ข้อความสุดท้ายจากพิมพ์

ความเย็นเฉียบของโลหะบานพับหน้าต่างไม่ได้เทียบเท่ากับความหน Iะที่เกาะกุมขั้วหัวใจของกรณ์ในยามนี้เลย เสียงหอบหายใจของตัวเองดังสะท้อนก้องอยู่ในความมืดทึบของห้องนอน ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งพิงกับผนังห้องที่ชื้นเหงื่อ แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดไฟนีออนด้านนอกสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่าง เป็นเงายาวทอดทับลงบนพื้นห้องราวกับสัตว์ประหลาดที่กำลังอ้าปากรอเขมือบ หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือยังคงสว่างวาบ... แอปพลิเคชันแชทสีดำสนิทที่ไม่มีชื่อผู้พัฒนา ไม่มีโลโก้ และไม่สามารถลบออกได้ **[แชทมรณะ: เที่ยงคืนเปลี่ยนวิญญาณ]** เวลาบนหน้าจอแสดงผล 03:15 น. — อีกเพียงแค่ชั่วโมงสามสิบนาทีก็จะถึงขีดจำกัดของเวลาที่แอดมินนิรนามกำหนดไว้สำหรับบทลงโทษครั้งใหม่ กรณ์กวาดสายตามองหน้าจอด้วยความรู้สึกที่พร่ามลาย ข้อมูลที่เขาเพิ่งค้นพบเกี่ยวกับอดีตของน้องสาวฝาแฝดเมื่อตอนที่แล้วยังคงตีวนอยู่ในหัว สมองของเขากำลังประมวลผลอย่างหนักหน่วงระหว่างความจริงกับภาพหลอน ตึง! เสียงทุบประตูดังขึ้นจากห้องนั่งเล่นด้านนอก ทำเอาจังหวะการเต้นของหัวใจของกรณ์กระชากวูบ มันไม่ใช่เสียงทุบแบบคนปกติ แต่มันเป็นเสียง "ข่วน" สลับกับเสียงทุบเบาๆ แต่อัดแน่นด้วยแรงอาฆาต "กรณ์..." เสียงเรียกแผ่วเบา ลอดผ่านช่องใต้ประตูเข้ามา มันเป็นเสียงที่คุ้นเคยจนน่าขนลุก เสียงของพิมพ์ เพื่อนสนิทที่เก่งกาจด้านไอทีและอยู่เคียงบ่าเคียงไหล่กันมาตลอด แต่ในสถานการณ์นี้... เสียงนั้นกลับฟังดูแปลกประหลาด มันแหบพร่าและยืดยาวราวกับถูกดึงสโลว์โมชัน "พิมพ์เหรอ?" กรณ์เปล่งเสียงถามออกไป คอแห้งผากจนแทบไม่มีเสียงเล็ดลอด "เปิดประตูให้ฉันหน่อยสิ... ข้างนอกมันหนาวมากเลยนะ กรณ์" เสียงนั้นตอบกลับมา พร้อมกับเสียงหัวคิกคักเบาๆ ที่ชวนให้สติหลุดลอย กรณ์กำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด เขาจำได้แม่นยำว่า พิมพ์แยกตัวกลับไปที่อพาร์ตเมนต์ของเธอตั้งแต่เมื่อช่วงหัวค่ำตามคำสั่งของแชทมรณะที่ห้ามไม่ให้ผู้เล่นอยู่ใกล้กันเกินรัศมีห้าสิบเมตร มิฉะนั้นจะถูกปรับเป็น "โมฆะ" และต้องแลกด้วยชีวิต แล้วทำไม... ตอนนี้พิมพ์ถึงมาอยู่ที่หน้าห้องของเขาได้? แววตาของกรณ์ฉายแววระแวง เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ นิ้วเรียวยาวกดเปิดหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้งเพื่อดูข้อความล่าสุดจากกลุ่มแชทที่เงียบเชียบมาตลอดสามชั่วโมงเต็ม ทันใดนั้น... หน้าจอโทรศัพท์ก็สั่นสะเทือนติดต่อกันสามครั้งติด *Rrrrr...* ไม่ใช่สายโทรเข้า แต่เป็นข้อความแจ้งเตือนจากห้องแชทมรณะที่ชื่อของผู้ส่งทำเอาเลือดในกายของกรณ์เย็นเฉียบจนจับไข้ **[พิมพ์]: อย่าเชื่อใครทั้งนั้น แม้แต่คนในกระจก** ดวงตาของกรณ์เบิกโพ้าง ริมฝีปากสั่นระริก สมองของเขาขาวโพลนในพริบตาเดียว ข้อความนั้น... พิมพ์เป็นคนส่งมาจริงหรือ? หรือนี่คือฝีมือของแอดมินนิรนามที่ปลอมตัวตนเพื่อปั่นประสาทเขาให้เสียสติ? "กรณ์... ทำไมไม่เปิดประตูให้ฉันล่ะ นายโกรธอะไรรึเปล่า?" เสียงของพิมพ์ที่หน้าประตูกลับดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เสียงนั้นอยู่ใกล้มาก ชิดกับบานประตูห้องนอนจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจที่ติดขัด กรณ์ค่อยๆ หันขวับไปมองยัง "กระจกเงาบานใหญ่" ที่ตั้งอยู่มุมห้อง—กระจกแต่งตัวบานเก่าที่แม่บ้านแถมมากับห้องเช่า ซึ่งเขาไม่เคยสนใจมันเลยตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เงาสะท้อนในกระจก... ไม่ใช่ภาพของห้องนอนที่เขานั่งอยู่ ในเงาสะท้อนนั้น ปรากฏภาพของโถงทางเดินมืดมิด หน้าประตูห้องที่เขานั่งพิงอยู่ มีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนก้มหน้า เส้นผมยาวสยายย้อมไปด้วยคราบสีดำคล้ายยางมะตอย มือทั้งสองข้างข้างลำตัวกำลังบิดเบี้ยวผิดรูป และที่น่าสยดสยองที่สุดคือ... ใบหน้าของร่างนั้นกำลังฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหู ดวงตากลมโตสีดำสนิทไร้แววตา จ้องมองทะลุกระจกตรงมายังร่างของกรณ์ที่นั่งอยู่ฝั่งนี้! กรณ์แทบหยุดหายใจ เขารemขยับถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังอีกด้านอย่างแรง ขาสั่นเทาจนก้าวไม่ออก สายตาดั่งถูกตรึงไว้กับกระจกบานนั้น ในกระจก... "พิมพ์" ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นริมฝีปากขยับช้าๆ โดยไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาจากภายนอก แต่กรณ์กลับ "ได้ยิน" เสียงนั้นดังชัดเจนก้องอยู่ในหัวกบาลของตัวเอง *“ก...รณ์... นายไว้ใจฉัน... จริงๆ เหรอ?”* เพล้ง! เสียงกระจกเงาบานใหญ่เกิดรอยร้าวเป็นทางยาวขึ้นจากมุมด้านล่าง ลามขึ้นมาถึงตรงกลางอย่างรวดเร็วราวกับมีแรงมหาศาลกำลังกดทับมันจากด้านหลังกระจก! กรณ์กรีดร้องในลำคอด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เขากำโทรศัพท์ในมือมั่น พลางจ้องมองหน้าจอที่ข้อความสุดท้ายยังคงค้างอยู่ **[พิมพ์]: อย่าเชื่อใครทั้งนั้น แม้แต่คนในกระจก** และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือทุกเครื่องในห้องก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่งรอบตัว เหลือเพียงเสียงกรอบแกรบของกระจกที่กำลังจะแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ และเสียงเคาะสามครั้งจาก "ด้านใน" ของกระจกเงาเบื้องหน้า... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางหวาดผวามาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ **"แมวดำใต้แสงจันทร์"**