เขตหวงห้ามของหัวใจ

กลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัวของศิลา ทำให้บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความกดดันจนแทบหายใจไม่ออก รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ขณะจ้องมองร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มที่กำลังก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างคุกคาม ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความล้อเล่น มีเพียงความดิบเถื่อนและอำนาจมืดที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางทาง "คุณกำลังเล่นกับไฟ รินรดา..." เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์ร้ายดังขึ้นชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนอ่อนลุกชันไปทั่วร่าง เธอพยายามจะถอยหลังหนี แต่ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบอย่างไร้ทางหนีทีไล่ "ฉันไม่ได้เล่น... ฉันแค่กำลังเจรจาในแบบของฉัน" เرินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก ความหวาดหวั่นเริ่มกัดกินความตั้งใจอันแข็งกร้าวทีละน้อย เมื่อร่างหนาขยับเข้ามาใกล้จนแทบไม่มีช่องว่าง ศิลาคืออันตรายที่เธอรู้ทั้งรู้ แต่กลับไม่สามารถละสายตาไปได้เลย มือหนาราวกับคีมเหล็กเอื้อมมาบีบIคางสลักเสลาของเธอไว้เบาๆ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสรับสบตากับเขา แววตานั้นวาววับไปด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ผสมผสานกับความโกรธขึง "ปากเก่งนักนะ... แต่ตัวสั่นเทานี่มันหมายความว่ายังไง หืม?" "ปล่อยฉัน..." น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อปลายนิ้วหยาบกร้านไล้ลงมาตามกรอบหน้า ก่อนจะหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น ความใกล้ชิดนี้มันรุนแรงเกินกว่าที่หัวใจซึ่งพยายามสร้างกำแพงหนามาตลอดจะรับไหว ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอดเริ่มก่อตัวขึ้น ความหวั่นไหวที่ตีคู่มากับความหวาดกลัว—มันคือกับดักที่เขากำลังล่อลวงเธอให้เดินลงไป ศิลาไม่เพียงแต่ทรงอิทธิพลในโลกมืด แต่เขายังมีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้สติสัมปชัญญะของเธอพร่าเลือน เขาก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นกายบุรุษเพศที่อบอวลไปด้วยความดุดันแผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาท รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหว ยิ่งต้านทาน ยิ่งเหมือนถูกดึงดูดให้ร่วงหล่นลงไปในห้วงเหวแห่งเสน่หาที่ไร้ก้นบึงนี้ "ถ้าฉันปล่อย... แล้วเธอจะกล้ากลับมาหาฉันอีกไหมล่ะ" ศิลาโน้มใบหน้ากระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นส่ำของกันและกัน ในวินาทีที่สติของรินรดากำลังจะหลุดลอย ความเงียบงันภายในห้องก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูกระชั้นชิด ตามด้วยเสียงเปิดพรวดเข้ามาอย่างไรมารยาทของลูกน้องคนสนิท พร้อมกับข่าวสารที่ทำให้สีหน้าของศิลาเปลี่ยนเป็นดุดันยิ่งกว่าเดิม "นายครับ... คินส่งคนบุกเข้ามาที่คลังสินค้าโซน B แล้วครับ!" ศิลาชะงัก แววตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความเหี้ยมเกรียมในชั่วพริบตา เขาก้มลงมองหญิงสาวใต้ร่างที่ยังคงหายใจหอบกระชั้นด้วยความตื่นตะหนก ก่อนจะกระซิบประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เกมยังไม่จบ... และเธอก็หนีฉันไม่พ้นหรอก รินรดา" กุหลาบอาบแสงจันทร์ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ