รสนิยมที่เข้ากัน

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องประชุมของไซต์งาน การเผชิญหน้ากับผู้ลงทุนจอมจุ้นจ้านในวินาทีก่อนหน้าเพิ่งจบลงด้วยชัยชนะอันเฉียบคมของพริมโรส แต่ร่องรอยความหงุดหงิดยังคงฉายชัดอยู่ในดวงตาดุดันของสถาปนิกหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบเป็นชีวิตจิตใจ ธามปัดเอกสารแบบแปลนลงบนโต๊ะด้วยความแรงที่มากพอจะทำให้กระดาษสั่นไหว เขากวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาตำหนิปนความกังวลที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม "คุณเกือบทำให้โปรเจกต์นี้พังเพราะความใจร้อนอยากเอาชนะ" ธามเปิดฉากด้วยน้ำเสียงต่ำทุบ "ถ้าฉันไม่จัดการไอ้ผู้รับเหมาจอมลักไก่คนนั้น ป่านนี้แบบที่คุณอุตส่าห์นั่งหลังขดหลังแข็งแก้มาสามคืนคงโดนรื้อทิ้งไปครึ่งตึกแล้วล่ะค่ะคุณธาม" พริมโรสสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตตวัดมองเขาอย่างไม่เกรงกลัว เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะด้วยท่าทีท้าทาย "ผมไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น" ธามก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าว บรรยากาศรอบตัวเริ่มแคบลงจนความร้อนระอุแผ่ซ่าน "ผมหมายถึง... ทำไมคุณต้องเอาตัวเข้าไปเสี่ยงปะทะกับมันตรงๆ ถ้ามันทำร้ายคุณขึ้นมาจริงๆ คุณคิดว่าผมควรจะทำหน้ายังไง" ประโยคหลังลดระดับเสียงลงจนกลายเป็นกระซิบชิดริมหู ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ พริมโรสชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะ เธอยกมือขึ้นดันแผงอกแกร่งตามสัญชาตญาณ แต่ทว่าครั้งนี้ธามกลับไม่ยอมถอย เขากลับคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ไม่ให้ขยับหนี "ปากเก่งแบบนี้ตลอด... สักวันเถอะ" ธามพึมพำลอดไรฟัน "สักวันจะทำไมคะ?" พริมโรสสวนกลับทันทีแม้เสียงจะเริ่มสั่นพร่า "จะไล่ฉันออกจากโปรเจกต์นี้เหรอคะ เชิญเลยนะ!" "เปล่า..." ธามถอนหายใจยาว ยอมปล่อยมือเธออย่างจำใจก่อนจะเสมองไปทางอื่น ใบหูของสถาปนิกหนุ่มขึ้นสีแดงจัดอย่างเห็นได้ชัด "ผมจะพาไปเลือกวัสดุ... เลิกเถียงแล้วไปหยิบกระเป๋าซะ รถผมจอดอยู่ข้างล่าง" โชว์รูมวัสดุก่อสร้างและตกแต่งภายในระดับลุ่มลึกย่านใจกลางเมืองถูกเลือกเป็นจุดหมายปลายทาง แสงไฟสีนวลส่องกระทบพื้นผิวหินอ่อนและไม้เนื้อแข็งนานาชนิด กลิ่นอายของความหรูหราและความประณีตอบอวลไปทั่วบริเวณ แต่บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองกลับเต็มไปด้วยความเงียบที่อึมครึมเล็กน้อยจากเหตุการณ์ก่อนหน้า ธามเดินนำหน้าด้วยท่าทีกึ่งบังคับกึ่งดูแล เขามือล้วงกระเป๋ากางเกง สายตาสอดส่องหาวัสดุที่ตรงตามสเปกในหัว ขณะที่พริมโรสเดินตามหลัง กวาดสายตามองไปรอบๆ จนกระทั่งสะดุดเข้ากับมุมจัดแสดงกระเบื้องหินธรรมชาติลวดลายแปลกตา "หยุดก่อน" พริมโรสเอ่ยขึ้นพร้อมกับดึงชายเสื้อสูทของธามไว้ ธามหันขวับ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน "อะไรอีก" "คุณดูแผ่นนี้สิ" เธอย่อตัวลงใช้นิ้วเรียวแตะผิวสัมผัสของหินชนวนสีเทาเข้มที่มีเส้นสายแร่สีทองพาดผ่านราวกับสายฟ้า "ผิวสัมผัสด้าน แต่มีมิติเวลาโดนแสงสะท้อน ถ้าเอามาปูผนังโซนไฮไลท์ในห้องรับแขก มันจะช่วยเบรกความดิบของโครงสร้างเหล็กที่คุณออกแบบไว้พอดิบพอดี" ธามชะงัก ดวงตาคมกริบก้มมองแผ่นหินที่เธอกำลังลูบไล้อย่างทะนุถนอม ก่อนจะเบนสายตาขึ้นมามองใบหน้าของหญิงสาวที่กำลังเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น นั่นคือวัสดุชิ้นเดียวกับที่เขากำลังคิดอยู่ในหัวเมื่อคืนนี้... ความคิดที่เขาคิดว่าคงไม่มีใครในทีมออกแบบเข้าใจความบ้าบิ่นและรสนิยมเฉพาะตัวนี้ได้ นอกจากตัวเขาเอง "คุณ..." ธามอ้าปากค้างเล็กน้อย เผลอหลุดยิ้มมุมปากออกมาโดยไม่รู้ตัว "คุณรู้ได้ยังไงว่าผมอยากได้ลายนี้" "ก็เพราะเราต่างก็เป็นพวกโรคจิตที่ชอบความสมบูรณ์แบบในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เหมือนกันไม่ใช่เหรอคะ" พริมโรสเงยหน้าขึ้นสบตา รอยยิ้มมั่นใจปรากฏบนเรียวปากสวย "หรือว่าคุณกลัวว่าฉันจะมีรสนิยมเหนือกว่าคุณกันแน่?" "มั่นหน้า" ธามเค้นหัวเราะในลำคอ แต่แววตาที่มองเธอกลับพราวระยับไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยคำพูดใดออกมา บรรยากาศรอบตัวคลายความตึงเครียดลงอย่างสิ้นเชิง แทนที่ด้วยสนามอารมณ์อันเร่าร้อนของคนสองคนที่เริ่มจูนคลื่นความถี่ตรงกันอย่างน่าประหลาด ทั้งสองเดินเลือกวัสดุต่อด้วยกันทีละโซน ตั้งแต่ไม้ปาร์เก้ผิวสัมผัสธรรมชาติไปจนถึงโทนสีผนังที่เข้ากันอย่างลงตัว ราวกับพวกเขากำลังสร้างบ้านในจินตนาการร่วมกันทีละชิ้นส่วน เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนกระทั่งโซนจัดแสดงด้านในสุดเริ่มปลอดผู้คน ธามพาพริมโรสมาหยุดอยู่หน้าผนังตัวอย่างสุดท้าย เป็นแผ่นไม้สักทองโบราณที่ผ่านกรรมวิธีแปรรูปให้มีความร่วมสมัย กลิ่นหอมจางๆ ของเนื้อไม้ลอยอบอวลในอากาศ พริมโรสเอื้อมมือไปแตะผิวไม้ แต่เพราะความสูงของชั้นวาง เธอจึงต้องเขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย ธามที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเห็นท่าทางนั้นจึงก้าวเข้ามาประชิดโดยอัตโนมัติ มือหนาวางทับลงบนขอบชั้นวางไม้เหนือศีรษะของเธอ กักตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างแนบเนียน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลงบนลาดไหล่เปลือย พริมโรสสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระหน่ำเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อรู้ว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง "คุณธาม..." เสียงเธอกระش่ากเล็กน้อย ยามที่เอี้ยวคอมองเงยสบกับดวงตาดุมืดสนิทที่กำลังจ้องมองริมฝีปากเธอนิ่ง "พริม..." ธามเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่สั่นไหวเล็กน้อย มืออีกข้างที่ว่างอยู่เลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาเคล้าแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นอ่อนโยนจนขัดกับมาดปากร้ายของเขาโดยสิ้นเชิง "ผมเริ่มคิดแล้วจริงๆ นะ... ว่ารสนิยมเรื่องบ้านของคุณกับผมน่ะ มันชักจะเข้ากันเกินไปจนน่ากลัวแล้ว" พริมโรสเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามด้วยความตื่นเต้นและความระทึกที่ผสมปนเป เธออยากจะสวนกลับด้วยคำพูดคมคายเหมือนทุกที แต่ริมฝีปากกลับหนักอึ้งราวกับถูกมนต์สะกดเมื่อปลายนิ้วอุ่นของเขาเลื่อนลงมาแตะที่ปลายคาง บังคับให้เธอแหงนเงยรับสัมผัสที่ใกล้เข้ามาทีละน้อย ธามโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจของทั้งคู่ผสานเป็นหนึ่งเดียวในพื้นที่แคบๆ ระหว่างชั้นวางวัสดุ สายตาของเขาบอกชัดเจนว่ากำลังอดทนอดกลั้นกับบางสิ่งมานานแค่ไหน และวินาทีที่ริมฝีปากหยักลึกกำลังจะเคลื่อนเข้าประชิดกลีบปากนุ่มของเธอ— *กริ๊ง!* เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของธามดังขึ้นทำลายความเงียบงันและบรรยากาศอันชวนใจสั่นลงอย่างไม่รู้เวล่ำเวลา ธามขบกรามแน่น ดวงตาดุดันฉายแววหงุดหงิดถึงขีดสุด เขาสบถเบาๆ ในลำคอแต่ยังคงไม่ยอมขยับถอยห่างจากตัวเธอ พริมโรสอาศัยจังหวะชุลมุนนั้นใช้มือดันอกเขาออกเบาๆ แล้วก้าวถอยหลังเพื่อตั้งหลัก ธามควักโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยใบหน้าบึ้งตึง กดรับสายด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้างที่พร้อมจะระเบิดใส่ปลายสายได้ทุกเมื่อ แต่ทว่า... ประโยคแรกที่หลุดออกมาจากปากของบุคคลปริศนาทางโทรศัพท์ กลับทำให้ร่างสูงชะงักกึก ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเร่าร้อนแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงในเสี้ยววินาที "คุณชายธามคะ... รีบกลับมาที่สำนักงานด่วนเลยค่ะ ตอนนี้มี 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' คนหนึ่งกำลังรอพบคุณอยู่... และเขาอ้างว่าเป็นเจ้าของสิทธิ์ที่แท้จริงของที่ดินแปลงโปรเจกต์นี้ทั้งหมดค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุน "ฟีนิกซ์สีทอง" มาโดยตลอดนะครับ