พิมพ์หายตัวไป

เสียงหอบหายใจของกรณ์ดังสะท้อนก้องอยู่ในอุโมงค์คอนกรีตเก่าคร่ำคร่า กลิ่นอับชื้นของดินและสนิมคละคลุ้งจนแสบจมูก ฝ่าเท้าของเขากระแทกย่ำลงบนพื้นคอนกรีตที่เจิ่งนองด้วยน้ำขังอย่างไม่คิดชีวิต เบื้องหลังคือเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ไล่ล่าตามมาติดๆ—ไม่ใช่เสียงของคน แต่เป็นเสียงลากถูของโลหะแหลมคมที่กรีดขูดไปกับผนังปูน ลากยาวเป็นประกายไฟวาบวับในความมืดมิด กรณ์สะดุดก้อนหินจนเกือบหน้าคะมำ เขายันกายลุกขึ้นด้วยความทุกลักทุเล มือสั่นเทาจนแทบกำโทรศัพท์มือถือในมือไม่อยู่ แสงไฟฉายจากหน้าจอโทรศัพท์สาดส่องไปข้างหน้า เผยให้เห็นทางตัน... ประเหล็กสีแดงสนิมขึ้นเขรอะปิดตายอยู่เบื้องหน้า "เวรเอ๊ย!" กรณ์สบถออกมาอย่างจนตรอก เขาหันขวับกลับไปมองด้านหลัง ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่ง เสียงลากถูโลหะหยุดลงแล้ว เหลือเพียงความเงียบงัดที่น่าสะพรึงกลัว เสียงหัวใจของเขาเต้นรัวระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้าซีดเผือด ท่ามกลางความมืดมิดนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความแชทก็ดังขึ้น... *ติ๊ง!* ไม่ใช่เสียงจากเครื่องของเขา แต่เป็นเสียงที่ดังมาจากเบื้องหลังความมืดที่ว่างเปล่า กรณ์สะดุ้งสุดตัว ยกโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้าจอแชทมรณะด้วยมือที่สั่นเทา แสงสีฟ้าจากหน้าจอสาดกระทบใบหน้าของเขาที่ฉายแววหวาดผวาถึงขีดสุด **[แอดมินนิรนาม]:** วิ่งหนีเก่งนี่ครับ... กรณ์ **[กรณ์]:** มึงเป็นใคร! ต้องการอะไรจากพวกกู! ออกมาซะ! **[แอดมินนิรนาม]:** หันกลับไปมองข้างหลังสิครับ... แล้วคุณจะรู้ว่าเพื่อนสนิทของคุณ เขาทิ้งอะไรไว้ให้ดูต่างหน้า หัวใจของกรณ์หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก ค่อยๆ หันศีรษะกลับไปช้าๆ หูอื้ออึงจนแทบไม่ได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง แสงไฟฉายจากโทรศัพท์กวาดผ่านความมืดไปยังซอกมุมอับของอุโมงค์ ไม่มีร่างของพิมพ์... ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ มีเพียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งของพิมพ์ ที่ตกอยู่บนกองน้ำขัง หน้าจอยังคงสว่างวาบและเปิดแชทค้างเอาไว้ แสงไฟจากหน้าจอนั้นส่องกระทบละอองน้ำในอากาศให้เห็นเป็นเงาร่างบิดเบี้ยวรางเลือน "พิมพ์..." กรณ์ครางชื่อเพื่อนสนิทออกมาเบาหวิว ขาทั้งสองข้างแทบทรุดลงไปกองกับพื้น เขาพุ่งเข้าไปทรตัวลงคุกเข่าริมน้ำขัง หยิบโทรศัพท์ของพิมพ์ขึ้นมาพลิกดู หน้าจอยังคงแสดงข้อความสนทนาล่าสุดที่เพิ่งถูกพิมพ์ส่งออกไปเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้ **[พิมพ์]:** กรณ์... ช่วยฉันด้วย มันอยู่ข้างหลังฉัน... **[กรณ์]:** พิมพ์! อยู่ไหน! **[พิมพ์]:** [ส่งภาพถ่าย] กรณ์กดเปิดภาพถ่ายที่พิมพ์ส่งมาก่อนที่เธอจะหายตัวไปอย่างลึกลับ หน้าจอโทรศัพท์สว่างจ้าขึ้น ภาพที่ปรากฏทำให้เลือดในกายของกรณ์เย็นเฉียบจนแข็งค้าง มันไม่ใช่ภาพของอุโมงค์ที่เขากำลังยืนอยู่... แต่เป็นภาพ "ด้านหลัง" ของตัวกรณ์เองในมุมมองระยะประชิด โดยมีเงาดำทะมึนร่างสูงใหญ่ไร้ใบหน้า กำลังโน้มตัวลงมาจากความมืดเหนือศีรษะของเขา มือเรียวยาวสีดำสนิทราวกับหมึกกำลังยื่นออกไปแตะไหล่ของกรณ์ในภาพถ่ายนั้น! ลมหายใจของกรณ์สะดุดกợน ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความหนาบเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากไขสันหลังขึ้นสู่ท้ายทอย ช้าเสียจนเขารับรู้ได้ถึงสัมผัสอุ่นชื้นและลมหายใจเย็นเฉียบที่เป่ารดต้นคอของเขาจากด้านหลัง... **[แอดมินนิรนาม]:** จับตัวได้แล้วครับ... คนต่อไป ตาคุณแล้วนะ กรณ์ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางหวาดผวามาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ