ความจริงที่ถูกเปิดเผย

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องนิรภัยชั้นใต้ดินไม่ได้ช่วยลดทอนไอความร้อนที่แผดเผาออกมาจากร่างสูงใหญ่ที่ยืนค้ำหัวรินรดาอยู่เลยแม้แต่น้อย ประโยคคำสั่งดิบเถื่อนที่ยังก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอก่อนหน้านี้ถูกตอกย้ำด้วยสัมผัสหนักหน่วงที่ข้อมือ ร่างบางถูกกระชากเข้ามาประชิดแผงอกกว้างจนได้ยินเสียงหัวใจของเขาที่เต้นรัวกระหน่ำราวกับกลองศึก ศิลา วรโชติเมธี ไม่ได้แค่ขู่... เขากำลังทำตามคำประกาศกร้าว แววตาคมกริบดั่งใบมีดคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่เรือนร่างระหงที่สั่นเทิ้มด้วยความโกรธ ไปจนถึงริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง "ปล่อยฉันนะศิลา คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน!" รินรดาตวาดเสียงกร้าว พยายามบิดข้อมือออกจากการพันธนาการราวกับคีมเหล็กของเขา แต่ยิ่งดิ้นรนเท่าไหร่ แรงกดทับจากร่างหนากลับยิ่งโถมเข้าใส่จนเธอแทบหายใจไม่ออก "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเจือไปด้วยความเยียบเย็นและดุดันที่ทำให้แผ่นหลังของเธอยะเยือก "จำไว้รินรดา ทุกตารางนิ้ว ทุกความลับ และทุกอย่างที่เธอพยายามซ่อนไว้... มันอยู่ภายใต้กรรมสิทธิ์ของฉันทั้งสิ้น!" สิ้นเสียงคำราม ร่างของเธอก็ถูกเหวี่ยงลงบนโซฟาหนังแท้สีดำสนิทกลางห้องมืดทึบ แรงกระแทกทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งหลักได้ ร่างสูงใหญ่ก็ตามทาบทับลงมา กักขังเธอไว้ใต้ร่างของเขาโดยสมบูรณ์ กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นอายอันตรายของอำนาจโชยเข้าแตะนาสิก ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นปนเร่าร้อนอย่างประหลาด รินรดาตวัดสายตาขึ้นจ้องมองเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ภายในอกจะไหววูบกับสัมผัสแนบชิดที่แผดเผาทุกอณูผิว "คุณบ้าไปแล้วศิลา... คิดจะกักขังฉันด้วยวิธีนี้หรือไง" "วิธีนี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำสำหรับคนอย่างเธอ" ศมลาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบชิดกับซอกคอหอมกรุ่น ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวเนื้อทำให้รินรดาต้องสะท้านเยือก มือหนาเอื้อมไปตรึงคางสลักเสลาของเธอไว้บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับรสจูบที่ดุดันและเอาแต่ใจ ริมฝีปากหยักลึกประกบลงมาอย่างไร้ความปรานี บดขยี้เรียวปากอิ่มด้วยความโกรธเกรี้ยวและแรงปรารถนาที่ถูกกดทับมานาน รินรดาพยายามเบือนหน้าหนีและขัดขืน แต่เรียวแขนแกร่งกลับรวบเอวบางไว้แน่นจนแทบหลอมละลาย รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความป่าเถื่อน ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนลึกซึ้งเมื่อศิลาแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาเลื่อนไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของสรีระ ปลุกเร้าอารมณ์วابวามที่เธอพยายามต้านทานมาตลอดให้ตื่นขึ้น เสื้อผ้าเนื้อดีถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นท่ามกลางความมืดสลัวและเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด ความโกรธแค้นและการปะทะทางอารมณ์ถูกหลอมรวมเข้ากับแรงปรารถนาอันตรายที่ไม่อาจปฏิเสธ รินรดาแอ่นกายรับสัมผัสร้อนลุ่มที่เขาปรนเปรอให้อย่างไร้ทางเลือก ทุกรอยสัมผัส ทุกการประสานสายตา และทุกหยาดเหงื่อที่ไหลริน เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความลุ่มหลง และแรงดึงดูดที่รุนแรงราวกับพายุหมุนที่พร้อมจะกลืนกินทั้งสองให้จมดิ่งลงสู่ห้วงเสน่หาที่ไร้ทางออก เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ ท่ามกลางความเงียบงันและไออุ่นที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนเตียงนอนกว้าง รินรดานอนหอบหายใจรดอยู่บนหมอน ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยพิษรักที่เพิ่งมอดดับลง ร่างกายระหงระโยงระยางไปด้วยร่องรอยสัมผัสจากมือของเขา ขณะที่ศิลานั่งพิงหัวเตียง พ่นควันสีเทาจางๆ จากบุหรี่ในมือ แววตาคมกริบมองร่างเปลือยเปล่าของเธอด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก แสงไฟสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานมุมห้องส่องกระทบเอกสารลับกองหนึ่งที่เปิดค้างไว้ รินรดาเหลือบไปเห็นตัวอักษรบนหน้ากระดาษนั้น ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ความเจ็บแปลบที่สะโพกหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อสมองประมวลผลสิ่งที่ปรากฏตรงหน้า เอกสารสรุปยอดบัญชี... สัญญาซื้อขายอาวุธเถื่อน... และรายชื่อผู้มีอิทธิพลที่อยู่เบื้องหลังการลอบสังหารบิดaของเธอ "มองหาอะไรอยู่ล่ะ?" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ศิลาหันมามองเธอมุมปากหยักยกยิ้มเยาะหยัน "อยากรู้ความจริงนักไม่ใช่เหรอ... ว่าทำไมฉันถึงต้องตามล่าไอ้คิน จนแทบพลิกแผ่นดิน" รินรดารemตัวลุกขึ้น คว้าผ้าห่มมาพันกายก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเอกสารแผ่นนั้นขึ้นมาอ่านด้วยมือที่สั่นเทา ยิ่งกวาดสายตาอ่าน หัวใจของเธอก็ยิ่งเหมือนถูกบีbรัดจนแหลقสลาย ความจริงที่ถูกปกปิดไว้ภายใต้หน้ากากของศัตรูค่อยๆ เผยโฉมออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว "นี่มัน... หมายความว่ายังไง?" เธอหันไปจ้องหน้าเขา น้ำเสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความสับสน "คนที่สั่งฆ่าพ่อฉัน... ไม่ใช่คุณ?" ศิลาวางบุหรี่ลงในเขี่ยบุหรี่ ดวงตาคมกริบหันมาสบตากับเธอนิ่งสนิท รังสีความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนบรรยากาศในห้องลดฮวบลงทันที "เพิ่งฉลาดขึ้นมาหรือไง รินรดา" ศิลาแค่นยิ้มหยัน ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้เธอช้าๆ "คนที่เธอคิดว่าเป็นศัตรูมาตลอด... แท้จริงแล้วมันซ่อนตัวอยู่ใกล้ตัวเธอมากกว่าที่คิด" รินรดานิ่งงัง สมองตื้อชาไปหมดเมื่อชื่อหนึ่งปรากฏขึ้นในหัว เอกสารในมือร่วงหล่นลงสู่พื้นพรม ทว่า ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยถามอะไรออกไป เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงประตูกระจกด้านนอกที่แตกกระจายก็ดังขึ้นสนั่นหู! ศิลาขมวดคิ้วแน่น แววตาเปลี่ยนเป็นดุดันในเสี้ยววินาที ร่างสูงพุ่งตัวไปคว้าอาวุธปืนพกสีดำสนิทที่ซ่อนไว้ใด้หมอนขึ้นมาเตรียมพร้อม ทันใดนั้น เงาร่างของใครบางคนก็ก้าวพ้นความมืดเข้ามาในห้องนอน พร้อมกับลำกล้องปืนสีเงินเงาวับที่เล็งตรงมายังศิลาและเธอโดยไม่ลังเล! "เกมจบแล้วล่ะ... ศิลา" เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดดังขึ้นจากความมืด พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ปรากฏบนใบหน้าของผู้มาใหม่ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!