คืนอันเงียบสงัด

"ใครใช้ให้เธอเข้ามาโดยไม่เคาะขออนุญาต... ออกไปเดี๋ยวนี้!" เสียงทุ้มต่ำที่เคยเรียบนิ่งบัดนี้เจือรังสีความหงุดหงิดอย่างชัดเจน ธามยืนอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แสงไฟนีออนสีส้มอ่อนจากภายนอกกระจกบานสูงสาดส่องกระทบสันจมูกโด่งเป็นสันคมและกรามที่ขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน เขาไม่ได้ไล่เธอด้วยความรังเกียจ แต่เป็นความตื่นตระหนกที่ถูกซ่อนไว้ใต้เกราะป้องกันอันหนาทึบ พริมโรสก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ แต่ทว่าดวงตากลมโตคู่สวยกลับจ้องตรงไปยังร่างสูงอย่างไม่เกรงกลัว เธอไม่ได้ขยับออกไปตามคำสั่ง กลับกัน เธอยกมือขึ้นกอดอก มองประเมินชายหนุ่มตรงหน้าด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความท้าทาย "ถ้าฉันเคาะ คุณก็จะบอกว่า 'เชิญ' แล้วก็ทำเป็นก้มหน้าดูแบบแปลนบ้านบ้าอะไรนั่นต่อ เพื่อเมินฉันเหมือนอากาศธาตุใช่ไหมคะ คุณสถาปนิก" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน พริมโรสปรายตามองกองกระดาษร่างแบบที่กระจายเกลื่อนโต๊ะ ซึ่งมีลายเส้นของโปรเจกต์รีสอร์ทริมทะเลที่เธอต้องรับผิดชอบร่วมกับเขาวาดทับซ้อนกันจนยุ่งเหยิง รอยดินสอที่กดน้ำหนักเข้มจัดเหล่านั้นฟ้องชัดเจนว่าเจ้าของมันกำลังหัวเสียขนาดไหน ธามแค่นAหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบคมปลาวาฬมองหญิงสาวหัวรั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาประชิดตัวจนพริมโรสต้องผถดตัวไปชนกับขอบโต๊ะทำงานด้านหลัง ความสูงของเขาทำให้เธอตกอยู่ในเงาร่างที่กดดันโดยอัตโนมัติ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นกาแฟเข้มและกระดาษเขียนแบบลอยวนอยู่ในระยะประชิดจนน่าเวียนหัว "รู้ดีนักนะ พริมโรส" ธามโน้มใบหน้าลงมาต่ำ เสียงกระซิบพร่าเลือนอยู่ข้างใบหูของเธอ "นี่มันพื้นที่ส่วนตัวของผม และคุณกำลังล้ำเส้น... เกินไปแล้ว" "พื้นที่ส่วนตัว?" พริมโรสเชิดคางขึ้นสู้ ดวงตาคู่สวยพAดสบกับนัยน์ตาสีเข้มที่ลุกโชนอย่างไม่มีใครยอมใคร "ถ้าพื้นที่ส่วนตัวของคุณมันหมายถึงการนั่งขังตัวเองแล้วแก้แบบบ้านวนไปวนมาจนสมองกลับ ทั้งที่ความจริงแล้วปัญหาไม่ได้อยู่ที่งาน แต่อยู่ที่ตัวคุณเอง... งั้นฉันก็จำเป็นต้องล้ำเส้นค่ะ!" คำพูดนั้นราวกับลูกศรที่พุ่งตรงปักกลางใจ ธามชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่อยู่ใกล้แค่คืบ ความโกรธเกรี้ยวที่เคยพยายามสร้างขึ้นเพื่อผลไสไล่ส่งพังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงความเปราะบางที่เขาเกลียดนักหนาเวลาที่อยู่ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ "คุณรู้ดีแค่ไหนกันเชียว..." ธามพึมพำเสียงพร่า มือหนายื่นออกไปวางทราบลงบนขอบโต๊ะด้านหลังของพริมโรส เป็นการกักตัวเธอไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ "คุณรู้อะไรบ้างเกี่ยวกับสิ่งที่ผมแบกเอาไว้... พริมโรส คุณคิดว่าตัวเองเก่งมาจากไหน ถึงได้เข้ามาปั่นป่วนชีวิตที่ถูกจัดระเบียบไว้อย่างดีของผมจนพังไม่เป็นท่าแบบนี้" หัวใจของพริมโรสกระตุกวูบ จังหวะการเต้นของมันดังสะท้อนก้องในอกจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เคมีร้อนระอุที่แผ่ซ่านระหว่างพวกเขาในห้องทำงานที่เงียบสงัดยามค่ำคืนนี้มันรุนแรงเสียจนอากาศรอบตัวคล้ายจะเบาบางลง เธอสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อยที่ปลายมือของชายหนุ่ม แม้ปากของเขาจะร้ายกาจ แต่แววตานั้นกลับกำลังฟ้องความจริงอีกด้านหนึ่ง "ฉันไม่ได้อยากปั่นป่วนชีวิตคุณ..." พริมโรสลดเสียงลง ความแข็งกร้าวในน้ำเสียงเจือความอ่อนโยนลงทีละน้อย เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความสับสน "ฉันแค่... อยากให้คุณหยุดผลักไสฉันเสียที ธาม" ชื่อนั้นถูกเอ่ยออกมาแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะสั่น 100 ริกเตอร์ในความรู้สึกของสถาปนิกหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง ธามนิ่งงัน ลลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่รดรินอยู่บนผิวแก้มของกันและกัน ความเงียบงันเข้ามาโอบl้อมรอบกาย ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับของตึกสูงระฟ้าใจกลางเมืองที่สะท้อนผ่านกระจกใส ธามหลับตาลงชั่วขณะเพื่อตั้งสติ มือที่เคยกักตัวเธอไว้ค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาแตะที่กรอบหน้าเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนจนผิดวิสัยทำให้พริมโรสถึงกับกลั้นหายใจ ปลายนิ้วเรียวของเขาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มให้อย่างทะนุถนอม ราวกับเผลอตัวหลุดจากกำแพงที่สร้างขึ้น "คุณไม่เข้าใจหรอกพริมโรส..." ธามลืมตาขึ้นอีกครั้ง นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นฉายแววเจ็บปวดลึกซึ้ง "ทุกครั้งที่ผมเห็นคุณเดินเข้ามาใกล้... ทุกครั้งที่คุณเถียงผมด้วยสายตาแบบนั้น ผมต้องใช้ความอดทนมากแค่ไหนรู้ไหม ที่จะไม่..." คำพูดถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อพริมโรสเอื้อมมือขึ้นมาทาบลงบนหลังมือหนาที่แนบอยู่ข้างแก้มของเธอ การกระทำที่ไร้การปรุงแต่งนั้นทำให้ธามหยุดชะงัก เธอไม่ได้ถอยหนี กลับเอียงแก้มเข้าหาความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาเสียด้วยซ้ำ "ก็ไม่ต้องอดทนสิคะ..." พริมโรสกระซิบตอบ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ถ้ามันเหนื่อยนัก... ก็แค่ยอมแพ้ซะบ้าง" ธามมองรอยยิ้มนั้นด้วยความรู้สึกที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ ความดื้อรั้น ความปากแข็ง และความหวาดกลัวที่จะสูญเสียการควบคุมพังทลายลงจนหมดสิ้น เขาก้มหน้าลงช้าๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงเหลือเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเป็นหนึ่งเดียว ดวงตาทั้งคู่ประสานกันในความเงียบงันของค่ำคืนที่ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ริมฝีปากหยักลึกกำลังจะเคลื่อนเข้าไปหาความหวานที่เขาโหยหามาตลอด แต่วินาทีที่ปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะสัมผัสกันนั้นเอง... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังแกรกโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต "คุณธามครับ เอกสารด่วนจาก... เฮ้ย!" เสียงทุ้มของลูกน้องคนสนิทดังแทรกเข้ามาพร้อมกับบานประตูที่เปิดผางออกอย่างรวดเร็ว ธามผละถอยหลังด้วยความเร็วแสง ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเรียบนิ่งสนิทราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ขณะที่พริมโรสรีบหันไปอีกทางเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำและหัวใจที่กำลังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "ฟีนิกซ์สีทอง" มาโดยตลอดนะครับ