ความหึงที่ไร้คำอธิบาย

"ถ้าจะยืนยันว่าโปรเจกต์นี้ต้องใช้โทนสีดิบแบบอินดัสเทรียลตามที่คุณคิด... ผมเกรงว่าเราคงต้องทบทวนเรื่องการร่วมงานกันใหม่แล้วล่ะครับ คุณพริมโรส" เสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความหงุดหงิดอย่างชัดเจนดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทสถาปัตยกรรม ธามไม่ได้มองหน้าคู่สนทนา สายตาดุดั่งพญาอินทรีของสถาปนิกหนุ่มอัจฉริยะกำลังจดจ่ออยู่กับแปลนงานบนโต๊ะกระดาษไข แต่สันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูนฟ้องชัดว่า เขากำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่พุ่งพล่านอยู่ใต้ความนิ่งขรึม พริมโรสวางปากกาในมือลงบนโต๊ะด้วยจังหวะที่หนักแน่นพอสมควร เธอยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ส่งยิ้มเย็นเยียบที่ไปไม่ถึงดวงตาให้ผู้ชายปากจัดตรงหน้า มัณฑนากรสาวไม่เคยคิดจะยอมก้มหัวให้อำนาจมืดหรืออีโก้ของใครหน้าไหนอยู่แล้ว ยิ่งเป็นธาม... คนที่ชอบทำตัวเหนือกว่าเธอทุกก้าว ยิ่งทำให้เธออยากเอาชนะ "แปลกนะครับคุณธาม" พริมโรสเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนทุกลำดับคำ "ตอนที่ประชุมลับสองต่อสองเมื่อวาน คุณยังบอกว่าไอเดียนี้มีความเป็นไปได้สูงอยู่เลย หรือว่า... สมองส่วนความจำของคุณมันเสื่อมเร็วกว่าอายุจริงไปซะแล้ว?" กึก! เสียงปากกาในมือธามเกือบหักคามือ เขาดันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเก้าอี้ล้อเลื่อนไถร่นไปด้านหลังเสียงดังลั่น ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งตรงข้ามที่เธอยืนอยู่ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว ไอความร้อนจากร่างกายและกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นกาแฟคั่วเข้มพุ่งเข้าปะทะนาสิกของพริมโรสทันที แต่มันไม่ใช่กลิ่นอายของความเป็นมืออาชีพ... มันคือกลิ่นอายของ 'ความหึงหวง' ที่เจ้าตัวไม่มีวันยอมรับออกมาต่างหาก! เหตุผลที่ธามหัวเสียจนแทบจะพลิกแผ่นดิน ไม่ใช่เพราะเรื่องโทนสีอินดัสเทรียลอะไรนั่นหรอก แต่เป็นเพราะไอ้หนุ่มสถาปนิกฟรีแลนซ์รุ่นน้องจากัวร์ ที่เดินเข้ามาส่งยิ้มหวานหยดพร้อมกาแฟแก้วโปรดให้พริมโรสก่อนเริ่มประชุมต่างหาก แถมยัยตัวแสบยังดันรับแถมส่งยิ้มหวานพิมพ์นิยมกลับไปให้มันอีก นั่นแหละคือชนวนระเบิดเวลาชั้นดี "ผมไม่ได้ความจำเสื่อม!" ธามก้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าคมคายโน้มเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มนวล "แต่ผมกำลังใช้สมองส่วนที่เหลือคิดว่า... ทำไมคุณถึงต้องไปทำหน้าตาตื่นเต้นดี๊ด๊าใส่ไอ้เด็กหน้าอ่อนนั่นด้วย ตอนมันเอากาแฟมาให้?" พริมโรสชะงักไปนิด หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยจังหวะที่ไม่คุ้นเคย แต่ริมฝีปากบางเฉียบยังคงสวนกลับทันควันอย่างไม่ยอมแพ้ "อ๋อ... เรื่องนี้นี่เอง" เธอยกยมุมปากอย่างรู้ทัน นัยน์ตากลมโตฉายแววท้าทาย "นึกว่าเรื่องงานซะอีก ที่แท้... สถาปนิกผู้ทรงเกียรติอย่างคุณธาม ก็มีมุมเด็กๆ คอยนั่งจับผิดเรื่องส่วนตัวของคนอื่นด้วยเหรอคะ... เอ๊ย! ด้วยเหรอครับ" พริมโรสเกือบหลุดคำลงท้ายแบบเดิมออกไปเพราะความเคยชิน แต่เธอรีบเปลี่ยนคำทันควันเมื่อเห็นดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายหรี่แคบลงด้วยความจับผิด ธามขบกรามแน่นยิ่งกว่าเดิม ดวงตาคู่นคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมัณฑนากรสาวราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง เขาเกลียดตัวเองที่แสดงอาการงี่เง่าแบบนี้ออกไป แต่ภาพที่พริมโรสหัวเราะต่อกระซิบกับไอ้เด็กนั่นมันติดตาจนสลัดไม่ออก มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเล็กมาคาดคั้นให้รู้เรื่อง ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะสัมผัสโดนผิวเนื้อของเธอ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ก๊อกๆๆ! "คุณธามครับ เอกสารด่วนจาก... อ้าว ผมขัดจังหวะอะไรรึเปล่าครับเนี่ย?" เสียงของเลขาหนุ่มหน้าห้องดังขึ้นพร้อมกับผลักประตูเปิดเข้ามา โดยมีร่างสูงโปรดของใครอีกคนก้าวตามเข้ามาสมทบด้านหลังอย่างถือวิสาสะ พริมโรสอาศัยจังหวะชุลมุนนี้ผละถอยหลังออกมาจากรัศมีอันตรายของธาม เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ขณะที่ธามต้องจำใจผละตัวยืนตรงด้วยใบหน้าบึ้งตึงสุดขีด ความหงุดหงิดพุ่งทะยานถึงขีดสุดเมื่อพบว่าแขกผู้มาเยือนในยามวิกฤตนี้คือใคร ชายหนุ่มในสูทเนี๊ยบกริบ รอยยิ้มพราวเสน่ห์ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาที่พริมโรสจำได้แม่นในฐานะ 'อดีตคู่หมั้น' ที่บินตรงกลับมาจากต่างประเทศเพื่อทวงคืนทุกอย่าง "สวัสดีครับคุณธาม... แล้วก็, สวัสดีครับพริม ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ คิดถึงผมล่ะสิ" ธามหันขวับไปมองหน้าผู้มาใหม่ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสูงจนเลขาหนุ่มต้องถอยกรูดออกไปนอกห้องทันที สันกรามของสถาปนิกหนุ่มขยับกรามบดเข้าหากันจนนูนเด่น มือหนากำหมัดแน่นข้างลำตัวด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจนิยามได้ระหว่างความหึงหวงกับความโกรธเกรี้ยวที่กำลังตีรันพันตูอยู่ในอก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับความซึนของพระเอกเรานะครับ!