กับดักจิตวิทยา

"อย่าหันไป... กรณ์ ได้โปรด อย่าหันไปมองเด็ดขาด!" เสียงกรีดร้องผ่านลำโพงบลูทูธเครื่องเล็กบนโต๊ะไม้โอ๊กของพิมพ์สั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ใบหน้าของเธอซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองหน้าจอสมาร์ทโฟนที่วางอยู่ตรงหน้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด นิ้วมือเรียวยาวที่กำลังรัวแป้นพิมพ์รายงานสถานการณ์สั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ ภายในห้องสมุดคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ยามวิกาลที่ควรจะเงียบสงบ บรรยากาศกลับถูกแช่แข็งด้วยความหนาแน่นของความหวาดระแวง แสงจันทร์สีนวลที่สาดส่องผ่านกระจกสีบานใหญ่ทอดเงายาวน่ากลัวลงบนพื้นปูนขัดมัน และในขณะนี้ เงาที่ทาบทับอยู่บนผนังเบื้องหลังร่างของกรณ์ไม่ได้มีแค่เงาของเขาเองอีกต่อไป... เงาที่สาม—เรียวบาง โค้งงอผิดสรูป และมีปลายนิ้วที่ยาวเหยียดราวกับกิ่งไม้แห้ง กำลังแตะแผ่วเบาอยู่ที่ไหล่ขวาของชายหนุ่ม กรณ์กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก หัวใจของเขาเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึกที่ถูกตีด้วยความเร่งรีบ กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นฝุ่นเก่าๆ ของห้องสมุดจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นฉุนรุนแรงของสนิมเหล็กและกลิ่นเน่าจางๆ ที่ลอยวนอยู่รอบปลายจมูก สัมผัสเย็นเฉียบเยือกเยือกที่หัวไหล่นั้นรากับน้ำแข็งขั้วโลก มันไม่ใช่แค่ความเย็นทางกายภาพ แต่มันคือความหนาเยือกที่แทรกซึมผ่านเนื้อผ้าเข้าสู่กระดูกดำ "ฉัน... ฉันไม่ได้ขยับนะพิมพ์" กรณ์กระซิบเสียงลอดไรฟัน ร่างกายเกร็งค้างราวกับรูปปั้นหิน ความรู้สึกกดดันถาโถมเข้ามาจนหน้าอกอึดอัด หูอื้ออึงจนแทบไม่ได้ยินเสียงลมหายใจของตนเอง "ฉันเห็น... ฉันเห็นทุกอย่างผ่านกล้องวงจรปิดตัวที่สี่บนเพดานนั่น!" พิมพ์สะอื้นไห้ ปลายเล็บของเธอจิกเข้าที่ฝ่ามือจนเลือดซึม ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพา ซึ่งในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างแชทสีดำสนิทของโปรแกรมมรณะก็เด้งขึ้นมากลางจอโดยไม่มีปุ่มปิด *[แอดมินนิรนาม]: สัญญาณเตือนภัยดังขึ้นแล้ว... กรณ์กำลังจะทำลายข้อตกลง* *[แอดมินนิรนาม]: พิมพ์... เธอกำลังคิดจะหักหลังเขาใช่ไหม? ดูจอของเธอนี่สิ* หน้าจอแชทเปลี่ยนภาพกะทันหัน กลายเป็นภาพสตรีมมิ่งสดจากมุมมองบุคคลที่สามภายในห้องสมุดที่กรณ์ยืนอยู่ ภาพนั้นคมชัดจนน่าใจหาย และสิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ... คือภาพโคลสอัปที่ใบหน้าของ "พิมพ์" กำลังพิมพ์ข้อความประโยคหนึ่งด้วยแววตาที่เยียบเย็น ไร้ซึ่งความหวาดกลัวอย่างสิ้นเชิง *[พิมพ์ (ในจอภาพ)]: "ฆ่ามันซะ... เพื่อแลกกับการรอดชีวิตของฉันเอง"* ดวงตาของพิมพ์เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด เธอผงะถอยหลังจนเก้าอี้ล้มคว่ำลงไปกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น "ไม่! ไม่จริงนะ! ฉันไม่ได้พิมพ์อะไรแบบนั้น! นั่นไม่ใช่ฉัน!" ในขณะเดียวกัน กรณ์ที่ยืนอยู่ปลายสาย ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ความระแวงสายฟ้าแลบแล่นผ่านเข้ามาในสมอง ภาพความทรงจำเกี่ยวกับอุบัติเหตุของน้องสาวฝาแฝดเมื่อหลายปีก่อนผุดขึ้นมาซ้อนทับ ความรู้สึก "ถูกหักหลัง" และ "ถูกหลอกใช้" ที่ฝังรากลึกในใจเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มค่อยๆ เอี้ยวคอมองข้ามไหล่ขวาช้าๆ ความว่างเปล่า... ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น เงาที่สามหายไปแล้ว เหลือเพียงความว่างเปล่าและละอองฝุ่นที่ลอยเคว้งคว้างในแสงจันทร์ แต่หัวใจของกรณ์ไม่ได้รู้สึกโล่งใจขึ้นเลยแม้แต่น้อย เขากลับหันขวับกลับมามองโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ตัว ข้อความในแชทกลุ่มระหว่างเขากับพิมพ์ยังคงรันข้อความใหม่ออกมาอย่างต่อเนื่อง *[พิมพ์]: กรณ์! นายอย่าเชื่อมันนะ! นั่นมันภาพตัดต่อ! AI มันสร้างสถานการณ์เพื่อปั่นหัวเราให้แตกคอกัน!* *[กรณ์]: แล้วภาพที่เธอพิมพ์บอกให้ฆ่าฉันเมื่อกี้ล่ะพิมพ์? เธอกำลังคิดอะไรอยู่... หรือว่าทั้งหมดนี่ เธอกับแอดมินนั่นร่วมมือกันตั้งแต่แรกแล้ว?* *[พิมพ์]: นายบ้าไปแล้วเหรอกรณ์! จะให้ฉันร่วมมือกับมันฆ่าเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันทำไม! นายใช้สมองคิดดูสิ!* *[กรณ์]: แล้วทำไม... ทำไมเธอถึงรู้ว่าฉันกำลังจะโดนอะไร? ทำไมเธอถึงบอกให้ฉันอย่าหันไปก่อนที่ฉันจะรู้สึกตัวด้วยซ้ำ?* ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั้งสองฟากฝั่งของสัญญาณ บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะใช้มือตัดได้ ความไว้วางใจที่สั่งสมมาตลอดสามปีในรั้วมหาวิทยาลัย พังทลายลงในพริบตาด้วยตัวอักษรไม่กี่บรรทัดบนหน้าจอมือถือ ทั้งสองต่างฝ่ายต่างจ้องมองข้อความของกันและกันด้วยความหวาดระแวง ดวงตาของกรณ์ฉายแววเย็นชาและเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ ขณะที่พิมพ์ที่อยู่ปลายทางกำลังนั่งกอดเข่าร้องไห้อย่างหมดหนทาง เธอกำลังตระหนักว่า "กับดักจิตวิทยา" ที่แอดมินนิรนามวางไว้ ไม่ใช่การทำร้ายพวกเขาทางกายภาพ... แต่มันคือการทำลายสายสัมพันธ์ของพวกเขาให้แตกสลายจากภายใน *[แอดมินนิรนาม]: น่าประทับใจจริงๆ มิตรภาพของมนุษย์ช่างเปราะบางเสียเหลือเกิน* *[แอดมินนิรนาม]: งั้นเรามาพิสูจน์ความจริงกันหน่อยดีไหม?* *[แอดมินนิรนาม]: กรณ์... ด้านหลังของนาย มีกรรไกรตัดกระดาษโลหะยาวสิบสองนิ้ววางอยู่บนโต๊ะทำงาน หยิบมันขึ้นมาซะ แล้วเดินไปที่ห้องเก็บเอกสารชั้นใต้ดิน...* *[แอดมินนิรนาม]: พิมพ์กำลังรอให้นายไป "เคลียร์" บัญชีแค้นเก่าอยู่ที่นั่น... ก่อนที่เธอจะส่งคนอื่นมาจัดการนายก่อน* กรณ์ก้มมองกรรไกรโลหะแวววาวที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานใกล้ตัวจริงๆ อย่างที่แอดมินบอกไม่ผิดเพี้ยน มือหนาสั่นเทาเอื้อมไปแตะด้ามจับโลหะเย็นเฉียบนั้นช้าๆ ในขณะที่หน้าจอมือถือของพิมพ์ที่อยู่อีกมุมหนึ่งของเมือง ก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับข้อความคำสั่งส่วนตัวที่ส่งตรงถึงเธอเพียงคนเดียว *[แอดมินนิรนาม]: พิมพ์... กรณ์กำลังถืออาวุธเดินมาหาเธอด้วยความแค้นแล้ว... ถ้าเธอไม่อยากตายอย่างทรมาน จงกดปุ่ม "ส่งพิกัดบ้านพักเก่า" ให้คนที่จะไปช่วยเธอ... หรือไม่ก็เตรียมตัวรับศพเพื่อนสนิทของเธอได้เลย* พิมพ์สะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียงเคาะประตูด้านนอกห้องพักของเธอเริ่มดังขึ้น... ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... และไม่ใช่เสียงเคาะธรรมดา แต่มันคือเสียงลากเล็บขูดกับไม้ประตู พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยอย่างน่าขนลุกจากคนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน! "พิมพ์... เปิดประตูให้พี่หน่อยสิ... พี่หนาวเหลือเกิน..." แมวดำใต้แสงจันทร์