เส้นขนานที่เริ่มบรรจบ

แก้วทรงสูงในมือของธามสั่นไหวเล็กน้อยตามแรงกระเพื่อมของเครื่องดื่มสีอำพัน ทว่าเจ้าของร่างสูงโปรดในชุดสูทสากลสีชาร์โคลกลับไม่ได้สนใจรสชาติของมันเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงกำลังจับจ้องไปยังฟลอร์กลางงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของโปรเจกต์ 'The Luminary' ห้างสรรพสินค้าลักชัวรีใจกลางเมืองที่เพิ่งเซ็นสัญญาเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ งานเลี้ยงค่ำคืนนี้จัดขึ้นอย่างหรูหรา ณ รูฟท็อปเลานจ์โรงแรมระดับห้าดาว เสียงดนตรีแจ๊สบรรเลงคลอเคล้าเสียงพูดคุยของผู้คนในแวดวงอสังหาริมทรัพย์ ทว่าจุดศูนย์กลางความสนใจของธามกลับไม่ใช่เหล่านักลงทุนกระเป๋าหนัก หากแต่เป็นร่างบางในชุดเดรสยาวผ้าไหมสีเขียวมรกตที่กำลังยืนยันตัวตนอย่างโดดเด่นอยู่ไม่ไกล พริมโรส มัณฑนากรสาวคู่ปรับตัวฉกาจที่เขาเพิ่งปะทะคารมด้วยเรื่องการแบ่งพื้นที่ใช้สอยเมื่อช่วงบ่าย ยามนี้เธอกำลังหัวเราะร่าเริงให้กับมุกตลกของนักลงทุนหนุ่มลูกชายเจ้าของโปรเจกต์ รอยยิ้มพราวเสน่ห์และท่าทางเป็นกันเองนั้นบาดตาธามเสียจนสันฟันกระทบเข้าหากันโดยอัตโนมัติ ปากบอกว่าเกลียดความวุ่นวาย แต่แม่คุณกลับทำตัวเป็นผีเสื้อราตรีที่ใครๆ ก็อยากเข้าใกล้ได้อย่างหน้าตาเฉย... ธามแค่นหัวเราะในลำคอ ขยับเนกタイเนื้อดีให้คลายออกเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิดที่ไร้ที่มา "มองขนาดนั้น ระวังไฟลวกตานะครับท่านสถาปนิก" เสียงทุ้มของ 'กร' เพื่อนสนิทและวิศวกรประจำโครงการดังขึ้นพร้อมกับแรงตบเบาๆ ที่ลาดไหล่ กรอมยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน มองตามสายตาของเพื่อนรักที่ซ่อนความหวงก้างไว้ไม่มิดภายใต้มาดนิ่งขรึม "ผมไม่ได้มอง ผมแค่กำลังประเมินความปลอดภัยของโครงสร้าง... ผู้หญิงคนนั้นยืนเอียงองศาเกินจุดศูนย์ถ่วง เดี๋ยวก็ล้มหัวฟาดพื้นหรอก" ธามสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบสนิทแต่เต็มไปด้วยความประชดประชัน "โครงสร้างตึกน่ะคุณคำนวณแม่นยำ แต่โครงสร้างหัวใจตัวเองนี่สิ... ท่าทางจะร้าวตั้งแต่ฐานรากลึกแล้วมั้งครับ" กรเย้าแหย่พลางยกแก้วขึ้นจิบ "ยอมรับเถอะว่าหึง ยัยพริมเขาทั้งสวยทั้งเก่ง ขนาดผมยังใจสั่นเลย" "ไร้สาระ" ธามวางแก้วลงบนถาดของบริกรที่เดินผ่านด้วยแรงที่หนักกว่าปกติเล็กน้อย "ผมแค่ไม่อยากให้รสนิยมพังๆ ของเธอมาทำลายงานดีไซน์โครงสร้างหลักที่ผมเหนื่อยสร้างมาสามเดือนก็เท่านั้น" พูดจบ ธามก็หมุนตัวเดินสาวเท้าก้าวตรงไปยังกลุ่มคนที่พริมโรสกำลังยืนอยู่ทันที ปล่อยให้กรส่ายหัวตามด้วยรอยยิ้มขบขันกับความปากแข็งระดับสิบกระโหลกของเพื่อนรัก ทางด้านพริมโรสที่กำลังสนุกสนานกับการสนทนาพลันรู้สึกได้ถึงรังสีความเย็นเยือกที่แผ่ซังเข้ามาใกล้ เธอยังไม่ทันได้หันไปมอง เจ้าของร่างสูงใหญ่ก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอกับนักลงทุนหนุ่มคนนั้นอย่างถือวิสาสะ "ขอโทษนะครับ พอดีผมมีเรื่องด่วนต้องปรึกษากับ 'มัณฑนากรหลัก' เกี่ยวกับระบบท่อประปาที่ลอดใต้พื้นโซน VIP ตอนนี้" ธามเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้าหล่อเหลาราบเรียบไร้ความรู้สึก ทว่าดวงตากลับคมปลาบจนคู่สนทนาหนุ่มต้องยอมถอยฉากออกไปอย่างเสียไม่ได้ พริมโรสเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตากลมโตฉายแววรู้ทัน เธอปรายตามองสถาปนิกหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะยิ้มหวานหยด "ระบบท่อประปาเหคะ คุณธาม? แปลกจังนะคะ ปกติสถาปนิกอีگوสูงอย่างคุณไม่เคยสนใจเรื่องงานระบบของฉันเลยนี่ หรือว่า... กลัวฉันเหงาจนต้องหาเรื่องมาคุยด้วยกันแน่คะ" คำพูดกวนประสาทนั้นทำให้ธามต้องขบกรามแน่น เขาโน้มตัวลงมาใกล้กระซิบข้างหูเธอจนกลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นแอลกอฮอล์ลอยเข้าจมูก "อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยคุณพริมโรส ผมแค่ไม่อยากให้งานของผมต้องพังเพราะความไร้รสนิยมของคุณที่ไปยืนหัวร่อต่อกระซิกกับใครก็ไม่รู้" "อ๋อเหคะ? ไร้รสนิยม..." พริมโรสจงใจเน้นเสียง เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาบ้างจนหน้าอกแทบจะชนแผงอกกว้าง ระยะห่างที่ลดลงทำให้ธามเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "แต่เมื่อกี้ฉันเพิ่งได้ยินคุณนักลงทุนชมว่า งานออกแบบภายในของฉันเข้ากันได้ดีกับโครงสร้างสถาปัตยกรรมของคุณจนเหมือนเกิดมาคู่กันเลยนะคะ... หรือคุณคิดว่าเขาตาถ่อ ?" ธามชะงัก แววตาไหววับไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่พราวระยับด้วยความท้าทาย แม่นี่ช่างต่อปากต่อคำไม่เคยเปลี่ยน และที่สำคัญ... เธอมักจะหาจุดอ่อนมาโจมตีเขาได้เสมอโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว "เขาอาจจะตาถ่อจริงๆ ถึงได้มองไม่เห็นข้อบกพร่องที่คุณจงใจซ่อนไว้" ธามเถียงหน้าตาย ทั้งที่ในใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อกลิ่นกายหอมละมุนจากตัวเธอมันเริ่มรบกวนสมาธิเขาเข้าไปทุกที "ถ้าอย่างนั้น คุณก็คงต้องพิสูจน์ด้วยตัวเองแล้วล่ะค่ะ..." พริมโรสลดเสียงลงกระซิบเบาๆ ริมฝีปากอิบอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงระเรื่ออยู่ห่างจากปลายคางเขาเพียงคืบ "ตามฉันมาสิคะ... ฉันจะพาไปดู 'ข้อบกพร่อง' ที่คุณว่า ในมุมลับที่ไม่มีใครรบกวน" พูดจบ มัณฑนากรสาวก็หมุนตัวเดินนำลิ่วไปยังทางเดินกึ่งเปิดโล่งที่เชื่อมต่อไปยังสวนลอยฟ้าโซนส่วนตัวของโรงแรม ทิ้งให้ธามยืนนิ่งอยู่กับที่ หัวใจกระหน่ำเต้นรัวราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน สถาปนิกหนุ่มเม้มปากแน่นอย่างชั่งใจ ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ ก้าวตามหลังร่างบางนั้นไปอย่างจำยอมโดยไม่รู้เลยว่ามีบางสิ่งที่รออยู่เบื้องหน้า บรรยากาศในสวนลอยฟ้าเงียบสงบและเป็นส่วนตัว แสงไฟสลัวจากโคมไฟสนามสะท้อนผิวน้ำในสระว่ายน้ำอินฟินิตี้พูลเป็นประกายระยิบระยับ พริมโรสหยุดเดินแล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา แผ่นหลังของเธอชนเข้ากับผนังกระจกใสที่มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืนเบื้องล่าง ธามก้าวตามมาประชิดตัวจนเธอไม่มีทางหนี ร่างสูงใหญ่กักเธอไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างที่ยันกับกระจก ปิดกั้นพื้นที่ทั้งหมดไว้ด้วยตัวเขาเอง "ไหนล่ะข้อบกพร่องที่คุณว่า..." ธามกดเสียงต่ำลง ดวงตาคมก้าวร้าวลดระดับความแข็งกร้าวลงเหลือเพียงประกายเร่าร้อนที่ซ่อนไว้ไม่มิด "พาผมมาที่นี่ คิดจะเล่นเกมอะไรของคุณอีก พริมโรส" พริมโรสไม่ได้หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เธอกลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มท้าทายยังคงประดับอยู่บนมุมปาก "ฉันไม่ได้เล่นเกมค่ะคุณธาม... แต่ฉันแค่สังเกตเห็นว่า ตั้งแต่เริ่มโปรเจกต์มา คุณคอยมองตามฉัน จับผิดฉัน และแทรกแซงทุกอย่างที่เกี่ยวกับฉัน... ตกลงว่าคุณเกลียดฉัน หรือว่า..." เธอยื่นมือเรียวขึ้นแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อสูทของเขา ปลายนิ้วเย็นเฉียบปัดผ่านผิวเนื้อจนธามสะท้านเฮือก "...คลั่งรักฉันจนไม่รู้จะจัดการยังไงดีคะ?" คำถามนั้นราวกับสายฟ้าที่ผ่าลงกลางใจ ธามเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ความลับที่เขาพยายามปกปิดมาตลอดถูกขุดคุ้ยขึ้นมาต่อหน้าต่อตาอย่างไม่ทันตั้งตัว ปากหนาอ้าออกเตรียมจะปฏิเสธเสียงแข็งตามนิสัยเดิม ทว่าในจังหวะที่ธามกำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อรักษาฟอร์มของสถาปนิกผู้เย่อหยิ่งนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากมุมมืดของทางเดิน "อ้าวด็อกเตอร์ธาม! คุณพริมโรส! อยู่นี่เองเหรอครับ พอดีผมกำลังตามหา...อุ๊ย! ผมขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย?" ธามสะดุ้งสุดตัว รีบผละถอยหลังออกจากพริมโรสทันทีด้วยความเร็วแสง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งสนิทพลันฉายแววตื่นตระหนกอย่างหาได้ยากยิ่ง เมื่อหันไปเห็นว่าใครคือผู้มาขัดจังหวะในวินาทีวิกฤตนี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "เซฟโซนของนายสถาปนิกปากแข็ง" นะครับ