง่าแผ่รังสีความกดดันและความเย็นชาออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่คมจ้องมองช่อดอกไม้ในมือของกวินท์ด้วยแววตาดุจดั่งสัตว์ป่าที่กำลังหวงอาณาเขต มือหนากำหมัดแน่นข้างลำตัวโดยอัตโนมัติ พริมโรสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอสัมผัสได้ถึงพายุลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัวขึ้นในห้องแคบๆ นี้... และเธอก็รู้ดีว่า ธามในโหมด “หึงโหด” จะไม่มีวันปล่อยให้สถานการณ์นี้ผ่านไปง่ายๆ แน่นอน! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ฟีนิกซ์สีทอง" เสมอนะครับ