เกมรอบสุดท้ายเริ่มต้น

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของกรณ์ไม่ได้สั่นเตือนด้วยเสียงแจ้งเตือนธรรมดาอีกต่อไปแล้วค่ะ มันส่งเสียงกรีดแหลมสูงราวกับเสียงหวอรถพยาบาลในยามวิกาล แสงสีฟ้าอมเขียวสาดสะท้อนเข้ากับใบหน้าที่ซีดเซียวจนแทบไร้สีเลือดของเขา ในห้องพักที่ปิดทึบและอบอ้าว พิมพ์นั่งคุดคู้กอดเข่าอยู่ตรงมุมห้อง ดวงตาเบิกโพงจ้องมองหน้าจอของตัวเองราวกับมันเป็นสัตว์ประหลาดที่พร้อมจะกระโจนออกมาขย้ำคอได้ทุกเมื่อ ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมาเลยสักคำ ความเงียบงันที่กดดันเสียยิ่งกว่าเสียงกรีดร้องกำลังกัดกินหัวใจของคนทั้งคู่ จนกระทั่งนิ้วเรียวสั่นเทาของพิมพ์เลื่อนหน้าจอเพื่ออ่านข้อความล่าสุดที่เพิ่งปรากฏขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ [แอดมินนิรนาม]: "ประกาศสำคัญจากระบบ..." [แอดมินนิรนาม]: "เวลาแห่งการเล่นสนุกได้ล่วงเลยมาจนถึงบทสรุปแล้วค่ะทุกคน" [แอดมินนิรนาม]: "นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป... เหลือเวลาอีก 24 ชั่วโมง เกมนี้จะมีผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวเท่านั้น" คำว่า *"ผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว"* สะท้อนก้องอยู่ในหัวของกรณ์ราวกับเสียงระฆังมรณะ เขากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก ความทรงจำเมื่อตอนที่น้องสาวฝาแฝดของเขาจากไปอย่างไร้ร่องรอยผุดวาบขึ้นมาในหัว ความรู้สึกผิดบาปที่เขาเคยคิดว่าฝังกลบมันลงไปลึกสุดใจ กลับถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจานต่อหน้าต่อตาอีกครั้งผ่านตัวอักษรเรืองแสงบนหน้าจอนั้น "มัน... มันหมายความว่ายังไงกรณ์" เสียงของพิมพ์สั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ เธอยกมือขึ้นปิดปาก น้ำตาคลอเบ้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "เกมบ้าอะไรกัน... ที่บอกว่าเหลือแค่คนเดียว... พวกเราต้องฆ่ากันเองเหรอ? หรือว่า..." "ตั้งสติก่อนพิมพ์" กรณ์พยายามบังคับน้ำเสียงของตัวเองให้มั่นคงที่สุด แม้ว่าหัวใจข้างในอกจะเต้นรัวเร็วจนแทบจะกระดอนหลุดออกมานอกซี่โครงก็ตาม เขาก้าวเข้าไปใกล้เพื่อนสนิทแล้วทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้า "อย่าเพิ่งเชื่อกลลวงของมัน นี่คือจิตวิทยา มันต้องการให้เราหวาดระแวงกันเอง เพื่อที่เราจะได้หันมาหั่นกันเองก่อนที่ครบ 24 ชั่วโมง" "แต่นายก็เห็นประวัติแชทก่อนหน้านี้ไม่ใช่เหรอ!" พิมพ์โพล่งขึ้นมาด้วยความสติแตก น้ำตาหยดแหมะลงบนหน้าจอโทรศัพท์ "ข้อมูลที่มันเอามาแบล็กเมลพวกเรา... ความลับที่เราไม่เคยบอกใคร... คนที่อยู่เบื้องหลังหน้าจอatนี้มันรู้ทุกอย่าง! มันรู้แม้กระทั่งเรื่อง... เรื่องคืนนั้นของน้องช이..." เสียงของพิมพ์ขาดห้วงไปทันทีเมื่อกรณ์ส่งสายตาปรามเข้มจัด ความจริงข้อนั้นคือแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย การตายของน้องสาวฝาแฝดไม่ได้เป็นอุบัติเหตุอย่างที่ตำรวจสรุป แต่มันมีเงื่อนงำบางอย่างที่เชื่อมโยงกับกลุ่มคนในแชทกลุ่มนี้ และแอดมินนิรนามก็ใช้มันเป็นเครื่องมือในการชักใยพวกเขาราวกับหุ่นเชิด ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความแชทก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียด [นภัทร]: "เฮ้ย! ใครก็ได้อธิบายทีวะ! หน้าจอของฉันมันล็อกเกอร์ และมีเวลานับถอยหลัง 24 ชั่วโมงโผล่ขึ้นมา แถมประตูห้องพักฉันมันเปิดไม่ออกแล้วด้วย!" [วิว: สมาชิกกลุ่ม]: "ฉันก็โดนเหมือนกัน! ใครอยู่แถวตึก B ช่วยฉันด้วย หน้าต่างมันล็อกตายหมดเลย!" [นภัทร]: "อีแอดมินเวร! แกต้องการอะไรวะ อยากได้เงินเท่าไหร่ก็บอกมาสิโว้ย อย่ามาเล่นตลกแบบนี้!" ความโกลาหลเริ่มปะทุขึ้นในกลุ่มแชท ข้อความนับสิบรัวเข้ามาไม่ขาดสาย ทุกคนต่างตื่นตระหนกและหวาดกลัว บางคนเริ่มกล่าวหาคนอื่นเพื่อเอาตัวรอด บางคนกรีดร้องขอความช่วยเหลือ และมีบางคนที่เลือกที่จะเงียบหายไปจากระบบอย่างน่าสงสัย บรรยากาศในโลกออนไลน์พลิกผันกลายเป็นสนามรบขนาดย่อม ที่ซึ่งมิตรภาพและความไว้วางใจถูกแผดเผาจนไม่เหลือชิ้นดี กรณ์หันขวับไปมองหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของห้องพัก เขาพุ่งตัวเข้าไปกระชากกลอนประตูหน้าต่างแล้วออกแรงผลักสุดกำลัง แต่มันกลับแน่นสนิทราวกับถูกเชื่อมด้วยเหล็กกล้า พิมพ์ลุกขึ้นยืนตามแล้ววิ่งไปลองบิดลูกบิดประตูห้องออกทางเดิน ผลลัพธ์ก็ไม่ต่างกัน มันถูกล็อกตายจากภายนอกโดยสมบูรณ์ "พวกเราติดอยู่ข้างในนี้... มันตั้งใจขังเราไว้จริงๆ ด้วย" พิมพ์หน้าถอดสี ลมหายใจหอบถี่ด้วยอาการแพนิกกำลังจะกำเริบ "กรณ์ เราจะทำยังไงดี ฉันไม่อยากตาย... ฉันยังไม่อยากตายนะ" กรณ์ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องพักที่คุ้นเคย ทุกอย่างดูปกติ แต่เขารู้ดีว่าความปกติanนี้คือภาพลวงตา เขานึกถึงพฤติกรรมของสมาชิกแต่ละคนในกลุ่มตลอดหลายวันที่ผ่านมา ใครคือแอดมินนิรนาม? หรือจริงๆ แล้วแอดมินไม่ได้มีแค่คนเดียว แต่เป็นหนึ่งในพวกเราที่แฝงตัวอยู่เพื่อปั่นหัวทุกคนให้ฆ่ากันเอง? ในขณะที่สมองของเขากำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว หน้าจอโทรศัพท์ในมือของพิมพ์ก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความใหม่จากแอดมินนิรนามที่ส่งตรงเข้าห้องแชทส่วนตัวของกรณ์แบบตัวต่อตัว ไม่ใช่ในกลุ่มรวม [แอดมินนิรนาม]: "เก่งมากค่ะคุณกรณ์ ที่พยายามปลอบใจเพื่อนร่วมทีม" [แอดมินนิรนาม]: "แต่คุณรู้ไหมคะว่า... กติกาข้อสุดท้ายที่แท้จริง หน้าตาเป็นอย่างไร" [แอดมินนิรนาม]: "เพื่อให้เหลือผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว คุณจะต้องเป็นคนเลือกเองว่า... ระหว่างเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ตรงหน้า กับตัวคุณเอง ใครสมควรที่จะมีชีวิตรอดต่อไปจนถึงเที่ยงคืนพรุ่งนี้" กรณ์ชะביกร่างกายแข็งทื่อ หัวใจกระหน่ำเต้นโครมครามจนแทบทะลุอก เขาค่อยๆ หันขวับกลับไปมองพิมพ์ ช้าๆ... อย่างหวาดหวั่น ดวงตาของพิมพ์ที่มองตรงมายังเขาในวินาทีนั้น ไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวหรือตื่นตระหนกเหมือนเมื่อครู่1อีกต่อไปแล้ว รอยยิ้มแปลกประหลาดที่มุมปากของเธอค่อยๆ คลี่ออกช้าๆ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความสุดท้ายที่ดังขึ้นในหัวของกรณ์ [แอดมินนิรนาม]: "หมดเวลาสนุกแล้วค่ะ... ลงมือซะสิคะ คุณกรณ์" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางหวาดผวามาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ