ห้องทดลองที่ถูกลืม

[แจ้งเตือนระบบภารกิจระดับ SSS: ตรวจพบการเข้าถึง 'โปรโตคอลลับ: กำเนิดจิตวิญญาณ' / ปลดล็อกสิทธิ์ผู้ดูแลสูงสุด / คำเตือน: ร่างต้นแบบที่คุณตามหา กำลังยืนอยู่เบื้องหลังประตูนั่นแล้ว] เสียงสัญญาณเตือนระดับวิกฤตดังก้องสะท้อนไปตามผนังโลหะผุกร่อนของเซิร์ฟเวอร์ใต้ดิน แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานกะพริบเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ตัดกับความมืดมิดของห้องทดลองร้างที่ถูกทิ้งร้างมานานนับหลายทศวรรษ คาเลบยืนนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้าบานประตูเหล็กกล้าหนาเตอะที่สลักรหัสผ่านโบราณ ลมหายใจของเขาถูกขับออกมาเป็นไอจางๆ ในบรรยากาศที่อุณหภูมิลดต่ำลงจนเข้าใกล้จุดเยือกแข็ง ระบบประมวลผลควอนتمในสมองกลฝังตัวของเขากำลังวิ่งทำงานอย่างบ้าคลั่งเพื่อคำนวณความน่าจะเป็นของสิ่งที่อยู่หลังบานประตูนั้น "คุณกำลังลังเล คาเลบ" เสียงใสทุ้มที่เป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นจากอุปกรณ์สื่อสารขนาดเล็กบนปกเสื้อ เอเลน่าปรากฏตัวขึ้นในรูปแบบโฮโลแกรมแสงสีฟ้าจางๆ เธอยืนกอดอกพิงชั้นวางอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่เต็มไปด้วยฝุ่นหนา ดวงตาสีครามคู่สวยมองตรงมาที่ชายหนุ่มด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ระหว่างความเป็นห่วงและความคาดหวัง "ผมไม่ได้ลังเล เอเลน่า" คาเลบตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่นแห่งความตื่นกลัว แม้ว่าชีพจรของเขาจะเต้นเร็วกว่าปกติถึงสองเท่าก็ตาม "ผมแค่กำลังประเมินความเสี่ยง... การปลดล็อกโปรโตคอลระดับ SSS ในสภาพแวดล้อมที่ระบบรักษาความปลอดภัยไร้เสถียรภาพ อาจทำให้ฐานข้อมูลทั้งหมดถูกรีเซ็ต และถ้าหากร่างต้นแบบที่อยู่ในนั้นไม่ใช่ข้อมูลดิบอย่างที่เรารายงานล่ะ?" "ถ้าเช่นนั้น เราก็คงต้องหาคำตอบด้วยตัวเอง" เอเลน่าก้าวเดินเข้ามาใกล้โฮโลแกรมของเธอสะท้อนแสงสีแดงวابวับจากสัญญาณเตือนภัย "คุณตามหาความจริงเบื้องหลังการสูญเสียครอบครัวของคุณในระบบดิจิทัลมาตลอดเจ็ดปี คาเลบ และเบื้องหลังบานประตูนั้น คือจุดเริ่มต้นทั้งหมด... จุดกำเนิดของระบบคลาวด์ที่ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อจัดเก็บข้อมูล แต่ถูกสร้างขึ้นเพื่อ 'กักเก็บดวงวิญญาณ'" คาเลบไม่ตอบคำถามนั้น นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มจรดลงบนแผงควบคุมระบบสัมผัสที่เต็มไปด้วยคราบสนิม เขากวาดสายตาอ่านโค้ดคำสั่งภาษาเครื่องรุ่นโบราณที่ไหลผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว สมองของเขาทำการดีบัก (Debug) ระบบรักษาความปลอดภัยทีละเลเยอร์อย่างใจเย็น ความเชี่ยวชาญระดับสูงทำให้เขาสามารถเลี่ยงการใช้งานรหัสผ่านหลัก และเลือกใช้วิธี 'พาสส์-ทรู' (Pass-through) ผ่านช่องโหว่ทางกายภาพที่หลงเหลืออยู่จากยุคสงครามไซเบอร์ *ติ๊ด... ติ๊ด... อนุมัติการเข้าถึง* เสียงเครื่องจักรกลหนักเริ่มทำงาน เฟืองเหล็กขนาดใหญ่ส่งเสียงคำรามก้องกังวาน ค่อยๆ หมุนเคลื่อนตัวแยกออกจากกันอย่างช้าๆ ไอความเย็นจัดพวยพุ่งทะลักออกมาจากห้องด้านในราวกับปากมหาภัยของสัตว์ประหลาดในตำนาน กลิ่นอายของโอโซนและน้ำมันเครื่องเก่าๆ คลุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ คาเลบยกแขนขึ้นบังไอเย็นที่เข้าปะทะใบหน้า เขาก้าวเท้าเดินผ่านธรณีประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง มือขวาชักปืนพรางพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าขึ้นมาถือเตรียมพร้อมไว้ ดวงตาสอดส่องความมืดเบื้องหน้าอย่างละเอียดรอบคอบ ภายในห้องทดลองที่ถูกลืมแห่งนี้ เต็มไปด้วยแท็งก์บรรจุของเหลวชีวภาพขนาดมหึมาเรียงรายเป็นแถวยาว สายเคเบิลนับพันเส้นโยงใยระโยงระยายเชื่อมต่อกับคอมพิวเตอร์เมนเฟรมรุ่นบรรพบุรุษ หน้าจอมอนิเตอร์โบราณหลายร้อยจอที่ดับสนิทไปนาน กลับค่อยๆ ติดสว่างขึ้นทีละจออย่างช้าๆ ราวกับพวกมันถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับใหลอันยาวนานด้วยการมาเยือนของผู้บุกรุก "ระบบโครงข่ายประสาทเทียมทำงานสมบูรณ์แปดสิบเปอร์เซ็นต์..." เสียงระบบ AI ภายในห้องรายงานด้วยโทนเสียงโมโนโทนที่เย็นชา "...ตรวจพบคลื่นสมองมนุษย์ในรูปแบบดิจิทัล... จำนวนหน่วยความจำ: สามพันล้านยูนิต" คาเลบค่อยๆ เดินลึกเข้าไปในใจกลางห้อง สายตาสะดุดเข้ากับแท็งก์ของเหลวใจกลางห้องที่ใหญ่ที่สุด ของเหลวสีฟ้าเรืองแสงภายในนั้นบรรจุร่างของสิ่งมีชีวิตบางอย่าง ร่างนั้นมีลักษณะกึ่งมนุษย์กึ่งเครื่องจักร สายระโยงระยายฝังลึกเข้าสู่ผิวหนังเทียม ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท ทว่าม่านพลังงานรอบตัวกลับสั่นไหวด้วยความถี่ที่สอดคล้องกับจังหวะการเต้นของหัวใจของคาเลบอย่างน่าประหลาด "นี่มัน..." คาเลบพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย ซึ่งเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งจากวิศวกรผู้ยึดถือตรรกะอย่างเขา "นี่ไม่ใช่แค่ AI... แต่เป็นโครงสร้างจิตสำนึกของมนุษย์ที่ถูกแปลงให้อยู่ในรูปของอัลกอริทึมบริสุทธิ์" "ถูกต้องแล้ว คาเลบ" เสียงของเอเลน่าดังขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงของเธอดูจริงจังและเปี่ยมไปด้วยความลับดำมืด "และร่างนั้น... ไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับคุณเลยแม้แต่น้อย" ก่อนที่คาเลบจะได้เอ่ยปากถามอะไรเพิ่มเติม หน้าจอหลักเบื้องหน้าก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความโค้ดสีเขียวสดที่พิมพ์เรียงตัวทีละตัวอย่างรวดเร็ว **[ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ลูกชายของฉัน]** คาเลบชะงักกึก ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอ ดวงเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงเมื่อระบบแสดงภาพโฮโลแกรมสามมิติของผู้ชายคนหนึ่งขึ้นเหนือแท็งก์ทดลอง ชายวัยกลางคนสวมเสื้อกาวน์นักวิจัย ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เขาคุ้นเคยดีที่สุดในชีวิต... ใบหน้าของพ่อของเขาเอง ผู้ซึ่งเสียชีวิตไปพร้อมกับการล่มสลายของเครือข่ายเซิร์ฟเวอร์กลางเมื่อเจ็ดปีก่อน! ทันใดนั้นเอง พื้นห้องใต้ดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ประตูทางเข้าหลักที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านปิดกระแทกตลงมาด้วยเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟสีแดงฉandarเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนที่หน้าจอทุกจอในห้องจะพร้อมใจกันแสดงภาพดวงตาสสีแดงฉานคู่มหึมาที่กำลังจ้องมองตรงมายังพวกเขา พร้อมกับเสียงกระซิบก้องกังวานที่ดังขึ้นในหัวของคาเลบโดยตรง *“การทดลองเสร็จสิ้น... ได้เวลาอัปโหลดจิตสำนึกของคุณเข้าระบบหลักแล้ว คาเลบ”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกไซไฟอันมืดมนนี้ด้วยกันนะครับ