แผนซ้อนกล

กลิ่นไอน้ำอบอวลผสมผสานกับกลิ่นกายบุรุษอันคุ้นเคยในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดทึบ ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทไม่ได้ถูกยกขึ้นขู่ หากแต่เป็นสายตาคมก్రిบราวใบมีดโกนของศิลา วรโชติเมธี ที่กำลังจดจ้องมองร่างบางของรินรดาอย่างไม่ยอมลดละ "คุณแน่ใจแล้วเหรอ... ว่าหมากตานี้ จะไม่ทำให้คุณต้องเสียเลือดเนื้อกลับไปมากกว่าเดิม, รินรดา" เสียงทุ้มต่ำดุดันเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก รินรดายืดตัวขึ้นตรง เผชิญหน้ากับมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลด้วยแววตาที่ไม่มีความหวาดกลัวเจือปน แม้หัวใจในอกจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมาหลุดลอย "ถ้าไม่เดิมพันด้วยวิธีนี้ ฉันก็ไม่มีวันกระชากหน้ากากไอ้คินออกมาได้ค่ะ... คุณศิลา" เธอตอบเสียงเรียบ แต่ก้องกังวานด้วยความเด็ดเดี่ยว "คินมันระวังตัวแจ ยิ่งเรื่องเส้นทางการเงินและเอกสารลับล็อตนั้น ถ้าเราไม่ใช้วิธี 'ซ้อนกล' หลอกให้มันตายใจว่าเรากำลังแตกคอกัน มันไม่มีทางยอมโผล่หัวออกมาจากรังแน่" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาเคลื่อนกายเข้าหาช้าๆ ทว่าทรงพลัง ราวกับพยัคฆ์ร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดจนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับผนังห้องเย็นเฉียบ "แตกคอกันงั้นเหรอ..." นิ้วแกร่งเอื้อมขึ้นเชยคางมนของเธอขึ้นบังคับให้สบตา "หมากตานี้มันอันตรายเกินไป ริน... ถ้าคินมันรู้ว่านี่คือละครฉากใหญ่ที่เธอกับฉันร่วมมือกันฉีกหน้ามัน คนที่จะเจ็บตัวไม่ใช่ฉัน... แต่เป็นเธอ" "ฉันดูแลตัวเองได้ค่ะ" รินรดากัดฟันกรอด พยายามสะบัดหน้าหนีสัมผัสร้อนผ่าศร ที่แผดเผาผิวแก้มจนร้อนผ่าว "คุณห่วงตัวเองก่อนเถอะ... คินมันจ้องจะฮุบหุ้นบริษัทของคุณอยู่ทุกวินาที" "ห่วงตัวเองเหรอ..." ศิลาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดซอกคอขาวผ่องจนเจ้าของร่างสะท้านวาบ "แต่คนที่ฉันอยากกอดไว้แน่นๆ ตอนนี้... ไม่ใช่บริษัท แต่มันคือผู้หญิงปากเก่งที่กล้าเล่นเกมเสี่ยงตายกับฉันคนนี้ต่างหาก" สัมผัสจากมือหนาเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน เขาคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับปทุมถันอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามแรงอารมณ์ รินรดาสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ความรู้สึกตื่นตระหนกและแรงดึงดูดอันตรายตีรวนกันมั่วสุมในช่องท้อง แม้สมองจะสั่งให้ผลักเขาออก แต่สัญชาตญาณลึกๆ กลับโหยหาอ้อมแขนแข็งแกร่งนี้อย่างน่าประหลาด "ปล่อยนะ... เรากำลังคุยเรื่องแผนการคินอยู่ ไม่ใช่เรื่องนี้" น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นพร่า เมื่อริมฝีปากหยักร้อนเริ่มกดจูบลงบนลาดไหล่เนียนผ่านเนื้อผ้าที่ร่นลงมา "เรื่องงานฉันไม่เคยพลาด... แต่เรื่องเธอ ฉันก็ไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือเหมือนกัน" ศิลาคำรามต่ำในลำคอริมใบหู ก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างดุดัน เร่าร้อน และไร้ความปรานี รสจูบที่ทั้งดิบเถื่อนและเรียกร้องทำลายสติสัมปชัญญะของรินรดาจนพังทลาย มือเรียวที่เคยพยายามผลักไส เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว ร่างกายทั้งสองหลอมรวมเข้าหากันด้วยไฟปรารถนาที่ถูกจุดขึ้นท่ามกลางความตึงเครียดของเกมเชือดเฉือน คมเขี้ยวของพยัคฆ์ร้ายขบเม้มริมฝีปากอิ่มจนเจ็บแปลบ แต่กลับหวานล้ำจนเธอต้องหลับตาพริ้มรับรสสัมผัสที่เขาถาโถมเข้าใส่ สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดทำงาน ทำให้รินรดาร้อนรุ่มไปทั้งร่าง เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำคอเมื่อนิ้วแกร่งเกี่ยวรั้งชุดของเธอจนแทบหลุดลุ่ย แรงปะทะทางอารมณ์เปลี่ยนเป็นความหิวกระหายที่โหยหากันและกันอย่างลึกซึ้ง ค่ำคืนนี้ไม่มีคำว่าปรานี มีเพียงแรงปรารถนาอันตรายที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้... ท่ามกลางความเงียบงันที่กลับคืนมา รินรดานั่งหอบหายใจโยนตัวอยู่บนโซฟาหนังตัวเดิม ขณะที่ศิลากำลังยืนติดกระดุมเสื้อเชิ้ตด้วยท่าทางสุขุมเยือกเย็นดังเดิม ราวกับเมื่อครู่ไม่มีพายุอารมณ์ใดๆ โหมกระหน่ำใส่กัน "พรุ่งนี้... ตามแผนที่เราตกลงกัน เธอต้องไปพบกับคินที่โรงแรมเอ็ม" ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตากลับคมกริบดั่งใบมีด "ทำตามแผน แสดงละครตบตาให้แนบเนียนที่สุด ฉันจะส่งคนคอยคุ้มกันเธออยู่ห่างๆ" "ฉันรู้แล้วค่ะ" รินรดาจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ แม้หัวใจจะยังเต้นไม่เป็นจังหวะจากสัมผัสวาบหวามเมื่อครู่ "แล้วเอกสารบัญชีลับล่ะ?" "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉัน" ศิลาหันกลับมามองเธอนิ่ง "จำไว้... ถ้าคินมันแตะต้องตัวเธอแม้แต่ปลายนิ้วเดียว กระสุนนัดนั้นจะฝังลงกลางกบาลมันทันทีโดยไม่ต้องรอแผนจบ" รินรดาสบตาคมเข้มคู่นั้น หัวใจกระตุกวูบด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ท่ามกลางสงครามประสาท ทว่า... ในขณะที่ทั้งคู่กำลังทบทวนขั้นตอนสุดท้ายของแผนการซ้อนกล เสียงเคาะประตูก็