แอดมินเปิดเผยตัว?

“พิมพ์! อย่าเพิ่งรีเฟรชหน้าจอนะ!” เสียงของกรณ์ตวาดลั่นห้องสมาคมนักศึกษาที่ตอนนี้กลายเป็นห้องใต้ดินกักขังวิญญาณ กลีบเหงื่อกาฬผุดซึมเต็มกรอบหน้าของชายหนุ่ม นิ้วเรียวยาวสั่นเทาขณะกดล็อกเบรกเกอร์ไฟฟ้าสำรอง ปลายเล็บจิกเข้าหาฝ่ามือจนเจ็บแปลบเพื่อดึงสติให้อยู่กับเนื้อกับตัว บนโต๊ะทำงานกลางห้อง หน้าจอโน้ตบุ๊กสามเครื่องและคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะอีกสองตัวกำลังฉายแสงสีฟ้าสว่างวาบ แชทกลุ่มปริศนา “เที่ยงคืนเปลี่ยนวิญญาณ” เด้งข้อความรัวเร็วจนอ่านแทบไม่ทัน เสียงแจ้งเตือน *ติ๊ง... ติ๊ง...* ราวกับเสียงนับถอยหลังของระเบียบประหาร พิมพ์หอบหายใจโยนแว่นตาหนาเตอะลงบนโต๊ะ เธอใช้มือสองข้างขยี้ผมจนยุ่งเหยิง ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำด้วยความตื่นตระหนกและอดนอนมาหลายคืนติดต่อกัน “ฉัน... ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะกรณ์! อยู่ดีๆ โค้ดบอทมันก็รันตัวเอง สคริปต์บ้าอะไรไม่รู้ ฝังรากลึกอยู่ในเคอร์เนลของเซิร์ฟเวอร์เราตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้!” “ตั้งสติไว้พิมพ์! หายใจเข้าลึกๆ” กรณ์กัดฟันกรอด พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว แม้ในใจจะหวาดกลัวจนหัวใจเต้นโครมครามรากระดองกลองเพล เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง ม่านพลาสติกกันฝุ่นสะบัดไหวเบาๆ ตามแรงลมจากช่องแอร์ ทั้งที่ระบบปรับอากาศถูกตัดไฟไปหมดแล้ว กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นคาวสนิมบางอย่างลอยอบอวลในอากาศ ความเงียบงันที่กดทับทำให้เสียงลมหายใจของทั้งคู่ดังชัดเจนยิ่งขึ้น ในแชทกลุ่ม... ข้อความล่าสุดหยุดนิ่งที่ประโยคเดียว *[แอดมินนิรนาม]: หมดเวลาเล่นเกมซ่อนหาแล้วครับทุกคน...* “คำว่า ‘ครับ’...” พิมพ์พึมพำเสียงสั่น ปลายเล็บจิกแขนเสื้อกรณ์แน่น “กรณ์... แอดมินมันพิมพ์ว่า ‘ครับ’ แต่นายจำได้ไหม? ทุกครั้งที่มันส่งข้อความขู่เราในอดีต มันไม่เคยใช้คำนี้เลย มันใช้คำว่า ‘คะ’ หรือไม่ก็พูดห้วนๆ ตลอด!” กรณ์ชะงัก นัยน์ตาคมกริบหรี่ลงอย่างใช้ความคิด สมองส่วนวิเคราะห์ทำงานอย่างหนักหน่วง ข้อมูลทุกชิ้นที่เคยประกอบกันเป็นปริศนาการตายของน้องสาวฝาแฝดถูกดึงขึ้นมาประมวลผลอีกครั้ง ใช่... พิมพ์พูดถูก แอดมินนิรนามมีคาแรคเตอร์ที่เยือกเย็นและเหี้ยมเกรียมแบบผู้หญิง หรือบางทีอาจจะเป็นใครบางคนที่พวกเขารู้จักดี ทว่า... ก่อนที่กรณ์จะได้เอ่ยปากวิเคราะห์อะไรออกมา พัดลมเพดานที่หยุดหมุนไปนานก็เริ่มส่งเสียง *ครืดคราด* ดังสนั่นหวั่นไหว *พรึบ!* หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกตัวในห้องดับสนิทพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ความมืดมิดกลืนกินแสงสีฟ้าทันที เหลือเพียงความมืดสลัวที่ถูกย้อมด้วยแสงไฟนีออนกระพริบจากตึกร้างฝั่งตรงข้าม ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจระรัวของคนทั้งสอง “กร...กรณ์ เกิดอะไรขึ้น ไฟตกเหรอ?” พิมพ์ขยับเข้าไปใกล้กรณ์มากขึ้น มือเรียวคว้าชายเสื้อเขาไว้แน่นราวกับเด็กน้อยหวาดกลัวความมืด “ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่ตรงนี้” กรณ์ปลอบเสียงต่ำ พยายามคว,านหามือถือในกระเป๋าเสื้อเพื่อเปิดไฟฉาย แต่ทว่า... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันแชสดังขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์เครื่องหลักที่ควรจะดับสนิทไปแล้ว หน้าจอสีดำสนิทค่อยๆ สว่างวาบขึ้นทีละน้อย ไม่ใช่หน้าต่างโปรแกรมแชทเดิมอีกต่อไป แต่เป็นหน้าจอแสดงผลสตรีมมิ่งวิดีโอแบบเรียลไทม์ ภาพที่ปรากฏบนจอทำให้ลมหายใจของกรณ์สะดุดกึก หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม มันคือภาพมุมสูงจากกล้องวงจรปิด... ไม่ใช่กล้องที่ไหนไกล แต่มันคือกล้องวงจรปิด *ภายในห้องสลับซับซ้อนแห่งนี้* ที่พวกเขากำลังยืนอยู่! “มะ...มันแอบติดกล้องไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่!” พิมพ์กรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียงเมื่อเห็นภาพตัวเองและกรณ์กำลังยืนตัวสั่นอยู่ในจอ แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่า คือกึ่งกลางของหน้าจอนั้น ปรากฏร่างของชายปริศนาร่างสูงสวมสูทสีดำสนิท ใบหน้าถูกปิดบังไว้ด้วย ‘หน้ากากละครสัตว์โบราณ’ สีขาวโพลน ลวดลายสีแดงชาดรอบดวงตาโค้งรับกับรอยยิ้มฉีกกว้างอย่างไร้ความรู้สึก เส้นผมสีดำสนิทเปียกชื้นลู่แนบกรอบหน้า ราวกับเพิ่งเดินลุยสายฝนอันหนทบหนาวมาจากที่ใดที่หนึ่ง ชายสวมหน้ากากปริศนานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้โยกเก่าๆ ตัวที่ตั้งอยู่มุมอับของห้อง... มุมที่ควรจะว่างเปล่ามาโดยตลอด ช้าๆ... มือสวมถุงมือหนังสีดำข้างนั้นก็ยกขึ้นแตะที่ขอบหน้ากาก นิ้วเรียวยาวค่อยๆ บรรจงเกี่ยวสายรัดด้านหลังออก ปลายเล็บขยับเขยื้อนเผยให้เห็นผิวเนื้อใต้หน้ากากทีละนิด... ทีละนิด... กรณ์ก้าวเท้าถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน นัยน์ตาเบิกโพลงจ้องมองภาพบนหน้าจอด้วยความตื่นตะลึงระคนหวาดผัว ดวงหน้าที่ค่อยๆ ปรากฏแก่สายตา... ไม่ใช่คนแปลกหน้าจากที่ไหนเลย เงาสะท้อนในดวงตาของชายใต้หน้ากากบนจอ กับใบหน้าที่หันมามองตรงข้ามเลนส์กล้องด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น... คือใบหน้าเดียวกันกับคนใกล้ตัวที่สุด “ไงล่ะ กรณ์... สนุกกับเกมของฉันไหม?” เสียงทุ้มต่ำลอดออกมาจากลำโพงคอมพิวเตอร์ เสียงนั้นก้องกังวานในความเงียบราวกับกระซิบอยู่ข้างใบหู ทั้งที่เจ้าของเสียงนั่งอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามเมตร และไม่ได้ขยับริมฝีปากพูดเลยแม้แต่น้อย! [แมวดำใต้แสงจันทร์] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางหวาดผวามาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ