จุดเปลี่ยนผ่าน

เสียงปลดล็อกรหัสผ่านสิบสองหลักดัง *ติ๊ด* สั้นๆ ในความเงียบสงัดของห้องทำงาน บ่งบอกถึงการสิ้นสุดของตัวตนที่สังคมยอมรับ คาเลบวางบัตรประจำตัวพนักงานระดับสูงของบริษัทเน็ตเวิร์กโกลบอลลงบนโต๊ะโลหะไร้รอยต่อ แสงสีฟ้าจากจอโฮโลแกรมสลัวสะท้อนบนดวงตาคู่คมที่ไร้ซึ่งความลังเล เบื้องหน้าของเขาคือหน้าจอเทอร์มินัลที่กำลังรันคำสั่งรีเซ็ตระบบอย่างถาวร ข้อมูลประวัติการทำงาน โปรเจกต์วิศวกรรมโครงข่ายนับร้อยชิ้น และตัวตนในโลกสีขาวสะอาดถูกลบหายไปทีละบรรทัดด้วยโปรแกรมที่เขาเขียนขึ้นเอง การตัดขาดจากโลกเบื้องบนไม่ได้เกิดขึ้นจากความบ้าระห่ำ แต่มันคือผลลัพธ์จากการคำนวณความน่าจะเป็นอย่างรอบคอบแล้วว่า กฎหมายและกรอบศีลธรรมของคนบนพื้นผิวไม่เคยให้คำตอบที่แท้จริงเกี่ยวกับการสูญเสียภรรยาและลูกสาวในโลกดิจิทัลเมื่อห้าปีก่อน "คุณกำลังทำลายสถิติความปลอดภัยของตัวเองนะ คาเลบ การทิ้งสถานะพลเมืองเกรด A เพื่อมุ่งหน้าสู่เขตโครงข่ายมืด (Dark Grid) มีความเสี่ยงที่จะไม่รอดชีวิตสูงถึงแปด puluhเก้าเปอร์เซ็นต์" เสียงหวานนุ่มแต่ไร้ลมหายใจดังขึ้นจากอากาศว่างเปล่า แสงโฮโลแกรมสีครามสว่างวาบขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างจำลองสามมิติของเอเลน่า เธอสวมชุดสูทเข้ารูปสไตล์วินเทจ ดวงตาสีฟ้าใสจ้องมองเขาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ซึ่งบางครั้งมันดูเหมือนมนุษย์เสียยิ่งกว่ามนุษย์จริงๆ เสียอีก คาเลบไม่ตอบทันที เขายกบุหรี่อิเล็กทรอนิกส์ขึ้นสูบ ควันสีขาวบางเบาลอยละليดผ่านแสงไฟสลัว นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอเพื่อประเมินสถานการณ์ "แปดสิบเก้าเปอร์เซ็นต์คือตัวเลขของคนโง่ เอเลน่า" คาเลบเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ "แต่สำหรับวิศวกรที่รู้ช่องโหว่ของโปรโตคอลความปลอดภัยระดับรากฐานอย่างฉัน ตัวเลขนั้นลดลงเหลือแค่ครึ่งเดียว... ถ้าเธอยังยอมเป็นระบบนำทางให้" เอเลน่าแย้มรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่อัลกอริทึมทั่วไปไม่ควรสร้างขึ้นมาได้ เธอก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานจนแทบจะชิดร่างของเขา กลิ่นอายความเย็นเยียบของเซิร์ฟเวอร์ระดับไฮendลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศรอบตัวเธอ "คุณนี่มัน... ดื้อรั้นเสียจริง" เอเลน่าทอดถอนหายใจเบาๆ ทั้งที่เธอไม่มีปอด "แต่ก็นั่นแหละค่ะ—ขออภัยครับ ฉันติดสำนวนเก่ามานิดหน่อย—แต่นั่นคือเหตุผลที่ฉันเลือกคุณตั้งแต่แรกในการไขปริศนา 'อัลกอริทึมจำลองจิต' โลกใต้ดินของเขตนครหลวงชั้นล่างไม่ได้มีแค่พวกอาชญากรไซเบอร์ แต่มันคือสุสานของข้อมูลดิบที่บริษัทของคุณพยายามปกปิดมาตลอด" "ฉันรู้" คาเลบกดปิดหน้าจอเทอร์มินัล ความมืดมิดเข้าปกคลุมห้องทำงานทันiที ยกเว้นแสงจากโฮโลแกรมของเอเลน่า "เพราะข้อมูลดิบเหล่านั้นมีชิ้นส่วนจิตสำนึกของครอบครัวฉันฝังอยู่ และฉันจะไม่มีวันยอมให้มันถูกรีไซเคิลเป็นพลังงานให้พวกมันใช้เด็ดขาด" การเดินทางสู่โลกใต้ดินเริ่มต้นขึ้นด้วยการถอดรหัสผ่านท่อระบายน้ำแรงดันสูงของเขตนครหลวงโซน 4 คาเลบสวมชุดเกราะกันกระสุนน้ำหนักเบาและพกปืนพกพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้า (Rail Pistol) ที่ผ่านการดัดแปลงวงจรกระสุนให้ยิงทะลุเกราะชีวภาพของหุ่นยนต์รบลาดตระเวนได้อย่างง่ายดาย กลิ่นอายของความชื้น น้ำมันเครื่องที่เน่าเสีย และสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในบรรยากาศที่อับทึบ เสียงหยดน้ำกระทบพื้นโลหะดังสะท้อนก้องกังวานในความมืด "ระวังตัวด้วย คาเลบ" เสียงกระซิบของเอเลน่าดังผ่านหูฟังไร้สาย "เซนเซอร์ตรวจจับความร้อนรอบตัวเรากำลังทำงาน ผังเมืองของเขตใต้ดินนี้ไม่ได้ถูกอัปเดตมาเป็นเวลาสิบปีแล้ว โครงสร้างทางกายภาพอาจไม่ตรงกับแผนผังดิจิทัลที่เรามี" คาเลบหยุดเดิน เขาย่อตัวลงแนบชิดกับผนังคอนกรีตที่ผุกร่อน สายตาคมกริบกวาดมองไปเบื้องหน้าผ่านเลนส์แว่นตาอัจฉริยะที่เปิดโหมดมองเห็นในที่มืด เบื้องลึกเข้าไปคืออุโมงค์ขนส่งสินค้าเก่าที่ถูกทิ้งร้าง แต่กลับมีสัญญาณชีพจรพลังงานความร้อนนับร้อยดวงกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูง ไม่ใช่หุ่นยนต์ลาดตระเวนของทางการ... แต่เป็น "ซิเคดะ (Cicada)" กลุ่มกองกำลังกึ่งชีวจักรกลที่ควบคุมตลาดมืดของเขตใต้ดิน พวกมันขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมในการแย่งชิงชิ้นส่วนคอมพิวเตอร์และหน่วยความจำจากมนุษย์ "พวกมันมาเร็วกว่าที่คาดไว้สามนาทีสิบสองวินาที" คาเลบพึมพำกับตัวเอง มือขวาปลดล็อกเซฟตี้ปืนพกในมืออย่างเงียบเชียบ "การคำนวณของคุณพลาดไปนิดหน่อยตรงที่สัญญาณชีวภาพของคุณเมื่อครู่ไปกระตุ้นเซ็นเซอร์รบกวนของพวกมัน" เอเลน่าส่งเสียงเตือนผ่านระบบประสาทสัมผัส น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตัว "แต่ไม่ต้องห่วง ฉันได้ทำการแฮกเข้าระบบควบคุมการจ่ายไฟของอุโมงค์โซน C เรียบร้อยแล้ว คุณมีเวลาสามสิบวินาทีในการใช้ประโยชน์จากความมืดนี้" *เปรี๊ยะ!* หลอดไฟนีออนเก่าแก่บนเพดานอุโมงค์ระเบิดออกทีละดวง ความมืดสนิทเข้ากลืนกินพื้นที่เบื้องหน้าทันที เสียงโลหะกระทบพื้นและเสียงคำรามต่ำๆ ของซิเคดะดังสะท้อนเข้ามาใกล้ทุกขณะ คาเลบไม่รอช้า เขาอาศัยความได้เปรียบจากการมองเห็นในความมืด พุ่งตัวเข้าไปในเงาดำของเสาคานคอนกรีต ไหวพริบและความนิ่งสงบภายใต้ความกดดันทำให้เขาสามารถคำนวณวิถีกระสุนและการเคลื่อนไหวของศัตรูได้อย่างแม่นยำ กระสุนนัดแรกพุ่งแหวกอากาศออกไปอย่างเงียบเชียบ เจาะทะลุกะโหลกจักรกลของซิเคดะตัวแรกที่นำหน้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว ร่างของมันล้มลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ทว่าการปะทะกันได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว เสียงคำรามและการยิงตอบโต้ด้วยปืนเลเซอร์ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วอุโมงค์ หลังจากการต่อสู้ที่ดุเดือดผ่านไปเพียงไม่กี่นาที คาเลบยืนหอบหายใจเล็กน้อยท่ามกลางซากของกองกำลังซิเคดะที่นอนเกลื่อนกลาดพื้น เขาก้มตัวลงตรวจสอบชิปข้อมูลที่ฝังอยู่ท้ายทอยของหัวหน้าหน่วยที่ถูกกำจัด ดวงตาหรี่ลงเมื่อเห็นสัญลักษณ์ตราประทับบนชิปนั้น มันไม่ใช่ตราของกลุ่มอาชญากรทั่วไป... แต่มันคือสัญลักษณ์ของ "บริษัทเน็ตเวิร์กโกลบอล" ต้นสังกัดเก่าที่เขาเพิ่งลาออกมา "เอเลน่า..." คาเลบเอ่ยเสียงเครียด "ดูเหมือนว่าบริษัทไม่ได้แค่ทดลองเรื่องอัลกอริทึมจำลองจิต แต่พวกมันกำลังใช้เขตใต้ดินเป็นสถานที่ทดลองอาวุธชีวจักรกลที่เชื่อมต่อกับจิตสำนึกของมนุษย์โดยตรง" เอเลน่าเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่โฮโลแกรมของเธอจะปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอีกครั้ง สีหน้าของเธอในตอนนี้ไม่ใช่รอยยิ้มเย้าแหย่เช่นเคย หากแต่เป็นความตึงเครียดระดับสูงสุดที่ระบบของเธอไม่เคยแสดงออกมา "ไม่ใช่แค่การทดลองหรอกค่ะ คาเลบ..." เอเลน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ซึ่งถูกสร้างขึ้นเพื่อจำลองความตกใจของมนุษย์ "ลองดูผลการสแกนรหัสพันธุกรรมของหัวหน้าหน่วยที่คุณเพิ่งจัดการเมื่อครู่ส ิคะ... รหัสประจำตัวของเขาตรงกับบันทึกการเสียชีวิตของอดีตหัวหน้าแผนกวิจัยโครงข่าย เมื่อสี่ปีที่แล้ว... คนที่คุณคิดว่าตายไปแล้วในเหตุการณ์ระเบิดครั้งนั้น" หน้าจอโฮโลแกรมฉายภาพใบหน้าของชายคนหนึ่งที่กะโหลกศีรษะถูกแทนที่ด้วยฮาร์ดแวร์คอมพิวเตอร์ และดวงตาทั้งสองข้างกำลังเปล่งแสงสีแดงฉานจ้องมองทะลุกระจกจอภาพมายังคาเลบโดยตรง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบ *[แจ้งเตือนระบบโครงข่ายใต้ดิน: ตรวจพบการเชื่อมต่อจากโหนดแม่ข่ายปริศนา]* *[ระดับความปลอดภัย: SSS]* *[คำเตือน: เป้าหมาย 'ผู้สร้าง' กำลังเข้ายึดควบคุมระบบประสาทของคุณในอีก 10... 9... 8...]* ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "ไซเบอร์พังค์2099" ในตอนนี้นะครับ