รอยร้าวที่ยากประสาน

คราบเลือดสดๆ บนพรมเปอร์เซียราคาแพed ยั่วยวนสายตาให้ตระหนักว่า คินไม่ได้แค่ส่ง ‘แขกพิเศษ’ มาทักทายเล่นๆ แต่ไอ้สารเลวนั่นกำลังประกาศสงครามถึงห้องนอนของ ‘ศิลา วรโชติเมธี’ อย่างอุกอาจ “นายใหญ่... ศศิธรมันลอบเข้ามาทางระเบียงด้านหลัง ลูกน้องเราเก็บกวาดเรียบร้อยแล้วครับ แต่ของที่มันฝากไว้...” เสียงรายงานของบอดี้การ์ดคนสนิทขาดหายไปเมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของศิลาก้าวออกมาจากห้องน้ำ หยดน้ำพราวบนเรือนร่างกำยำและรอยสักมังกรดำที่ลากยาวจากแผงอกลงสู่สะโพกสอบสะท้อนกับแสงไฟสลัว แววตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองร่างไร้วิญญาณของนักฆ่าที่ถูกส่งมาลิ้มรสความตาย บนหน้าอกของมันมีมีดสั้นปักคาพร้อมสาส์นท้าทายจากคิน—*‘ของขวัญชิ้นต่อไป... อาจเป็นเมียรักของแก’* รินรดาสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะกลิ่นคาวเลือดที่โชยคละคลุ้ง ร่างระหงในชุดนอนผ้าไหมสีนิลก้าวออกมาจากห้องแต่งตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า หัวใจกระหน่ำรัวด้วยความหวาดหวั่น ไม่ใช่เพราะกลัวศพ... แต่เธอกลัว ‘ความอันตราย’ ที่รายล้อมชีวิตของมาเฟียคนนี้จนแทบหายใจไม่ออก “ออกไปให้หมด” ศิลาสั่งเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก ลูกน้องทั้งหมดโค้งคำนับและถอยร่นออกไปจากห้องอย่างไร้เสียง ทิ้งให้ความเงียบงันและกลิ่นอายความตายโอบล้อมคนทั้งคู่ไว้ ศิลาหันกลับมามองรินรดา ชายหนุ่มสาวเท้าเข้าหาเธอด้วยก้าวย่างของนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม แววตาดุดันคู่นั้นไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายไฟแห่งความกระหายและการควบคุมที่เด็ดขาด ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดจนรินรดาต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ “กลัวหรือไง รินรดา” ศิลาโน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม กลิ่นกายผสมผสานกับความดิบเถื่อนของเขายิ่งทำให้เธอยากจะตั้งสติ “หรือว่าเธออักษรย่อ ‘ความกลัว’ ไม่เป็น ตั้งแต่เลือกก้าวเข้ามาในโลกของฉัน” “ฉันไม่ได้กลัว...” รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก เธอกวาดสายตามองรอยแผลเป็นบนตัวเขา “แต่ฉัน ‘เบื่อ’... เบื่อความรุนแรง เบื่อการใช้ชีวิตอยู่บนเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดลงเมื่อไหร่ก็ได้ และที่สำคัญ... ฉันเบื่อคุณ ศิลา” คำพูดนั้นราวกับใบมีดกรีดลงกลางใจของมาเฟียผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวของเธอ บีบแน่นจนกระดูกแทบร้าว แรงอารมณ์พุ่งพล่านจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ศิลาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข มีแต่ความเยือกเย็นและดุดัน “เบื่องั้นเหรอ? หึ... เธอกล้าพูดคำนี้ใส่หน้าฉันหลังจากที่เราผ่านอะไรด้วยกันมาแล้วงั้นเหรอ รินรดา” เขากระชากเธอเข้าหาตัวจนแนบชิด ไออุ่นจากร่างกายของเขาร้อนผ่าวตัดกับความตึงเครียดในอากาศ รสจูบป่าเถื่อนไร้ความปรานีทาบทับลงมาทันทีที่ริมฝีปากอิ่มอ้าจะเถียง รินรดาพยายามสะบัดหน้าหนีและทุบตีแผงอกกว้างด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่แรงแค้นและแรงปรารถนาอันบ้าคลั่งของศิลากลับพันธนาการเธอไว้ราวกับเครื่องพันธนาการเหล็กกล้า ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานอย่างไร้ความปรานี บดขยี้เรียวปากของเธอจนเจ็บแปลบ คาวเลือดจางๆ คลุ้งอยู่ในโพรงปาก ยิ่งเธอขัดขืน เขายิ่งบดเบียดเข้าหาอย่างรุนแรง ราวกับต้องการลงโทษผู้หญิงอวดดีที่กล้าท้าทายอำนาจมืดของเขา “อื้ม... ปล่อยนะ... ศิลา!” เธอหลุดเสียงประท้วงออกมาเมื่อเขาผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อให้อากาศหายใจ แต่ทว่ามืออีกข้างของเขากลับเลิกชายผ้าไหมชุดนอนขึ้นลูบไล้เรียวขาเนียนนุ่มอย่างจาบจ้วง “ปากเก่งนักนะ... เดี๋ยวฉันจะทำให้เธอลืมคำว่า ‘เบื่อ’ ไปจนวันตาย” ศิลาอุ้มร่างระหงขึ้นแนบอกโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ ขายาวก้าวฉับๆ ไปยังเตียงนอนกว้างกลางห้องแล้วเหวี่ยงร่างเธอลึกลงไปบนฟูกหนานุ่ม ร่างหนาทาบทับลงมาทันทีราวกับเสือดาวตะครุบเหยื่อ แรงกดดันจากน้ำหนักตัวและแววตาดุดันหลอมรวมให้รินรดาแทบสิ้นเรี่ยวแรง แต่ศักดิ์ศรีและความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานทำให้เธอกลั้นใจผลักอกเขาออกสุดแรง “พอได้แล้ว! ศิลา... เราจบกันแค่นี้เถอะ” คำพูดนั้นทำให้การเคลื่อนไหวของศิลาหยุดชะงักลงทันที แววตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาสั่นระริกของเธอ ความเงียบงันอันน่าอึดอัดปกคลุมไปทั่วห้อง ก่อนที่มุมปากของมาเฟียหนุ่มจะยกยิ้มหยัน “จบ? เธอกล้าพูดคำว่าจบกับฉัน... ทั้งๆที่ตัวและหัวใจของเธอแปดเปื้อนรอยมือของฉันไปหมดแล้วเนี่ยนะ รินรดา?” “ใช่! ฉันเลือกแล้ว... ฉันจะเดินออกจากชีวิตคุณ” น้ำตาหยดใสไหลรินลงมาอาบแก้ม แต่มันไม่ใช่หยดน้ำตาแห่งความอ่อนแอ มันคือหยดน้ำตาแห่งการตัดสินใจเด็ดเดี่ยว “ต่อให้คุณจะขังฉันไว้ที่นี่ด้วยโซ่ตรอน หรือจะใช้เรือนร่างนี้บดขยี้ฉันให้แหลقคามือ... ใจของฉันมันก็ไม่อยู่ตรงนี้อีกต่อไปแล้ว” ความโกรธเกรี้ยวระเบิดออกในแววตาของศิลา แรงปรารถนาที่เคยคุกรุ่นแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงโทสะอันดุร้าย มือหนากระชากชุดนอนผ้าไหมจนขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สั่นเทิ้วด้วยแรงอารมณ์ เขาตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าอย่างจาบจ้วงและเร่าร้อนเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ “เธอคิดเหรอว่าผู้หญิงอย่างเธอจะเดินออกจากกรงของฉันได้ง่ายๆ ห๊ะ? รินรดา!” เสียงคำรามต่ำในลำคอของเขาราวกับพยัคฆ์ร้ายที่กำลังคลั่ง ศิลาประทับรอยจูบอันดุเดือดลงบนซอกคอขาวเนียน ขบเม้มจนเกิดรอยแดงช้ำเพื่อตีตราจอง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนเธอกายสะท้าน รสชาติของความเร่าร้อนและห้วงเสน่หาอันตรายกำลังดึงเธอดิ่งลงสู่หลุมพรางที่ไม่อาจปีนป่ายหนี รินรดากัดริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นเสียงครางที่เล็ดลอดออกมาจากความวาบหวามที่เขาจงใจปรนเปรอ สัมผัสของเขาช่างดิบเถื่อน ทว่ากลับทรงพลังจนทำให้ร่างกายทรยศความคิด จิตสำนึกสั่งให้ผลักไส แต่กายสาวกลับแอ่นรับสัมผัสร้อนแรงนั้นด้วยความโหยหาอย่างน่าละอาย การประสานกายดำเนินไปท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและแรงปะทะทางอารมณ์ที่รุนแรงราวกับพายุฝน ศิลาระบายความโกรธเกรี้ยวและความหวาดกลัวที่จะสูญเสียลงบนเรือนร่างของเธอ ทุกจังหวะหนักหน่วง ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่เผาผลาญทุกลมหายใจ รินรดาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านและหยาดน้ำตาที่ไหลรินผสมปนเปไปกับความสัมพันธ์อันบิดเบี้ยวนี้ ทั้งรัก ทั้งแค้น ทั้งลุ่มหลง และไร้ทางออกอย่างสิ้นเชิง จนกระทั่งยามรุ่งสางที่แสงแดดเริ่มแยงผ่านม่านสีทึบ ร่างทั้งสองนอนแนบชิดกันอยู่บนเตียงที่ยับยู่ยี่ ศิลากอดกระชับร่างนุ่มนิ่มของเธอไว้แนบอก ราวกับกลัวว่าหากคลายมือ เธอกจะหายลับไปกับอากาศธาตุ ลมหายใจของเขาเริ่มสม่ำเสมอหลังจากผ่านศึกหนักมาค่อนคืน รินรดาลืมตาขึ้นในความเงียบสงบ เธอมองใบหน้าคมคายที่กำลังหลับใหลด้วยความรู้สึกที่แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ มือเรียวค่อยๆ แกะแขนแกร่งที่โอบกอดเธออยู่ออกอย่างระมัดระวังทีละน้อย หัวใจเต้นระทึกด้วยความหวาดเสียว กลัวว่าเขาจะตื่นขึ้นมาขัดขวาง เธอค่อยๆ ก้าวลงจากเตียง สวมเสื้อผ้าที่พอจะหาได้ หยิบกระเป๋าเอกสารและพาสปอร์ตที่ซ่อนไว้ ก้าวเดินไปที่ประตูห้องนอนอย่างเงียบเชียบที่สุด น้ำตาหยดสุดท้ายร่วงหล่นลงบนพื้นไม้ปาร์เกต์ขณะที่เธอบิดลูกบิดประตู แกร็ก... เสียงกลอนประตูขยับเบาหวิว แต่ทว่า... มือหนาคู่เดิมที่เคยโอบกอดเธออย่างเร่าร้อน กลับเอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้จากด้านหลังอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอพร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังขึ้นชิดใบหูจนเธอต้องสะดุ้งสุดตัว “จะไปไหน... เมียรัก? ในเมื่อเกมมันเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเองนะ” ——————————————————————————— ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางฝ่าพายุอารมณ์มาด้วยกันนะคะ หวังว่าจะหลงรักความดาร์กและเร่าร้อนนี้ค่ะ