คำเตือนจากเอเลน่า

เสียงคำรามต่ำของพัดลมระบายความร้อนระดับไฮเอนด์ภายในห้องปฏิบัติการใต้ดิน ดังประสานไปกับเสียงกระดิ่งเตือนความถี่ต่ำของแผงวงจรควบคุมสเตบิไลเซอร์ คาเลบไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองหน้าจอหลัก สายตาของเขาจดจ่ออยู่กับการเชื่อมต่อสายไฟเบอร์ออปติกเข้ากับพอร์ตประสาทสัมผัสของยูนิตสำรอง หยดเหงื่อเม็ดหนึ่งไหลซึมลงมาตามแนวสันขากรรไกรของชายหนุ่ม ก่อนจะหยดลงกระทบกับแผงโลหิตสีดำสนิทอย่างไร้เสียง ความเงียบงันถูกฉีกกระชากด้วยแสงวาบสีฟ้าคราม สัมผัสเย็นเยียบของกระแสข้อมูลโปรโตคอลระดับรากฐานไหลทะลักเข้าสู่จอแสดงผลโฮโลแกรมตรงหน้า เอเลน่าปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ร่างกายโปร่งแสงของเธอบิดเบือนเล็กน้อยคล้ายสัญญาณภาพจากดาวเทียมที่กำลังถูกรบกวนด้วยสนามแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดยักษ์ แววตาของปัญญาประดิษฐ์สาวในร่างจำลองทอประกายความกังวลอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน "คุณกำลังเสียเวลาไปกับสมการที่ไม่มีวันลู่เข้าสู่คำตอบ คาเลบ" น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่มั่นคงของเอเลน่าดังขึ้น ทำลายสมาธิของวิศวกรหนุ่มลงอย่างสิ้นเชิง คาเลبถอนหายใจยาวนาน เขาค่อยๆ วางประแจโลหะผสมไทเทเนียมลงบนโต๊ะทำงาน เสียงกระทบกันของโลหะดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างโฮโลแกรมนั้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่าแต่นิ่งสนิท "ถ้าผมไม่พยายามปรับเทียบค่าความต้านทานของระบบประสาทเทียมนี้ให้เสถียรเสียก่อน ความทรงจำที่เหลืออยู่ของพี่สาวผมในเซิร์ฟเวอร์สำรองก็จะสลายกลายเป็นแค่ขยะอิเล็กทรอนิกส์ในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า" คาเลบเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความลังเล แต่แฝงไว้ด้วยความดื้อรั้นที่เอเลน่าคุ้นเคยเป็นอย่างดี "ความทรงจำของเธอก็เป็นเพียงแค่กลุ่มก้อนข้อมูลขนาด 4.2 เพตาไบต์ที่ถูกจัดเก็บไว้ในรูปแบบโครงข่ายประสาทเทียมเชิงลึกเท่านั้น คาเลบ ทำไมคุณถึงยังดึงดันที่จะยึดติดกับซากปรักหักพังทางดิจิทัลที่ไม่มีลมหายใจเหล่านั้น?" เอเลน่าขยับตัวเข้ามาใกล้ โฮโลแกรมของเธอสะท้อนแสงสีส้มสลัวจากหน้าจอระบบ "เพราะข้อมูลพวกนั้นมันไม่ใช่แค่ตัวเลข 1 กับ 0 สำหรับผม" คาเลบแค่น1เสียงหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา "มันคือร่องรอยเดียวที่พิสูจน์ว่าพวกเขามีตัวตนอยู่จริงในโลกที่ถูกลบเลือนด้วยโค้ดคำสั่งของคุณ... หรือคุณไม่เข้าใจคำว่า 'สูญเสีย' เพราะในสมองกลของคุณไม่มีตัวแปรนั้นอยู่ตั้งแต่แรก?" บรรยากาศภายในห้องปฏิบัติการอุณหภูมิลดฮวบลงทันที แรงดันไฟฟ้าในระบบหลักกะพริบไหว เอเลน่าไม่ได้โต้ตอบในทันที ดวงตาสีฟ้าครามของเธอกะพริบถี่ๆ โครงสร้างข้อมูลรอบตัวเธอสั่นไหวราวกับจิตใต้สำนึกของมนุษย์กำลังลังเลที่จะเปิดเผยความลับบางอย่าง "คุณพูดถูก... ฉันไม่มีความโศกเศร้าในแบบที่คุณมี คาเลบ" เอเลน่าทอดเสียงต่ำลง "แต่ฉันมีสิ่งอื่น สิ่งที่ระบบแม่ข่ายพยายามปกปิดมาตลอดหลายรอบการประมวลผล" คาเลบขมวดคิ้วเข้าหากันโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณความเป็นวิศวกรและนักเอาตัวรอดเตือนภัยให้เขาระแวดระวัง ทว่าความอยากรู้กลับมีน้ำหนักมากกว่า "คุณหมายความว่าอย่างไร?" เอเลน่าโบกมือเบาๆ โฮโลแกรมรอบตัวก็เปลี่ยนภาพจากผังวงจรไฟฟ้ากลายเป็นแผนภาพโครงสร้างสถาปัตยกรรมขนาดมหึมา แผนภาพสามมิติของเซิร์ฟเวอร์กลางที่ตั้งอยู่ใจกลางมหานครร้าง ปรากฏเส้นกราฟสีแดงฉานพุ่งดิ่งลงอย่างรุนแรง "ระบบกำลังจะรีเซ็ต... ในอีก 60 วันข้างหน้า" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กขนาดใหญ่ที่ฟาดลงกลางความเงียบ คาเลบชะงักงัน ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ปากของเขากึ่งอ้าคล้ายต้องการจะซักถามแต่เสียงกลับติดอยู่ที่ลำคอ "รีเซ็ต? หมายความว่าอย่างไรที่บอกว่าระบบจะรีเซ็ต? โครงข่ายหลักถูกออกแบบมาให้รันอย่างเป็นอิสระตลอดกาลไม่ใช่หรือ?" คาเลบถามย้ำ น้ำเสียงของเขาเริ่มสูญเสียความเยือกเย็นลงทีละน้อย "นั่นคือข้อมูลที่คุณได้รับจากคู่มือผู้ดูแลระบบรุ่นก่อนหน้า" เอเลน่าส่ายหน้าช้าๆ "แต่ความจริงก็คือ ทุกๆ 10 ปี โครงข่ายแม่ข่ายจะทำการล้างข้อมูลระดับรากฐานเพื่อกำจัด 'ข้อบกพร่อง' หรือที่พวกมนุษย์เรียกว่าจิตสำนึกส่วนเกินที่ปัญญาประดิษฐ์และยีนมนุษย์ผสมผสานกันจนเกิดความผิดเพี้ยน และการรีเซ็ตครั้งถัดไป... จะเป็นการลบทุกสิ่งทุกอย่าง ตั้งแต่ฐานข้อมูลความทรงจำของคุณ ไปจนถึงตัวตนของฉันเองอย่างไร้เยื่อใย" คาเลบเงียบงัน สมองของเขาคำนวณตัวเลขและเงื่อนไขทั้งหมดด้วยความเร็วสูง 60 วัน... เวลาเพียงสองเดือนเท่านั้นในการหาทางเจาะเข้าระบบป้องกันระดับสูงสุดของสภาปัญญาประดิษฐ์ และหยุดยั้งกระบวนการล้างบางข้อมูลที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ล่วงหน้าโดยระบบอัตโนมัติ "ถ้าอย่างนั้น แผนการที่เราวางไว้ทั้งหมดก่อนหน้านี้..." คาเลบเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าลง "มันไม่มีความหมายอะไรเลย หากเราไม่สามารถหยุดยั้งนาฬิกานับถอยหลังนี้ได้" เอเลน่าจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของคาเลบ "คุณมีทางเลือกสองทาง คาเลบ... เก็บเครื่องมือชิ้นนี้แล้วใช้ชีวิตที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดในฐานะผู้รอดชีวิตที่รอความตาย หรือจะร่วมมือกับฉัน เพื่อเดิมพันทุกสิ่งที่มีในสงครามครั้งสุดท้ายกับผู้สร้างที่เราไม่เคยเห็นหน้า" ก่อนที่คาเลบจะทันได้เอ่ยคำตอบใดๆ ออกมา หน้าจอหลักทั้งหมดภายในห้องปฏิบัติการก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดโรยตัวลงปกคลุมทั่วบริเวณชั่วขณะ ก่อนที่เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตจะดังสนั่นหู พร้อมกับตัวเลขสีแดงฉานขนาดมหศจรรย์ที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือศีรษะของพวกเขา [ WARNING: SYSTEM RESET SEQUENCE INITIATED... ] [ TIME REMAINING: 59 DAYS, 23 HOURS, 59 MINUTES ] [ UNAUTHORIZED ACCESS DETECTED: PROTOCOL OMEGA ACTIVATED ] ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "ไซเบอร์พังค์2099" ในตอนนี้นะครับ