คำถามที่ไร้คำตอบ

เสียงถอนหายใจที่ดังลอดไรฟันของธามไม่ได้ทำให้พริมโรสถอยร่น กลับกัน มัณฑนากรสาวยิ่งก้าวเข้าไปประชิด ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปหยุดยืนห่างจากโต๊ะทำงานตัวใหญ่เพียงคืบ แววตาคู่คมที่ปกติมักฉายแววหยิ่งทะนงเวลานี้กลับสั่นไหวด้วยเปลวไฟแห่งความอึดอัดที่ถูกเก็บกดมานาน ความเงียบในห้องทำงานสถาปัตยกรรมโทนสีโมโนโครมนั้นหนักอึ้ง ราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมด "ถ้าคุณยังมองผมด้วยสายตาแบบนั้น... ผมเกรงว่าโปรเจกต์นี้คงเดินหน้าต่อไม่ได้" ธามเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา และเป็นระเบียบตามแบบฉบับของสถาปนิกหนุ่มผู้ควบคุมทุกสิ่งในชีวิตได้สมบูรณ์แบบ ยกเว้นก็แต่หัวใจของตัวเอง "เลิกพูดเรื่องงานสักทีได้ไหมคะ... เอ๊ย ได้ไหมครับ ธาม!" พริมโรสเกือบหลุดคำพูดคุ้นชิน แต่แก้เกมกลับมาได้อย่างรวดเร็วด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาดไม่แพ้กัน "เราไม่ได้กำลังคุยเรื่องแบบแปลนรีสอร์ท หรือวัสดุก่อสร้างหน้างาน แต่เรากำลังคุยเรื่อง 'เรา' ที่คุณพยายามจะทำเป็นมองไม่เห็นมันอยู่!" ธามชะงัก ปากกาแลมبرีในมือหนาหยุดเคลื่อนไหว เขาดันแว่นสายตาเล็กน้อยเพื่อซ่อนประกายความไหววูบในดวงตาคมกริบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง "ผมเป็นสถาปนิก งานของผมคือการสร้างโครงสร้างที่มั่นคง... ไม่ใช่การมานั่งเล่นเกมทายใจกับความรู้สึกที่ไม่มีแบบแปลนรองรับ" ธามสวนกลับด้วยถ้อยคำคมกริบ ปากร้ายตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัว "คุณอยากได้ความชัดเจนอะไรอีก พริมโรส? ในเมื่อสถานะของเราในเอกสารบริษัทมันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าเราเป็นพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจ" "พาร์ทเนอร์บ้าบออะไรล่ะ!" พริมโรสทุบมือลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังลั่น เอกสารร่างแบบกระจัดกระจาย "คนที่จ้องจะกลืนกินฉันด้วยสายตาเวลาเมา เขามีไว้ให้พาร์ทเนอร์มองกันเหรอ? คนที่คอยตามเช็ดตามล้าง คอยปกป้องฉันจากพวกนักลงทุนหน้าเลือด ทั้งที่ตัวเองเกลียดการเข้าสังคมจะตาย... นั่นเขาทำเพื่อพาร์ทเนอร์เฉยๆ อย่างนั้นเหรอคะ... เอ๊ย อย่างนั้นเหรอ!" หญิงสาวเกือบหลุดปากอีกครั้งด้วยความหัวเสีย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมสติ แววตาของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังป้อมปราการน้ำแข็งนั้น ธามนิ่งอึ้ง ไดอะล็อกของเธอราวกับลูกศรที่พุ่งทะลุเกราะป้องกันที่เขาสร้างขึ้นมาแรมปี สันจมูกโด่งคมสันขยับเล็กน้อยยามที่เขาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ความลับที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่งและปากจัด กำลังจะถูกกระชากออกมากลางแสงสว่าง "คุณคิดไปเองทั้งนั้น..." ธามเค้นเสียงลอดไรฟัน แม้ใบหน้าจะยังคงนิ่งขรึม แต่หูทั้งสองข้างกลับขึ้นสีแดงจัดอย่างปิดไม่มิด "ผมก็แค่ทำตามหน้าที่... และไม่อยากให้งานของบริษัทเสียหายเพราะเรื่องไร้สาระ" "หน้าที่เหรอ?" พริมโรสแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ แต่นัยน์ตากลับรื้นด้วยหยาดน้ำใสที่เธอพยายามกลั้นไว้ไม่ให้ไหลลงมาประจานความอ่อนแอ "หน้าที่ที่ต้องมารอหน้าคอนโดฉันตอนดึกๆ ทั้งที่บ้านคุณอยู่คนละทาง หน้าที่ที่ต้องคอยซื้อกาแฟยี่ห้อโปรดที่ฉันชอบวางไว้บนโต๊ะทำงานทุกเช้า... หน้าที่พวกนี้มันอยู่ในสัญญาจ้างข้อไหนกันล่ะ ธาม!" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง เป็นความเงียบที่ทรงพลังและบีบคั้นหัวใจเสียยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง ธามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าวอย่างกดดัน จนพริมโรสต้องเป็นฝ่ายถอยหลังไปชนกับชั้นวางหนังสือด้านหลัง ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะของกันและกัน ธามโน้มใบหน้าลงมา สายตาคมกริบจดจ้องริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดเมื่อครู่ ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตาเธอนิ่ง น้ำเสียงที่เคยเยเย็นเปลี่ยนเป็นแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อยอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน "คุณอยากได้ความชัดเจนนักใช่ไหม... พริมโรส" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนมัณฑนากรสาว ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "อยากรู้ใช่ไหมว่าทำไมผมถึงทำบ้าอะไรพวกนั้น..." พริมโรสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอพยักหน้าน้อยๆ โดยไม่ละสายตาจากเขา ธามยกมือขึ้น ปลายนิ้วเรียวยาวของสถาปนิกหนุ่มแตะลงที่ข้างแก้มเนียนแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับความปากร้ายของเขาโดยสิ้นเชิง ราวกับเป็นการยอมจำนนต่อความรู้สึกที่เก็บงำมานาน "เพราะผม..." *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะสำคัญอย่างไม่รู้กาลเทศะ พร้อมกับบิดลูกบิดเปิดเข้ามาทันทีโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "พี่ธามคะ! แย่แล้วค่ะ ดีไซน์ใหม่ที่เราส่งให้ลูกค้ารายใหญ่โดนตีกลับ..." เสียงแหลมใสของ 'มีน' นักศึกษาฝึกงานแผนกกราฟิกดังทะลุเข้ามาในห้อง พร้อมกับร่างระห่างที่วิ่งพรวดพราดเข้ามาหยุดยืนกลางห้อง ก่อนที่เธอจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นภาพสถาปนิกหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็น กำลังยืนประชิดตัวและใช้มือสัมผัสแก้มของมัณฑนากรสาวคนเก่งในระยะประชิด ชนิดที่เรียกว่าแทบจะไม่มีอากาศแทรกผ่าน ธามชะงักค้าง มือที่แตะอยู่บนแก้มของพริมโรสลดลงช้าๆ แววตาที่เมื่อครู่เต็มไปด้วยความลึกซึ้งและร้อนรุ่ม กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและเกรี้ยวกราดขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที เขากัดฟันกรอด หันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาดุร้ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ พร้อมกับเปล่งเสียงลอดไรฟันออกมาด้วยความหัวเสียสุดขีด "ใครใช้ให้เธอเข้ามาโดยไม่เคาะขออนุญาต... ออกไปเดี๋ยวนี้!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ ของพี่ธามและน้องพริมโรสในตอนนี้นะครับ