รอยร้าวในมิตรภาพ

แสงไฟฉายคาดหัวของกรณ์สั่นระริกตามแรงหอบหายใจถี่กระชั้น ลำแสงสีขาวนวลกวาดผ่านกล่องกระดาษลูกฟูกที่เรียงซ้อนกันเป็นกำแพง ฝุ่นละอองนับล้านเม็ดลอยวนอยู่ในอากาศอับชื้น ส่งกลิ่นอับของความเก่าแก่และกลิ่นดินปืนจางๆ ห้องใต้ดินของตึกร้างแห่งนี้กว้างใหญ่เกินกว่าที่พวกเขาคาดคิด แต่มันกลับแคบลงถนัดตาเมื่อความระแวงกัดกินพื้นที่ในใจจนแทบไม่เหลือที่ว่างให้มิตรภาพ "เธอซ่อนอะไรไว้ พิมพ์?" เสียงของกรณ์แหบพร่า แต่เฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบ เขาไม่ได้หันกลับไปมองเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่เบื้องหลัง แต่ดวงตาภายใต้เงาหมวกยังคงจ้องเขม็งไปยังหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของหญิงสาว ซึ่งสว่างวาบเป็นสีฟ้าสะท้อนกับใบซีดเผือด พิมพ์สะดุ้งสุดตัว นิ้วเรียวที่กำลังรัวแป้นพิมพ์หยุดชะงักทันที เธอหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "นายพูดบ้าอะไรของกรณ์? ฉันกำลังหาทางแฮกเซิร์ฟเวอร์ของแอดมินบ้าหนทางนั้นอยู่ต่างหาก นายบ้าไปแล้วเหรอถึงมาสงสัยฉัน!" "ทางออกน่ะเหรอ?" กรณ์หันขวับกลับมา เผชิญหน้ากับเธออย่างดุดัน รังสีความกดดันแผ่ออกมาจากร่างสูงจนพิมพ์ต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว "ข้อความแจ้งเตือนเมื่อสี่นาทีที่แล้ว... มันส่งมาจากไอพีแอดเดรสในวงแลนด์เดียวกับที่เราใช้อยู่ตรงนี้ พิมพ์! และโทรศัพท์ของเธอก็ขึ้นสถานะส่งข้อมูลออกไปพอดี เธออธิบายฉันซิว่ามันหมายความว่าอะไร!" พิมพ์เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยไหวระริกด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยว เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาพร้อมกับเงยหน้าขึ้นสู้สายตา "นายคิดว่าฉันเป็นคนฆ่าน้องสาวนายรึไงกรณ์!" พิมพ์ตะคอกใส่หน้าเขา เสียงสะท้อนก้องไปทั่วห้องใต้ดินอันเวิ้งว้าง "นายมันบ้า! นายเอาแต่จมอยู่กับอดีต จนมองไม่เห็นว่าใครคือคนที่อยู่ข้างนายมาตลอดสี่ปี! ฉันช่วยนายแกะรอย ฉันช่วยนายรอดตายมาได้ตั้งกี่ครั้ง ตั้งแต่คืนแรกจนถึงวินาทีนี้ นายยังมีหน้ามาสงสัยเพื่อนสนิทตัวเองอีกงั้นเหรอ!" "ก็เพราะเธอรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฉันไง!" กรณ์สวนกลับด้วยเสียงที่ดังไม่แพ้กัน เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นัยน์ตาของชายหนุ่มแดงก่ำด้วยความอัดอั้นตันใจ "เธอรู้รหัสผ่านไอcloudของน้องฉัน เธอรู้เรื่องอุบัติเหตุในคืนนั้น และที่สำคัญที่สุด... เธอเป็นคนเดียวที่ไม่เคยได้รับ 'ข้อความมรณะ' จากแอดมินเลยแม้แต่ครั้งเดียว ตั้งแต่วันแรกจนถึงตอนนี้... ทำไมล่ะพิมพ์? ทำไมมันถึงข้ามเธอไปคนเดียว!" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำจากท่อระบายน้ำด้านบนที่ดังติ๊กๆ ราวกับนาฬิกาชีวิตกำลังนับถอยหลัง พิมพ์ชะงัก รอยยิ้มเยาะเย้ยผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่ากลัว เธอกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด "อยากรู้เหรอว่าทำไม?" เสียงของพิมพ์เบาหวิว แต่มันกลับก้องกังวานบาดลึกในความรู้สึกของกรณ์ "เพราะฉันไม่ใช่คนโง่ที่วิ่งตามเกมของมันยังไงล่ะกรณ์ นายคิดว่านายรู้จักฉันดีแค่ไหน? นายคิดว่าฉันเป็นแค่เด็กเนิร์ดที่เก่งคอมพิวเตอร์อย่างเดียวจริงๆ เหรอ?" กรณ์ขมวดคิ้วแน่น หัวใจเต้นกระหน่ำรัวด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจที่เลวร้ายที่สุด "เธอหมายความว่ายังไง..." "หมายความว่า... ฉันเหนื่อยแล้วไงล่ะ" พิมพ์ยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของคนที่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาและกำลังจะดึงทุกคนลงเหวไปพร้อมกัน "นายคิดว่าแอดมินมันคือใครกันแน่ กรณ์? ทำไมมันถึงรู้ความลับดำมืดของทุกคนในกลุ่ม? ทำไมมันถึงเลือกห้องใต้ดินนี้เป็นจุดนัดพบสุดท้าย?" ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันแชทดังขึ้นพร้อมกันจากโทรศัพท์ของทั้งคู่ หน้าจอของกรณ์และพิมพ์สว่างวาบขึ้นมาในความมืดพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย กรณ์ก้มลงมองหน้าจอด้วยมือที่สั่นเทา ข้อความใหม่จากแอดมินนิรนามส่งตรงถึงพวกเขาในห้องแชทกลุ่มที่เหลือกันแค่สองคน [แอดมินนิรนาม]: "เกมสัจจะรอบสุดท้ายเริ่มต้นขึ้นแล้ว..." [แอดมินนิรนาม]: "เลือกคนที่จะต้องตาย เพื่อให้1ชีวิตรอดออกไปจากที่นี่" [แอดมินนิรนาม]: "คุณมีเวลา 60 วินาที... ก่อนที่ระเบิดเวลาใต้พื้นคอนกรีตจะทำงาน" กรณ์เงยหน้าขึ้นมองพิมพ์ทันที แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้ลมหายใจสะดุดกึก พิมพ์ไม่ได้มีสีหน้าตกใจกลัวอย่างที่ควรจะเป็น เธอกำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า มืออีกข้างที่ซ่อนอยู่ข้างลำตัวกำลังกดปุ่มบางอย่างบนหน้าจอ "ขอโทษนะกรณ์..." พิมพ์กระซิบเสียงแผ่วเบา รอยยิ้มเศร้าสร้อยปรากฏขึ้นบนใบหน้า "แต่น้องสาวนายไม่ได้อยากให้นายตามหาความจริงหรอก... เธอแค่อยากให้นายตามเธอลงไปข้างล่างนี้ต่างหาก" กริ๊ก! เสียงกลไกบางอย่างใต้ฝ่าเท้าของกรณ์ดังขึ้น พร้อมกับไฟสีแดงฉานที่กะพริบถี่ๆ จากซอกมุมมืดของกองกล่องกระดาษรอบตัว และก่อนที่กรณ์จะทันได้ขยับตัวหนี พิมพ์ก็ดีดตัววิ่งหนีหายเข้าไปในความมืดของทางเดินอีกด้าน พร้อมกับเสียงประตูกลเหล็กหนาที่กระแทกปิดลงอย่างแรง ขังกรณ์ไว้ลำพังในห้องใต้ดินที่กำลังจะกลายเป็นหลุมศพของเขา [แมวดำใต้แสงจันทร์] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางหวาดผวามาด้วยกันจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ