คืนอันตรายในคฤหาสน์

กลิ่นไวน์แดงราคาแพงเคล้ากับความเงียบงันอันน่าอึดอัดในห้องทำงานส่วนตัวของคฤหาสน์วรโชติเมธี มันช่างอบอวลไปด้วยบรรยากาศที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ ประตูกระจกบานใหญ่สะท้อนเงาของร่างสูงใหญ่ที่ยืนค้ำฟ้าอยู่ริมหน้าต่าง ศิลา วรโชติเมธี ไม่ได้หันกลับมามองผู้บุกรุกยามวิกาลทันทีที่เธอก้าวเข้ามา ทว่าแผ่นหลังกว้างที่แผ่รังสีคุกคามและความเยือกเย็นออกมานั้น กลับทำให้ลมหายใจของรินรดาติดขัดอย่างควบคุมไม่ได้ "คุณกล้ามากนะรินรดาที่กล้าเหยียบเข้ามาในถ้ำเสือเวลานี้" เสียงทุ้มต่ำและดุดันเอ่ยขึ้น ราวกับเสียงคำรามแผ่วเบาจากสัตว์ร้ายที่กำลังซ่อนเล็บ รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้ฝ่ามือภายใต้เสื้อสูทเข้ารูปจะชุ่มไปด้วยเหงื่อจากความตึงเครียด เธอก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปใกล้เขาโดยไม่หวั่นเกรงต่อแววตาดั่งใบมีดที่หันกลับมาจ้องมอง เอกสารในมือสั่นเล็กน้อยแต่เธอซ่อนมันไว้ภายใต้ท่าทีที่เย่อหยิ่งและชาญฉลาด "ถ้าฉันไม่กล้าพอ... คงยืนอยู่ต่อหน้ามาเฟียผู้ทรงอิทธิพลอย่างคุณไม่ได้หรอกค่ะคุณศิลา" เธอย้อนเสียงแข็ง ขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นกายบุรุษเจือกลิ่นนิคโคตินจางๆ ที่แสนอันตราย "เรื่องข้อตกลงกับคิน... ฉันรู้ว่าคุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ และคุณก็รู้ว่าฉันไม่ได้โง่พอที่จะเป็นเบี้ยให้คุณเขี่ยทิ้ง" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็วจົນรินรดาผงถอยหลังไปครึ่งก้าว แต่ไม่ทันเสียแล้ว ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าประชิดตัวเธอในเสี้ยววินาที ผลักแผ่นหลังบางให้แนบติดกับบานกระจกเย็นเฉียบอย่างไร้ความปรานี ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยแรงมหาศาล ขณะที่มืออีกข้างเอื้อมมาบีบปลายคางมนให้แหงนเงยขึ้นสบตา "อื้อ... ปล่อยนะ!" รินรดาอุทานด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น "เกมนี้ฉันเป็นคนกำหนดกฎ รินรดา" ศิกากระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงของเขาทุ้มนุ่มและแหบพร่าจนน่าขนลุก ดวงตาคมกริบไล่มองตั้งแต่รอยแยกของเสื้อสูทลงมาจนถึงริมฝีปากที่สั่นระริก "เธอคิดว่าตัวเองฉลาดนักใช่ไหม ถึงกล้าเดินเข้ามาหาความตายถึงในนี้?" "ฉันไม่ได้มาหาความตาย... แต่ฉันมาเพื่อทวงสิทธิ์ของฉัน!" เถียงสู้สุดใจแม้ลมหายใจจะเริ่มติดขัดจากแรงกดดันทางกายและสายตาที่เร่าร้อนจนน่ากลัวของคนตรงหน้า ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ออกมาจากแผงอกกว้าง ศิลาไม่ฟังคำแก้ตัวใดๆ อีกต่อไป แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัดยามเมื่อจ้องมองริมฝีปากอิบอิ่มที่ขยับเถียงเขาไม่หยุด ความอดทนที่สะสมมาตลอดหลายวันที่ถูกเธอยั่วยุและท้าทายขาดผึ่งลงในวินาทีนั้น ริมฝีปากหนาทาบทับลงมาอย่างไร้การปรานี บดขยี้เรียวปากนุ่มของเธอด้วยความดิบเถื่อนและเร่าร้อน รินรดาสะดุ้งเฮือก ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อรสจูบอันดุดันรุกรานเข้ามาอย่างไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว มือที่ถูกตรึงไว้พยายามดิ้นรนขัดขืน แต่แรงมหาศาลของชายหนุ่มกลับทำให้เธอไร้หนทางสู้ รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและลงโทษ ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มและหิวกระหาย ศิลาขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ ก่อนจะแทกลิ้นร้อนเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินรดารู้สึกเหมือนวิญญาณหลุดลอย ร่างกายอ่อนยวบยาบลงไปครึ่งหนึ่ง แรงปะทะทางอารมณ์และสัมผัสวาบหวามที่เขาโหมกระหน่ำใส่ทำให้สมองเธอตื้อตัน เผลอเผยอริมฝีปากตอบรับสัมผัสอันตรายนั้นโดยไม่รู้ตัว มือที่เคยทุบอกแกร่งเปลี่ยนเป็นกำสาบเสื้อสูทของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ห้องทำงานกว้างขวางพลันแคบลงถนัดตา เหลือเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามแข่งกัน ศิลาผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้รินรดาได้สูบฉีดอากาศเข้าปอด ทว่าหน้าผากของเขากลับแนบชิดอยู่กับหน้าผากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้มแดงก่ำ แววตาของมาเฟียหนุ่มเวลานี้ไม่ได้มีแค่ความเยือกเย็นอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่ลุกโชนจนน่ากลัว เขากระชับอ้อมแขนกอดเอวคอดกิ่วของเธอให้แนบแน่นยิ่งขึ้น จนรินรดารับรู้ได้ถึงความเร่าร้อนอันตรายที่สั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ "เก่งให้ตลอดรอดฝั่งแบบนี้ก็แล้วกัน..." ศิมากระซิบเสียงพร่าชิดใบหูของเธอ เม้มติ่งหูเบาๆ จนหญิงสาวสะท้านเฮือก "เพราะหลังจากคืนนี้... เธอจะไม่มีวันได้เดินออกไปจากกรงของฉันอีกเลย รินรดา" "กุหลาบอาบแสงจันทร์" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ