ปากร้ายใจดี

"ถ้ายังยืนทำหน้าโง่อยู่ตรงนั้นแล้วปล่อยให้โครงสร้างฝ้าเพดานรับน้ำหนักผิดสเปกอีกสองเซนติเมตร ผมเกรงว่าโปรเจกต์นี้คงได้กลายเป็นอนุสรณ์สถานแห่งความไร้รอยต่อระหว่างสถาปนิกกับมัณฑนากรที่พังครืนลงมาฝังกลบพวกเราทั้งคู่จริงๆ นะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาแต่น่าฟังจนขนลุก ดังขึ้นแทรกกลางความโกลาหลของไซต์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง พริมโรสสะดุ้งสุดตัว มือเรียวที่กำลังถือแท็บเล็ตตรวจแปลนถึงกับชะงัก เธอนิ่งค้างไปสามวินาทีเต็มก่อนจะหันขวับกลับไปมองต้นเสียงด้วยสายตาดุดันราวกับแมวป่าที่พร้อมตะปบเหยื่อ ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทลำลองสีเทาเข้มกับเสื้อยืดสีดำสนิท—ชุดที่เธอจำได้แม่นว่าเพิ่งเห็นแวบๆ เมื่อวานตอนเกิดเหตุการณ์อุบัติเหตุหน้ากระดาษชนกัน—กำลังก้าวเข้ามาในเขตพื้นที่รับผิดชอบของเธออย่างถือวิสาสะ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงกวาดมองความเสียหายตรงหน้าด้วยความเร็วและแม่นยำยิ่งกว่าเลเซอร์ เครื่องมือวัดระดับเลเซอร์ในมือถูกยื่นส่งให้หัวหน้าทีมช่างของเธออย่างไร้พิธีรีตอง "คุณธาม!" พริมโรสกัดฟันกรอด ก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดตัวชายหนุ่มทันทีโดยไม่สนว่าฝุ่นปูนจะฟุ้งกระจายใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนมของเธอ "นี่มันเขตพื้นที่รับผิดชอบของฉัน คุณมีสิทธิ์อะไรมายุ่มย่ามกับงานอินทีเรียร์ของฉันไม่ทราบคะ... เอ้ย! ไม่ทราบครับ!" เธอเผลอหลุดปากแก้สรรพนามแทบไม่ทันเมื่อนึกขึ้นได้ว่าไม่อยากเสียฟอร์มต่อหน้าผู้ชายปากร้ายคนนี้ แต่ธามกลับเพียงแค่ปรายตามองเธอแวบหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มหยันขึ้นเล็กน้อยอย่างเหนือกว่า "สิทธิ์ในฐานะสถาปนิกหลักผู้ควบคุมภาพรวมของตึกนี้ไงครับคุณพริมโรส หรือคุณอยากให้โครงสร้างบิวต์อินที่คุณออกแบบมาบังท่อเซอร์วิสจนระบบแอร์ทั้งชั้นพังพินาศ ค่อยวิ่งมาฟ้องผมทีหลังดีล่ะ" ธามสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่วาจาร้ายกาจจนคนฟังอยากจะยกแท็บเล็ตในมือฟาดหัวหล่อๆ นั้นสักทีสองที "ฉันคำนวณไว้หมดแล้วน่า! มันไม่พลาดหรอก แค่ช่างทำผิดระยะนิดหน่อย..." "นิดหน่อย?" ธามทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของเขานั้นช่างกวนประสาทเสียจนเส้นเลือดที่ขมับของพริมโรสเต้นตุบๆ "ความผิดพลาดสองเซนติเมตรในงานระบบ อาจหมายถึงความหายนะของงานดีไซน์หรูหราที่คุณอวดผมนักหนาเมื่อวานนี้นะครับคุณมัณฑนากร... หลบไปเดี๋ยวนี้ ผมจะแก้ให้เอง ไม่งั้นงานคุณเละเป็นโจ๊กแน่" พูดจบ ธามก็ไม่รอให้เธอได้อ้าปากเถียงต่อ ร่างสูงโปร่งแต่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อภายใต้ร่มผ้าก็เบียดกายแทรกผ่านไหล่เธอไปยืนประชิดผนังปูนเปลือยทันที กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นอายฝุ่นปูนและกลิ่นบุคลิกความเนี้ยบเฉพาะตัวของเขาโชยเข้าจมูกพริมโรสจนเธอเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อระบบหายใจของเธอเสียจริง ไม่ว่าจะตอนที่ปากร้ายใส่ หรือตอนที่ทำตัวเป็นมืออาชีพแบบนี้! พริมโรสยืนมองแผ่นหลังกว้างของสถาปนิกหนุ่มที่กำลังก้มๆ เงยๆ สั่งการช่างด้วยความฉับไวและเฉียบขาด นิ้วเรียวยาวของเขาขีดเขียนสเกลลงบนกระดาษแปลนอย่างคล่องแคล่ว แววตาที่ปกติมักจะมองคนอื่นด้วยความเย่อหยิ่งและรำคาญใจ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความจริงจังและโฟกัสขั้นสุด จนเผลอทำให้คนมองอย่างเธอใจเต้นรำไปจังหวะแปลกๆ ความจริง... เขาก็ไม่ได้ใจร้ายตลอดเวลาหรอกมั้ง? เมื่อคืนหลังจากเหตุการณ์ที่เขาเกือบจะล้มทับเธอในห้องประชุม ธามก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้เธอนั่งใจเต้นโครมครามอยู่คนเดียวจนดึกดื่น แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า เช้าวันนี้พอเธอประสบปัญหาใหญ่หน้างานจนเหงื่อตกใน ชายหนุ่มปากร้ายคนนี้จะโผล่เข้ามาแก้ปัญหาให้เงียบๆ โดยไม่ต้องเอ่ยปากขอร้อง แถมยังไม่มีการทวงบุญคุณล่วงหน้า... นอกจากคำพูดเหน็บแนมตามนิสัยเดิมของเขา "ยืนเหม่ออะไรอยู่ครับ" เสียงทุ้มดึงพริมโรสออกจากภวังค์ ธามหันกลับมามองเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ใบหน้าหล่อเหลานั้นอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบเมื่อเขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ดวงตาคมกริบมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ชอบมองหน้าผมเหรอ หรือว่าเพิ่งรู้ว่าผมหล่อจนละสายตาไม่ได้?" "หลงตัวเองที่สุด!" พริมโรสรีบถอยหลังกูดหนึ่งก้าว ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอเชิดหน้าขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "ฉันแค่กำลังคิดอยู่ต่างหาก ว่าคุณแอบตามมาสอดแนมงานฉันหรือเปล่า... ขอบใจก็แล้วกันสำหรับเรื่องเมื่อครู่ แต่บอกไว้ก่อนนะว่าฉันไม่ได้ขอให้คุณช่วย!" ธามเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนมุมปากอีกครั้ง เขาก้าวเข้าประชิดเธออีกก้าวอย่างจงใจ บีบพื้นที่ยืนของหญิงสาวให้แคบลงจนแผ่นหลังเธอชนเข้ากับเสาปูนเย็นเฉียบ "ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะครับ..." ธามกระซิบเสียงต่ำ ใบหน้าโน้มเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม "แต่ถ้าวันหลังไม่มีผมคอยตามเช็ดตามล้างความซุ่มซ่ามให้... คุณคงน้ำตาตกในคาไซต์งานแน่ๆ" "นี่คุณ!" พริมโรสเงยหน้าขึ้นหวังจะเถียงกลับให้คอแตก แต่คำพูดทั้งหมดก็ต้องกลืนหายลงไปในลำคอ เมื่อดวงตาคู่คมของสถาปนิกหนุ่มจ้องมองเธอด้วยประกายความอบอุ่นบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะรับมือ ไอร้อนจากร่างของเขาล้อมรอบตัวเธอไว้หมด จนพื้นที่รอบข้างราวกับถูกย่อส่วนให้เหลือแค่เคนสองคน บรรยากาศกำลังระอุและเปี่ยมไปด้วยเคมีอันตรายที่ชวนให้ใจสั่นไหว หัวใจของพริมโรสเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอหลบตาเขาไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว ราวกับถูกสะกดไว้ด้วยมนต์สะกดของรอยยิ้มมุมปากและแววตาคลั่งรักที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึมนั้น ทว่า— "คุณธามครับ! แย่แล้วครับ!" เสียงตะโกนโวกเวกของวิศวกรคุมงานหนุ่มดังลั่นมาจากทางบันไดหนีไฟ พร้อมกับร่างที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาขัดจังหวะวิกฤตความใกล้ชิดนั้นเข้าอย่างจัง ธามผละตัวถอยหลังออกห่างจากพริมโรสด้านข้างทันทีด้วยใบหน้าหงุดหงิดสุดขีด ส่วนพริมโรสหอบหายใจโกกอากาศเข้าปอดอย่างแรง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายปนโล่งอก "มีอะไรวะ... มีอะไรครับ?" วิศวกรหนุ่มเบรกเอี๊ยดเมื่อเห็นสายตาดุร้ายระดับรอดูป่าช้าของสถาปนิกหนุ่มที่ส่งมาฆ่าเขาทางอ้อม ธามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่ถูกขัดจังหวะช่วงเวลาสำคัญ เขากระชับสูทของตัวเองให้เรียบร้อยก่อนจะหันไปมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือวิศวกรด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "มีปัญหาอะไร รีบพูดมา" วิศวกรกลืนน้ำลายเอื้อม ชูแท็บเล็ตให้ทั้งสองคนดูด้วยมือที่สั่นเทา "คะ... คุณพ่อของคุณธามครับ! อยู่ๆ ท่านก็โผล่มาที่ชั้นล่างอย่างไร้การนัดหมาย ตอนนี้กำลังเดินตรวจงานขึ้นมาถึงชั้นนี้แล้วครับ!" สิ้นเสียงนั้น ร่างสูงของธามก็ชะงักกึก ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งสงบพลันซีดเผือดลงเล็กน้อยอย่างหาได้ยากยิ่ง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนเคร่งเครียด พริมโรสที่ยืนมองอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นปฏิกิริยาผิดปกติของชายหนุ่มทันที เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากถามอะไร เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงพูดคุยของผู้ติดตามจำนวนมากก็ดังสะท้อนก้องมาจากโถงทางเดินด้านนอกใกล้เข้ามาทุกที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ฟีนิกซ์สีทอง" มาโดยตลอดครับ!