คำท้าทายจากศัตรู

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกลิ่นอายความเย็นเยียบของค่ำคืนลอยอวลเตะจมูก รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่ ณ ธรณีประตู ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามเมื่อจ้องมองผู้หญิงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท เบื้องหน้าของเธอคือ ‘คิน’ ศัตรูตัวฉกาจที่ใช้ใบหน้าอันงดงามราวกับปีศาจจำแลงมาเพื่อตบตาและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีทุกอย่างที่ศิลาสร้างขึ้น ความเงียบงันในห้องทำงานหรูหราของเพนต์เฮาส์ใจกลางเมืองราวกับถูกแช่แข็งด้วยไอน้ำมรณะ รินรดารู้สึกได้ถึงชีพจรที่เต้นระรัวในลำคอ เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผม ทั้งที่ห้องนี้ควรจะเป็นเซฟโซนอันปลอดภัยภายใต้อำนาจของศิลา แต่มันกลับกลายเป็นรังของงูพิษที่เลื้อยเข้ามาขย้ำพวกเขาจากข้างหลัง "ตกใจอะไรขนาดนั้นล่ะคะคุณรินรดา... หรือคิดไม่ถึงว่าเหยื่ออย่างฉัน จะกล้าเดินเข้ามาในปากเสือด้วยตัวเอง?" เสียงหวานใสแต่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียมเอ่ยขึ้น รอยยิ้มมุมปากของคินช่างกรีดลึกบาดใจ ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มาเพียงแค่เพื่อทักทาย แต่หล่อนกำลังถือไพ่เหนือกว่าและพร้อมจะฉีกกระชากสัญญาทุกฉบับให้ป่นปี้ คินก้าวเข้ามาในห้องช้าๆ ส้นรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง *กริ๊บ... กริ๊บ...* ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่หายนะ รินรดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด สมองอันปราดเปรื่องของนักเจรจาต่อรองสาวหมุนジวรอย่างบ้าคลั่ง เธอต้องหาทางถ่วงเวลา ก่อนที่ศิลาจะกลับเข้ามา ถ้าศิลาเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้ในระยะประชิด ความคลั่งและสัญชาตญาณดิบของมาเฟียหนุ่มจะสั่งให้เขาฆ่ามันทันที ซึ่งนั่นคือสิ่งที่คินต้องการ! แผนการซ้อนแผนนี้ถูกวางไว้เพื่อบีบให้ศิลาทำลายตัวเองด้วยความโกรธ "เธอเข้ามาที่นี่ได้ยังไง... รปภ.ข้างล่างปล่อยให้คนแปลกหน้าขึ้นมาได้ยังไงกัน!" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษาความมั่น คินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย้ยหยันและน่าสะพรึงกลัว หล่อนก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดา รัศมีอันตรายแผ่ซ่านจนขนลุกเกรียว คินยื่นมือเรียวสวยที่สวมถุงมือหนังสีดำขึ้นมา ไล้ปลายนิ้วไปตามโครงหน้าของรินรดาอย่างถือวิสาสะ "คนแปลกงั้นเหรอคะ? หึ... สำหรับศิลาแล้ว ฉันไม่ใช่คนแปลกหน้าหรอกค่ะที่รัก... เราเคย 'รู้จัก' กันดีกว่าที่คุณคิดเสียอีก" คินกระซิบชิดริมฝีปากของรินรดา ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้วเนียน "คุณคิดว่าศิลากุมความลับไว้หมดแล้วสินะคะ? น่าสมเพชจริงๆ ที่ผู้หญิงเก่งอย่างคุณ ยอมเอาตัวเข้าแลกกับผู้ชายที่มือเปื้อนเลือดคนนั้น โดยไม่รู้เลยว่าเขากำลังพาคุณเดินลงไปในหลุมศพ" รินรดาปัดมือของคินออกอย่างแรง ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว "หุบปากซะ! อย่ามาพูดจาใส่ร้ายศิลา!" "รักมันมากสินะคะ?" คินแค่นAยิ้มเยาะ แววตาฉายแววริษยาและสะใจปะปนกัน "น่าเสียดาย... ความรักโง่ๆ ของคุณ มันกำลังจะทำให้ผู้ชายที่คุณเทิดทูนต้องพินาศ ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อฆ่าคุณหรอกค่ะรินรดา แต่ฉันมาเพื่อ 'ฝากคำท้าทาย' ถึงเจ้าของห้องนี้..." พูดจบ คินก็หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกจากกระเป๋าเสื้อสูท โยนมันลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวดังทึบ แต่มันกลับหนักอึ้งราวกับก้อนหินที่ถ่วงดิ่งลงกลางใจรินรดา ในขณะเดียวกันนั้นเอง เสียงปลดล็อกรหัสประตูด้านนอกก็ดังขึ้น *ติ๊ด... แกร็ก!* หัวใจของรินรดาร่วงวาบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ศิลากลับมาแล้ว! และเขากำลังก้าวเข้ามาในห้องนี้! รินรดาหันขวับไปมองประตูที่ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ใบหน้าหล่อเหลา เย็นชา และดุดันของศิลาปรากฏขึ้นที่กรอบประตู ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองเข้ามาในห้อง ก่อนที่มันจะสะดุดเข้ากับร่างของคินที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ข้างกายเธอ บรรยากาศในห้องพลิกผันเป็นความตึงเครียดถึงขีดสุด อากาศรอบตัวราวกับถูกสูบออกจนหมดสิ้น ความเงียบงันที่น่ากลัวเข้าปกคลุมชั่วพริบตา ก่อนที่รินรดาจะทันได้เปล่งเสียงเตือน ศิลาก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาห์ที่เห็นเหยื่อ มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางของรินรดากระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนเธอเซถลำปะทะกับแผงอกแข็งแกร่ง กลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ และความร้อนรุ่มที่คุ้นเคยแผ่ซ่านเข้าปะทะผิวกาย แต่แววตาของศิลากลับไม่ได้มองรินรดา... เขากำลังจ้องเขม็งไปยังผู้หญิงชุดดำที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งจนน่ากลัว "แก..." ศิลาเค้นเสียงคำรามต่ำในลำคอ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธจัด นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ดั่งซาตานที่พร้อมจะฉีกร่างใครก็ตามเป็นชิ้นๆ "กล้าดียังไงถึงเหยียบเข้ามาในเขตของฉัน... คิน!" คินไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย หล่อนแย้มยิ้มอย่างท้าทาย สบตากับมาเฟียหนุ่มอย่างไร้ความเกรงกลัว ราวกับว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้คือเกมที่หล่อนเป็นผู้ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู "สวัสดีค่ะท่านประธานวรโชติเมธี... ฉันแค่นเอาของขวัญมาส่ง และมาทวง 'ของ' ที่เคยเป็นของฉันคืน" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยელเยาะ ก่อนจะปรายตามองรินรดาที่กำลังตัวสั่นเทาอยู่ในอ้อมแขนของศิลา "ดูท่าทางคุณจะหวงของเล่นชิ้นนี้มากสินะคะ... ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะค่ะ เพราะของเล่นชิ้นนี้แหละ ที่จะเป็นมีดเล่มแรกแทงข้างหลังคุณ!" ศิลาขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน มืออีกข้างที่ว่างอยู่กำหมัดแน่นจนข้อต่อสีขาวโพลน ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านถึงขีดสุดจนแทบจะระเบิด เขากระชากตัวรินรดาให้มาอยู่ด้านหลังเพื่อปกป้องโดยสัญชาตญาณ แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความระแวงสงสัยที่คุกรุ่นขึ้นมาราวกับไฟบรรลัยกัลป์ ภาพผู้หญิงที่เขาไว้ใจยืนอยู่ร่วมห้องกับศัตรูตัวฉกาจ จุดชนวนความระแวงในอดีตให้กลับมาแผดเผาจิตใจของมาเฟียผู้เยือกเย็นอีกครั้ง ศิลาหันขวับกลับมามองรินรดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ความผิดหวัง และไฟโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล รินรดาสบตากับเขา หัวใจเจ็บปวดร้าวลึกยามเห็นประกายความไม่ไว้ใจในนัยน์ตาคู่นั้น เธอกำลังจะอ้าปากอธิบาย แต่ศิลากลับเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและดุดันจนเฉือนเนื้อ "เงียบซะ... แล้วเราเคลียร์กันทีหลัง" ศิลาตวัดสายตากลับไปมองคินที่กำลังก้าวถอยหลังเตรียมหลบหนี "ส่วนแก... คิดเหรอว่าจะเดินออกไปจากที่นี่ได้ง่ายๆ!" แต่ก่อนที่ศิลาจะพุ่งตัวเข้าไปกระชากคอเสื้อศัตรู คินก็ยกมือขึ้นกดรีโมทคอนโทรลขนาดเล็กในมือ พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ปรากฏบนริมฝีปาก "ถ้าคุณก้าวเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว... ไฟล์ลับทั้งหมดที่ฉันส่งตรงไปยังสำนักงานตำรวจและคู่แข่งทางธุรกิจ จะถูกเปิดเผยภายในสามวินาที... เชิญเลือกเอาค่ะ ว่าจะเล่นงานฉัน หรือจะรักษาบัลลังก์ที่กำลังจะพังทลายของคุณ!" สิ้นคำพูดนั้น หน้าจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่บนผนังห้องก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับภาพเอกสารลับสุดยอดของวรโชติเมธีที่ปรากฏหราอยู่บนจอ และเสียงนับถอยหลังดิจิทัลที่กำลังดังขึ้น... *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* ศิลาชะงักกึก ร่างกายหยุดนิ่งสนิทราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความพ่ายแพ้ชั่วขณะ ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยความแค้นที่อัดแน่นจนล้นปรี่ เขากวาดตามองระหว่างจอภาพที่กำลังนับถอยหลังกับรอยยิ้มเยาะเย้ยของศัตรู ก่อนที่มือหนจะคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของรินรดา บีบแน่นจนเธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด แต่ไม่ทันที่ใครจะได้ขยับตัว ประตูลิฟท์เบื้องหลังคินก็เปิดออก และร่างของคินก็ถอยหลังหายลับเข้าไปในความมืด พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะที่ก้องกังวานบาดลึกในโสตประสาท! "กุหลาบอาบแสงจันทร์" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ