เส้นขนานที่เริ่มบรรจบ

เสียงกระจกแตกกระจายพร้อมกับเงาร่างของกระสุนที่เจาะฝังลงบนพรมหนานุ่มหลังเตียง ไม่ได้ทำให้ศิลาสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน สัญชาตญาณดิบเถื่อนของนักล่าถูกปลุกเร้าจนดวงตาคมกริบดั่งใบมีดคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความกระหายเลือด "หมอบลง!" ศิลาคำรามต่ำในลำคอ พร้อมกับกระชากร่างบางของรินรดาให้ล้มลงแนบไปกับพื้นห้องทันที ร่างหนาหนักทาบทับลงมาปกป้องเธอไว้โดยสัญชาตญาณ กลิ่นกายหอมกรุ่นปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขาโอบล้อมเธอไว้ท่ามกลางเสียงหัวใจที่เต้นรำอย่างบ้าคลั่ง แสงเลเซอร์สีแดงฉานยังคงกวาดผ่านไปมาบนผนังห้องราวกับงูพิษที่กำลังหาเหยื่อ รินรดาหายใจหอบถี่ หน้าอกอิ่มกระเพื่อมไหวแนบชิดกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขา ความตายอยู่ห่างจากพวกเขาแค่เอื้อม แต่สิ่งที่เด่นชัดยิ่งกว่าความตายในวินาทีนี้ กลับเป็นสัมผัสแนบชิดจากเรือนร่างของมาเฟียผู้ไร้หัวใจคนนี้... ศิลา แววตาของศิลาก้มลงมองเธอในความสลัว แม้สถานการณ์เบื้องหน้าจะตึงเครียดถึงขีดสุด แต่สายตาคู่นั้นกลับพินิจพิเคราะห์ริมฝีปากอิ่มที่กำลังเผยอหอบ และร่องรอยความตื่นกลัวที่ฉายชัดในดวงตากลมโตของหญิงสาว มือหนาข้างหนึ่งของเขาคว้าปืนพกสีดำสนิทออกจากสายคาดเอวอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ ในขณะที่มืออีกข้างยังคงตรึงข้อมือเรียวของเธอไว้มั่น ราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปกับความมืด "กลัวไหม... คนเก่ง" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนรินรดาขนลุกซู่ ความหวาดกลัวต่อคมกระสุนด้านนอกเลือนหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยคลื่นความปรารถนาอันตรายที่แผดเผาช่องท้องของเธอจนร้อนผ่าว "ฉันไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้น... ศิลา" เธอสวนกลับด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า แม้ริมฝีปากจะดื้อรั้น แต่ดวงตาที่เงยขึ้นสบตากลับยอมจำนนต่ออำนาจเสน่หาที่เขากำลังแผ่ซ่านออกมาอย่างสิ้นเชิง ในเสี้ยววินาทีนั้น ศิลาไม่รอช้า เขากลิ้งตัวหลบวิถีกระสุนนัดที่สองที่เจาะทะลุกรอบประตูเข้ามา พร้อมกับพาเธอลากเลื้อยหลบเข้าสู่มุมอับของห้องนอนที่ปลอดภัยจากแนวเลเซอร์ ร่างของทั้งคู่แนบชิดติดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง อะดรีนาลีนที่หลั่งออกมาจากการเฉียดตายทำให้ทุกสัมผัสระหว่างกันรุนแรงและเร่าร้อนยิ่งกว่าไฟป่า ศิลาใช้มือข้างหนึ่งดันผนังห้องไว้เพื่อไม่ให้ทาบน้ำหนักตัวลงบนเธอจนเกินไป แต่ดวงตาคมปลาบกลับกวาดมองสำรวจเรือนร่างของรินรดาที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยจากเหตุการณ์ชุลมุน ผิวเนียนละเอียดสะท้อนกับแสงไฟสลัวจากภายนอก ยิ่งทำให้เธอยั่วยวนโดยไม่ต้องพยายาม "ปากเก่งนักนะรินรดา... แต่ตัวเธอกำลังสั่น" ศิลาเอ่ยเสียงพร่า นิ้วโป้งหยาบกร้านไล้ผ่านริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างถือดี สัมผัสเพียงเล็กน้อยนั้นทำให้กระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วสันหลังของหญิงสาว "เพราะคุณ... ศิลา คุณคืออันตรายที่สุดในชีวิตฉัน" เธอกัดฟันเอ่ยออกไปอย่างซื่อตรงต่อความรู้สึก ยอมรับความจริงที่พยายามปฏิเสธมาตลอดหลายสัปดาห์ หัวใจดวงที่ด้านชาและเต็มไปด้วยกำแพงป้องกันตัว กลับพังทลายลงอย่างง่ายดายต่อหน้าผู้ชายดิบเถื่อน เย็นชา และไร้ความปรานีคนนี้ คำสารภาพนั้นทำให้แววตาของศิลาไหววูบไปชั่วขณะ ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งและดุดันพุ่งทะยานขึ้นในอก ราวกับเสือร้ายที่พบว่าเหยื่ออันโอชะยอมเดินเข้ากรงด้วยความเต็มใจ เขายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและพึงพอใจอย่างที่สุด "รู้ตัวก็สายไปเสียแล้ว... เพราะฉันไม่มีวันปล่อยเธอไปไหนทั้งนั้น" เสียงกระซิบนั้นขาดหายไปเมื่อริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มของเธออย่างไร้ความปรานี จูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและร้อนแรงเพื่อระบายความตึงเครียดจากคมกระสุนเมื่อครู่ ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นห้วงเสน่หาอันล้ำลึกที่บดขยี้สติสัมปชัญญะของทั้งคู่จนแหลกละเอียด รินรดาส่งเสียงครางประท้วงในลำคอ แต่ไม่นานนัก เธอก็พ่ายแพ้ต่อรสจูบอันช่ำชองและเรียกร้องของเขา เรียวลิ้นร้อนล้ำที่สอดแทรกเข้ามาเกี่ยวพันดูดดื่มกวาดต้อนลมหายใจของเธอไปจนหมดสิ้น มือเรียวเล็กที่เคยผลักไส กลับเปลี่ยนเป็นจิกกำไหล่กว้างของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ล่องลอยไปกับความวาบหวามที่เขาสาดซัดใส่ ศิลาผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อให้เธอได้สูบฉีดอากาศเข้าปอด แต่ดวงตาคมกริบยังคงจ้องมองริมฝีปากบวมเจ่อสีแดงระเรื่อด้วยความกระหาย ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้น ร่างกายแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรำเป็นจังหวะเดียวกัน ความเย็นชาของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่สลายหายไปเหลือเพียงชายหนุ่มที่ถูกครอบงำด้วยไฟปรารถนา มือหนาเลื่อนลงต่ำ ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าผ่านเนื้อผ้าบางเบาอย่างอารعات รินรดาสะดุ้งเฮือกยามเมื่อปลายนิ้วร้อนผ่าวของเขาสัมผัสถูกผิวเนื้อเนียนนุ่ม ความรู้สึกวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนเธอต้องแอ่นอกเข้าหาโดยสัญชาตญาณ ความหวาดกลัวจากภายนอกห้องถูกลบเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงลมหายใจกระชั้นชิดและสัมผัสร้อนแรงที่รุมเร้า "ศิลา..." เธอครางเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเว้าวอนและยอมจำนน ร่างกายของเธอร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา ทุกสัมผัสจากมือคู่นั้นปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบที่เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีอยู่ ศิลาไม่ปล่อยให้เธอได้เอื้อnคำใดอีก เขากดริมฝีปากลงมาซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มเบาๆ สร้างร่องรอยแสดงความเป็นเจ้าของบนผิวเนื้อเนียน มือแกร่งปลดกระดุมเสื้อของเธอออกทีละเม็ดอย่างชำนาญ เผยให้เห็นผิวเนียนนุ่มที่กระเพื่อมไหวตามแรงอารมณ์ สายตาของเขาดาร์กและลึกล้ำยิ่งกว่าห้วงมหาสมุทรในยามวิกาล ในค่ำคืนที่กระสุนปืนและอันตรายรายล้อมอยู่รอบตัว ทั้งสองกลับเลือกที่จะดำดิ่งลงสู่ห้วงเสน่หาอันเร่าร้อนและไร้ทางออกอย่างไร้การลังเล ศิลาประคองร่างบางให้นอนราบลงไปกับเตียงนอนกว้างที่ยังคงหลงเหลือกลิ่นอายของเขา ร่างหนาทาบทับลงมาปกคลุมเรือนร่างของเธอไว้ทั้งหมด ราวกับราชสีห์ที่กำลังตะครุบเหยื่ออันเป็นที่รัก "จำไว้... รินรดา ว่าเธอเป็นของฉันคนเดียว" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยคาดคั้นชิดริมฝีปาก ก่อนที่เขาจะมอบบทรักอันดุดัน รุ่มร้อน และลึกซึ้ง เพื่อตอกย้ำพันธนาการที่ไม่มีวันหลุดพ้น รสสัมผัสที่ประสานเข้าหากันในค่ำคืนนี้เต็มไปด้วยความรุนแรงของอารมณ์และความโหยหาที่อัดแน่นมาเนิ่นนาน เสียงหอบหายใจและเสียงครางแผ่วเบาเคล้าคลอไปกับเสียงลมยามค่ำคืน สร้างโลกใบเล็กๆ ที่มีเพียงเขากับเธอ ท่ามกลางเปลวไฟแห่งความรักและความตายที่โหมกระหน่ำอยู่ภายนอก ทว่า... ในขณะที่รินรดากำลังจะจมดิ่งสู่จุดสูงสุดแห่งความสุขสม เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าห้องนอน พร้อมกับเสียงปืนเก็บเสียงที่ดัง "ปุก! ปุก!" ติดต่อกันสามครั้งจนบานประตูไม้สักพังทลายลง! ศิลาผละออกจากร่างบางในพริบตา แววตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นนักล่าเลือดเย็นทันที เขากระชากปืนขึ้นเล็งตรงไปที่ประตูพร้อมเหนี่ยวไกสวนออกไปอย่างแม่นยำ ท่ามกลางกลุ่มควันจางๆ ร่างของชายชุดดำคนหนึ่งล้มฟาดพื้น แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของศิลาและรินรดาต้องกระตุกวูบ คือเงาร่างสูงโปรดของใครบางคนที่ก้าวพ้นกลุ่มควันเข้ามาพร้อมกับรอยยิยมเยาะเย้ยอันคุ้นเคย "ไง... พี่ชาย ปืนของนายยังคมเหมือนเดิมนี่" เสียงทุ้มกังวานและเย็นเยียบเอ่ยทักทาย พร้อมกับแสงไฟจากกระบอกปืนที่พุ่งตรงมาหยุดอยู่ที่หน้าผากของศิลาพอดี! ...โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ... -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับห้วงเสน่หาอันอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ