การไล่ล่าใต้ดิน

กลิ่นสนิมเหล็กผสมกับกลิ่นอับชื้นของซากอิฐปูนในอุโมงค์ระบายน้ำใต้ดิน ตีเข้าจมูกของกรณ์จนแสบร้อนไปหมด ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดินบนพื้นคอนกรีตที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำสีดำคล้ำ มีเสียงสะท้อนก้องกังวานราวกับเสียงฝีเท้าของใครอีกหลายคนที่กำลังเดินตามหลังมาติดๆ "แฮก... กรณ์ ไหวไหม... พิมพ์ไม่ไหวแล้วนะ" เสียงหอบสะท้านของพิมพ์ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง เธอกำลังใช้มือข้างหนึ่งยันผนังอิฐที่เย็นเฉียบและเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ ขณะที่มืออีกข้างสั่นเทาจนแทบถือโทรศัพท์มือถือที่มีแสงหน้าจอริบหรี่ไว้ไม่อยู่ "อย่าหยุดพิมพ์! ถ้าหยุดตอนนี้เราตายแน่" กรณ์หันกลับไปกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคมกริบพยายามกวาดมองฝ่าความมืดมิดที่หนาทึบราวกับน้ำหมึก แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือของทั้งคู่ถูกหรี่จนเกือบมืดสนิท เพื่อไม่ให้ตกเป็นเป้าสายตาของ "มัน" ผู้ที่กำลังไล่ล่าพวกเขาอยู่ตามคำสั่งของแอปพลิเคชันมรณะ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความแชทดังขึ้นในความเงียบสงัด มันบาดลึกเข้าไปในประสาทสัมผัสของทั้งคู่ราวกับเสียงกรีดร้องของภูตผี พิมพ์สะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำโทรศัพท์หลุดมือ กรณ์พุ่งเข้าไปคว้าแขนเธอไว้แล้วลากให้หลบเข้าไปในซอกเสาคอนกรีตเก่าคร่ำคร่าทันที หน้าจอโทรศัพท์ของกรณ์เรืองแสงวาบขึ้นมาในความมืด พร้อมข้อความใหม่จาก [แอดมินนิรนาม]: *(แอดมินนิรนาม): เกมไล่ล่าภาคพื้นดินมันน่าเบื่อไปหน่อย... ลองมาวิ่งเปรี้ยวใต้ดินกันดูบ้างดีไหมคะ? ภายในเวลาสามนาทีนี้ ถ้าพวกคุณยังหาทางออกไม่พบ คนที่ถือโทรศัพท์เครื่องขวาจะต้องสูญเสีย "ลมหายใจ" ไปตลอดกาล... เริ่มนับถอยหลังค่ะ!* เส้นเลือดที่ขมับของกรณ์เต้นตุบๆ ความโกรธและความกลัวตีรวนกันจนปั่นป่วนในอก เขาก้มลงมองหน้าจอของพิมพ์ที่ปรากฏตัวเลขถอยหลังสีแดงฉาน: `02:45` "ไอ้... ไอ้แอดมินโรคจิตนี่มันต้องการอะไรกันแน่!" พิมพ์ปล่อยโฮออกมาเงียบๆ มือเล็กๆ ยกขึ้นปิดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงสะื้น ตัวเธอสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ "กรณ์... เราจะตายอยู่ที่นี่ไหม ทำไมเราถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย..." "เราจะไม่ตายที่นี่ พิมพ์ฟังฉันนะ..." กรณ์จับไหล่ทั้งสองข้างของเพื่อนสนิท บังคับให้เธอสบตาผ่านแสงสว่างอันน้อยนิด "เธอจำแผนผังท่อระบายน้ำที่เธอแอบเจาะเข้าระบบของเทศบาลเมื่อคืนได้ใช่ไหม? อีกสามร้อยเมตรข้างหน้า ทางแยกซ้ายจะนำไปสู่บันไดหนีไฟของตึกร้าง... เราต้องไปให้ถึงที่นั่น" ทว่า ก่อนที่พิมพ์จะได้พยักหน้ารับ... *กรืดดด... โครกกก!* เสียงโลหะขูดครูดไปกับพื้นคอนกรีตดังสนั่นมาจากทางด้านหลัง ความดังของมันสะท้อนก้องไปทั่วอุโมงค์จนแก้วหูแทบแตก ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่วิ่งตรงเข้ามาด้วยความเร็วสูง เงาทะมึนร่างหนึ่งพุ่งออกมาจากความมืดมิด ร่างนั้นสูงใหญ่ผิดมนุษย์ สวมเสื้อโค้ทกันฝนสีดำสนิทที่เปียกชุ่ม และในมือขวากำ "ท่อนเหล็กยาว" ที่มีปลายแหลมคม หยดหยาดของเหลวสีแดงเข้มลงกระทบพื้นเป็นทางยาว "มันมาแล้ว!" กรณ์ตะโกนลั่น พิมพ์กรีดร้องออกมาด้วยความตกใจสุดขีด "วิ่ง! พิมพ์ วิ่งไปทางซ้าย!" กรณ์ผลักร่างของพิมพ์ให้พุ่งไปข้างหน้าสุดแรง ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง บุคคลปริศนาใต้เงาดำก็เหวี่ยงท่อนเหล็กในมือฟาดเข้าใส่พวกเขาอย่างไม่ลังเล ปลายเหล็กแหลมเฉียดหัวไหล่ของกรณ์ไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร แรงลมจากการเหวี่ยงทำให้ผิวหนังของเขารู้สึกแสบร้อน "กร๊าซซซ...!" เสียงคำรามต่ำในลำคอราวกับสัตว์ป่าหลุดออกมาจากภายใต้ฮู้ดสีดำ ร่างสูงใหญ่นั้นพุ่งเข้าใส่ระหว่างกลางของทั้งคู่ จงใจใช้พละกำลังมหาศาลตัดหน้าพวกเขา เพื่อแยกกรณ์และพิมพ์ให้กระเด็นไปคนละทิศละทาง "กรณ๊iiii!" เสียงกรีดร้องของพิมพ์ขาดห้วงไป เมื่อร่างของเธอถูกแรงกระแทกกระเด็นไถลไปกับพื้นน้ำครำอีกฝั่งหนึ่งของทางแยก "พิมพ์!" กรณ์พยายามจะวิ่งตามไปช่วย แต่ร่างในชุดโค้ทสีดำกลับก้าวเข้ามาขวางหน้าเขาไว้ รัศมีคุกคามแผ่ซ่านออกมาจากตัวบุคคลปริศนาผู้นั้น กลิ่นอายความตายคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน ภายใต้เงาฮู้ดที่ก้มต่ำ กรณ์มองเห็นเพียงรอยยิ้มบิดเบี้ยวที่ฉีกกว้างจนถึงใบหู และดวงตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาด้วยความกระหายเลือด "แกเป็นใคร... ต้องการอะไรกันแน่!" กรณ์กำหมัดแน่น ถอยหลังไปชนกับผนังอุโมงค์ที่เย็นเยียบ ทางหนีทีไล่ถูกปิดตาย พิมพ์อยู่คนละฝั่งของทางแยก และเวลาในหน้าจอโทรศัพท์ก็เหลือไม่ถึงสองนาทีแล้ว ร่างสูงใหญ่ค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว ปลายท่อนเหล็กแหลมลากครูดไปกับพื้นคอนกรีต เกิดประกายไฟสีส้มวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิด *ติ๊ง!* หน้าจอโทรศัพท์ในมือของกรณ์สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมข้อความใหม่ที่ทำให้ลมหายใจของเขาแทบหยุดชะงัก: *(แอดมินนิรนาม): แยกทางกันเดิน... โอกาสรอดเหลือเพียงหนึ่งเดียว คุณจะเลือกช่วยเพื่อนสนิทที่กำลังจะหมดลมหายใจ หรือจะวิ่งหนีเอาชีวิตรอดแล้วปล่อยให้เธอตายเหมือน "น้องสาวฝาแฝด" ของคุณล่ะคะกรณ์?* ดวงตาของกรณ์เบิกกว้าง หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยความตกใจสุดขีด ความลับในอดีตที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้... ทำไมมันถึงมาปรากฏอยู่บนหน้าจอของแอดมินโรคจิตนี่ได้! และก่อนที่เขาจะได้ทันคิดอะไรต่อ ร่างในชุดดำก็เงื้อท่อนเหล็กขึ้นสูง พร้อมที่จะฟาดลงมาปลิดชีวะในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางหวาดผวามาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ